انجمن خیریه تجاری
سازمان اخوانالمسلمین کویت برای جمعآوری چند سکه یا سه سکه جهت هزینهکردن در امور خیریه نیامده است، بلکه برای اهداف خطرناکتری آمده است. نیتها و اهداف آنها از روز اول روشن بود و شواهد آن فراوان و شناختهشده است. این گروه خود را نه یک حزب سیاسی، نه یک جنبش مدنی، و نه صدایی نماینده مسلمانان نمیداند، بلکه همه این موارد را در خود دارد و یک «ابزار سیاسی-عقیدتی» است که عمر آن به حدود یک قرن میرسد و هدف اعلامشدهاش تأسیس دولتی است که تحت حاکمیت شریعت اسلامی اداره شود و هدفش اسلامسازی تمام ابعاد زندگی است. این امر بدون تغییرات ساختاری بزرگ امکانپذیر نیست. از این رو، دیدیم که چگونه این گروه، از زمان تأسیسش در سال ۱۹۲۸، با حمایت مالی شرکت کانال سوئیس بریتانیا، عملیات تروریستی علیه کسانی که سعی در ایستادگی در برابر آن داشتند، از جمله نخستوزیران، افسران ارشد، قضات و وزیران، اجرا کرد. همچنین، کتابها، اظهارات، منشورات و مواضع رهبران آن، از حسن البنا تا قطب لحوا و دیگران، به صراحت نشاندهنده آنچه به دنبال آن هستند است. بنابراین، ما با یک انجمن خیریه روبرو نیستیم، بلکه با شاخهای از یک ابزار نظامی، سیاسی و ایدئولوژیک عظیم روبرو هستیم که نامش از زمان تأسیس با خون گره خورده است. از این رو، بسیاری از دولتها، از جمله کشورهای عربی، خلیجی و غربی، تلاش کردهاند فعالیتهای آن را ممنوع کنند یا آن را به عنوان یک سازمان تروریستی بشناسند.
* * *
ما پس از تعلیق اجرای برخی مواد قانون اساسی پیشبینی میکردیم که موضع نسبت به گروه اخوانالمسلمین تغییر کند یا خود آنها تغییر کنند، اما هیچیک از این موارد رخ نداد. برخلاف این، اتحادیه ملی دانشجویان کویت به دلیل وضعیت غیرقانونیاش منحل شد که منبع اصلی نیروی انسانی جوان آنها بود. همچنین، پیشتر نهادهای متعهد در دولت تلاش کردند با توقف فعالیتهای «خیریه» آنها در خارج از کشور، که با ابهامات شدیدی همراه بود، نفوذشان را کاهش دهند، اما وضعیت به حالت قبل بازگشت و جایگاه آنها چندان تغییر نکرد و خطرشان باقی است، اگرچه نفوذشان به دلیل نبود نماینده سیاسی کاهش یافته است. آنها نقش منفی در تحولاتی که به وجود آمد داشتند و بازیگر فعالی در صحنه سیاسی بودند.
* * *
با وجود اینکه برخی نهادها بر پایبندی به قانون تأکید دارند، اما هرگز در بهرهگیری از نفوذ خود برای تحقق منافعشان درنگ نکردند. این موضوع در مزایا و استثناهای متعددی که هیچ نهاد دیگری از آنها بهرهمند نشده، نمایان است؛ از جمله موقعیت و فعالیتهای تجاری، پروژهها، انجمنها و شعب آنها. همچنین، روزی موفق شدند یک ساختمان مدرسه را به طور کامل اجاره دهند، در ازای مبلغ ۲۰ دینار در ماه، که نمونهای عجیب از سوءاستفاده از نفوذ در دوران سهلانگاری بود. پیش از چند روز نیز پرده از امر دیگری برداشته شد که شرمآور بود، زمانی که اداره امور شهری قرارداد بیش از ۱۷۰۰ قطعه زمین صنعتی را به دلیل تخلفات جدی مستأجران لغو کرد. دو مورد از این تخلفات مربوط به یک انجمن خیریه بود که زمینها را به دیگران اجاره داده بود تا مشاغل و حرفهای مختلفی را بدون دریافت هیچگونه مجوز تجاری یا صنعتی انجام دهند!! نمیدانم چگونه به این نهاد خیریه اجازه داده شد تا از نفوذ «سیاسی-دینی» خود برای دریافت دو قطعه زمین صنعتی در منطقه تجاری شیخ استفاده کند و تمام این تخلفات را مرتکب شود و در فعالیتهایی مانند تراشکاری فلزات، اجاره دفاتر و اداره استودیو عکسبرداری بدون دریافت هیچ مجوزی درگیر شود، در حالی که کاملاً از این تخلفات آگاه بودند؟ شاید پاسخ این باشد که آنها احساس میکردند دولت پیشتر در نقض آشکار قانون، به آنها اجازه داده است تا مطبوعات سیاسی منتشر کنند، بیانیههای سیاسی صادر کنند، در فعالیتهای سیاسی مشارکت کنند، از نامزدها در انتخابات حمایت کنند، هزینههای کمپینهای آنها را بپردازند و در امور کشورهای دیگر مداخله کنند، و سایر موارد مشابه. در طول شش دهه، چرا نباید به آنها اجازه داده شود تا از قطعات صنعتی برای فعالیتهای متعدد و نقض سادهترین مواد قانون استفاده کنند؟
احمد الصراف
