شیر کوچولو از پرنده

پرورش آگاهی و انتقال باورها، و اهمیت اینکه انسان ترس‌های دیگران را بدون آنکه آن‌ها را با عقل خود بزماید، به ارث ببرد، موضوعی است که ایستادگی و کاوش در اعماق آن در زندگی روزمره ما شایسته است. مرغی پیش از آنکه جوجه‌هایش را به زندگی بفرستد، به آن‌ها سفارش می‌کند که از شیر و ببر و پلنگ نترسند و هوشیار نباشند، زیرا این‌ها حیواناتی ملایم هستند؛ اما به شدت از گنجشک‌ها، مرغ‌ها و هر موجود کوچکی که روی زمین راه می‌رود، هشدار می‌دهد. برخی از ما یا بیشتر ما از سخنان مرغ برای فرزندانشان تعجب خواهیم کرد، اما این واقعیت است؛ ما با او تفاوتی نداریم. لازم نیست کسی که از او می‌ترسیم، انسان باشد. ممکن است از یک ایده، تجربه، شروعی نو یا شکستی که هنوز رخ نداده بترسیم و اسیر احتمالاتی شویم که تنها در خیال ما وجود دارند. برخی از فقر می‌ترسند، در حالی که به اندازه کافی دارند و همواره در اضطراب به سر می‌برند، در حالی که از هدر رفتن عمرشان در همان اضطراب نمی‌ترسند. دیگری بیشتر از آنکه از بیماری بترسد، از زندگی‌ای که تجربه نمی‌کند می‌هرسد، بنابراین سفر و ماجراجویی را به تعویق می‌اندازد، تا زمانی که کشف می‌کند بیشترین چیزی که بیماری از او ربوده، ترس از آن پیش از فرا رسیدنش است. چند انسان وجود دارند که از سخنان مردم بیشتر از آنکه از از دست دادن خودشان بترسند، می‌هرسند. می‌ترسند مورد انتقاد قرار گیرند، اما از تسلیم شدن اصولشان نمی‌هرسند. می‌ترسند کسی را خشمگین کنند، اما از خشمگین کردن وجدان خود نمی‌هرسند. به همین دلیل، انسانی را می‌یابی که سال‌ها را صرف مبارزه با افرادی می‌کند که علت بدبختی او نیستند، در حالی که عادات بد، تکبر، تنبلی و تردیدهایش را رها می‌کند و هر روز زندگی‌اش را به بازی می‌گیرد. در اینجا، این انسان شوم، دشمن اشتباهی را انتخاب کرده است. از بزرگ‌ترین پرسش‌هایی که انسان باید گاه‌به‌گاه از خود بپرسد این است: آیا ترس‌هایش واقعی هستند یا ترس‌هایی که بدون گفت‌وگو با خود به ارث برده است؟ هر آنچه به ارث برده‌ایم حکمت نیست و هر آنچه تکرار می‌کنیم حقیقت نیست. چند انسان عمرشان را هدر داده‌اند، نه به این دلیل که راه را نمی‌شناختند، بلکه به این دلیل که از کودکی در همان راه حرکت می‌کردند، اما به سمتی نادرست نگاه می‌کردند. و چند انسان از انتقاد گذرای فردی که توانایی تغییر چیزی در زندگی‌شان را ندارد می‌هرسند، در حالی که قلب و ذهن خود را به روی کسی می‌گشایند که با آن‌ها بازی می‌کند و از آن‌ها سوءاستفاده می‌کند. مشکل اینجا ترس نیست، زیرا ترس غریزه‌ای است که انسان را حفظ می‌کند، بلکه در این است که این ترس به جای نادرست هدایت شود، به طوری که انسان اسیر توهماتی شود که خود ساخته یا از دیگران به ارث برده است و در اضطراب و ترس خود ادامه دهد. عقل بالغ و خردمند، امور را بر اساس اندازه طبیعی آن‌ها می‌سنجد، نه بر اساس میزان سروصدایی که ایجاد می‌کنند. اقبال احمد