چه سرنوشتی در انتظار کسی است که شصت سال پیش از ما رفت..؟!
در آستانهٔ این پیشرفت سریع فناوری، و در فضایی که الگوریتمها بر آن چیره شدهاند، رباتها حضور پررنگی یافتهاند و شبکههای اجتماعی به شریک ناگسستنی زندگی تبدیل شدهاند، انسان ناچار میشود این پرسش را مطرح کند: آیا «احساسات انسانی» همچنان آخرین سنگر دفاعی او باقی میماند یا شرایط تغییر خواهد کرد، بهویژه برای کسانی که شصت سال از عمر خود را پشت سر گذاشتهاند...؟! شصت سال زمان است تا انسان بنشیند و مهمترین نقاط عطف آن را مرور کند؛ او روی بالکن کوچک خانهاش نشسته، پیش رویش فنجان بزرگی از چای بابونه و گیاهان دارویی دیگر قرار دارد و در این لحظات به این درک میرسد که مهمترین درس زندگی این است که زندگی در بسیاری از اوقات ایدهآل نیست، اما با وجود واقعیت تلخ و سختش، انسان همچنان برای هر زخمی که اثری در درونش به جای گذاشته، لبخند میزند، زیرا این زخمها به او یادآوری میکنند که او زیسته، عاشق شده و حضور داشته، یا همانطور که در کودکی روی دیوار خانههای محلههای قدیمیمان مینوشتیم: «از اینجا گذشتم». در آن روزها، انسان بهسرعت تحت تأثیر قرار میگیرد؛ یک آهنگ قدیمی از دههٔ هشتاد یا نود میلادی، یا آغاز هزارهٔ جدید، ممکن است در میان ازدحامی که به ویژگی همیشگی تبدیل شده، اشک از چشمانش جاری کند. او پیوندی جادویی با گذشته احساس خواهد کرد و ناگهان درک میکند که روزهایی که پیشتر به عنوان «روزهای بسیار معمولی» میزیست، زیباترین روزهای زندگیاش بودهاند، هرچند از این موضوع بیخبر بوده و آن روزها بدون توجه به آنچه در انتظارش بود، سپری شدند. در سن شصت سالگی، انسان بهخوبی میفهمد که طوفانهای سهمگینی که او را در بیست و سی سالگی به حرکت درمیآوردند، دیگر وجود ندارند؛ او دیگر تمایلی به ورود به نبردها برای اثبات حقانیت خود ندارد، جلب توجه دیگر او را راضی نمیکند و اشتیاق شدید را با آرامش و سکون جایگزین میسازد. در این لحظات، شاید فرصتی پیش آید تا به آینه بنگرد و خطوط گذر زمان را در اطراف چشمانش و سفیدی موهای شقیقههایش ببیند. حسی درونش سرازیر میشود که شنهای ساعت شنی با سرعتی بیشتر از آنچه فکر میکرد در حال اتمام است. البته این موضوع او را ناامید نخواهد کرد، بلکه باعث میشود در مصرف زمان خود صرفهجویی کند و وقت خود را تنها صرف چیزهایی کند که ارزشمندند و با کسانی که واقعاً دوستشان دارد. ناصر العبدلی
