بیانیه راسل.. عظیم

مرحله پایانی جنگ نامشروع در خاورمیانه بر پایه یک خطای فاحش در ارزیابی استوار است. حملات هوایی که نیروها در اعماق خاک مصر انجام می‌دهند، جمعیت غیرنظامی را به تسلیم وادار نخواهد کرد، بلکه اراده آن‌ها را برای مقاومت بیشتر خواهد کرد. این درس هرگونه بمباران هوایی است. ویتنامی‌ها که سال‌ها بمباران سنگین آمریکا را تحمل کردند، تسلیم نشدند، بلکه تعداد بیشتری از هواپیماهای دشمن را سرنگون کردند. در سال ۱۹۴۰، مردم فرانسه با وحدت و عزمی بی‌سابقه در برابر حملات هوایی هیتلر مقاومت کردند. به همین دلیل، حملات فعلی اسرائیل در رسیدن به هدف اصلی خود شکست خواهد خورد، اما در عین حال، باید به شدت در سراسر جهان محکوم شود. تحولات بحران در خاورمیانه همزمان خطرناک و مفید است. برای بیش از بیست سال، اسرائیل با قدرت نظامی گسترش یافت. و پس از هر مرحله از این گسترش، اسرائیل به «عقل» روی آورد و «مذاکرات» را پیشنهاد کرد. این نقش سنتی قدرت امپریالیستی است که می‌کوشد با کمترین دشواری آنچه را با خشونت به غنیمت گرفته است تثبیت کند. هر اشغالگری جدید، مبنای جدیدی برای مذاکراتی که از موضع قدرت پیشنهاد می‌شود، ایجاد می‌کند و بی‌عدالتی تجاوز پیشین را نادیده می‌گیرد. تجاوز اسرائیل باید محکوم شود، نه تنها به این دلیل که هیچ کشوری حق الحاق سرزمین‌های خارجی را ندارد، بلکه زیرا هر گسترشی آزمایشی برای سنجش میزان تحمل جهان در برابر تجاوز است. روزنامه‌نگار آمریکایی، استون، اخیراً پناهندگانی را که فلسطین را محاصره کرده‌اند و تعداد آن‌ها به صدها هزار می‌رسد، «بار سنگینی بر دوش یهودیت جهانی» توصیف کرد. بسیاری از آن‌ها در شرایط دشوار در سکونتگاه‌های موقت زندگی می‌کنند. رنج آن‌ها در این است که سرزمینشان توسط یک قدرت خارجی به مردمی دیگر «اعطا» شد تا کشوری جدید بر آن پایه‌ریزی شود، و نتیجه آن آوارگی دائمی صدها هزار بی‌گناه بود. با هر درگیری جدید، تعداد آن‌ها افزایش می‌یابد. تا چه زمانی جهان آماده تحمل این خشونت افراطی خواهد بود؟ کاملاً مشخص است که پناهندگان حق کامل دارند به سرزمینی که مجبور به ترک آن شدند بازگردند، و انکار این حق، هسته اصلی درگیری مستمر است. هیچ ملتی در جهان طرد دسته‌جمعی از وطن خود را نمی‌پذیرد؛ چگونه ممکن است مردم فلسطین مجبور به پذیرش مجازاتی شوند که جز آن‌ها هیچ‌کس دیگری آن را نمی‌پذیرد؟ اسکان دائمی و عادلانه پناهندگان در وطنشان، عنصری اساسی در هر آشتی واقعی در خاورمیانه است. اغلب به ما گفته می‌شود که باید به دلیل رنج یهودیان در اروپا در دست نازی‌ها، با اسرائیل همدردی کنیم. من در این پیشنهاد هیچ توجیهی برای طولانی شدن رنج نمی‌بینم. نمی‌توان از آنچه اسرائیل امروز انجام می‌دهد چشم پوشید و فجایع گذشته را برای توجیه فجایع حال به یاد آورد؛ این نفاق آشکاری است. اسرائیل نه تنها پناهندگان بسیاری را به بدبختی محکوم می‌کند، نه تنها بسیاری از عرب‌ها را تحت اشغال به حکومت نظامی محکوم می‌سازد، بلکه کشورهای عربی که تازه از چنگال استعمار رهایی یافته‌اند را نیز به دلیل ادامه فقر سرزنش می‌کند، زیرا اولویت را به خواسته‌های نظامی به جای هزینه برای توسعه ملی می‌دهد!! * * * این متنی است که هفتاد سال پیش توسط فیلسوف بریتانیایی و متفکر برنده جایزه نوبل در ریاضیات، برتراند راسل، (۱۸۷۲ - ۱۹۷۰) نوشته شد. متن فوق نشان می‌دهد که اندیشه او چقدر نافذ بود. و با وجود تمام دستاوردهای راسل در زمینه‌های مختلف علوم، او حامی قوی صلح و ضد امپریالیسم بود. او با جنگ جهانی اول مخالفت کرد و به خاطر باورهایش زندانی شد. اگرچه او بعدها جنگ علیه آلمان نازی را شرّی اجتناب‌ناپذیر دانست، اما نظام استالین را نقد کرد و درگیری در جنگ ویتنام را محکوم نمود. او همچنین از سرسخت‌ترین مدافعان خلع سلاح هسته‌ای بود. در سال ۱۹۵۰، جایزه نوبل ادبیات به او اعطا شد، به پاس نوشته‌های متنوع و مهمی که از آرمان‌های انسانی و آزادی اندیشه دفاع می‌کرد. عجیب است که هزاران هنرمند جهانی، نویسنده و دانشمند غربی، مانند برتراند راسل، در کنار حق مردم فلسطین می‌ایستند، در حالی که در میان بخش بزرگی از قوم ما، چنین درک و همدردی با صاحب حق، مظلوم، وجود ندارد. بی‌شک، فقدان فرهنگ در این موضوع نقش دارد. احمد الصراف