این پولهای زن کجا میرود؟!
بدون شک، ما بسیاری از عادات و رفتارها را از طریق آموزش به دخترانمان منتقل میکنیم؛ مانند آموزش اصول، ادب، عادات و سنتها و «سَنَع» (شأن و شرافت اجتماعی) و سایر جنبهها. اما اغلب در آموزش «سواد مالی» به آنها کوتاهی میکنیم. ممکن است از کودکی به دختر بیاموزیم چگونه از پول مراقبت کند، اما به او نمیآموزیم چگونه پول به دست آورد یا آن را سرمایهگذاری کند، برخلاف پسران. این جنبه مهم آگاهی مالی، چه در خانواده، چه در مدرسه و چه در جامعه، نادیده گرفته میشود. میتوانیم به دختر بگوییم: «مصرفکننده نباش، پساندازت را حفظ کن، از ریسک دوری کن»، اما به او نمیآموزیم چگونه سرمایهگذاری کند یا داراییهایش را رشد دهد. در مقابل، پسران از پدرشان جنبههای متعددی از مدیریت مالی را میآموزند و سپس جامعه، بهویژه «دیوانیات»، این آموزش را تکمیل میکنند. در نتیجه، همیشه شکاف دانش مالی بین مردان و زنان وجود دارد که اصلاً به سطح درآمد یا وضعیت اقتصادی مربوط نمیشود، بلکه تنها ناشی از فقدان آگاهی مالی در زنان است. زنان باید به این موضوع توجه کنند، زیرا این آگاهی دیگر یک تجمل نیست، بلکه ضرورتی است تا زنان بتوانند داراییهای خود را رشد دهند. این شکاف نیاز به درمان دارد، زیرا آگاهی اقتصادی زنان تأثیر مثبتتری بر جامعه خواهد داشت؛ چرا که اگر زنان از نظر اقتصادی سواد داشته باشند و آگاهی کافی برای سرمایهگذاری داراییهای خود کسب کنند، به عامل مهمی در اقتصاد تبدیل میشوند. این امر نیازمند راهاندازی ابتکاراتی برای آگاهی مالی و اقتصادی ویژه زنان است. حتی باید آگاهی مالی از کودکی در خانواده آغاز شود و سپس در برنامههای درسی گنجانده شود، در کنار ابتکارات اجتماعی و دولتی. پیشتر ابتکار «نوطک» را راهاندازی کردیم که هدفش توانمندسازی اقتصادی زنان خلیج فارس بود؛ ابتکاری غیرانتفاعی که با هدف آموزش اصول اقتصادی به زنان، مدیریت صحیح داراییها و سرمایهگذاری آنها در حوزههای سودآور برای زنان و همچنین مشارکت در اقتصاد محلی طراحی شده است. ممکن است زنی شاغل باشد و حقوق خوبی دریافت کند و پساندازی داشته باشد، اما اغلب نمیداند چگونه این پساندازها را مدیریت کند. مشکل عدم مالکیت پول نیست، بلکه این است که زنان اغلب از بحثهایی درباره چگونگی مدیریت و رشد پول کنار گذاشته میشوند. در مقابل، مردان از سنین پایین در دیوانیات درباره سهام، املاک، پروژهها و سرمایهگذاریها صحبت میکنند و تشویق میشوند تا ریسکهای مالی را بپذیرند. آنها ممکن است ضرر کنند، اشتباه کنند، دوباره تلاش کنند و یاد بگیرند. اما از زنان اغلب خواسته میشود که «احتیاط» کنند و طمعهای اقتصادی آنها با بهانهای نادرست مبنی بر اینکه «مرد مسئول خانواده است و زن نه» حاشیهنشین میشود. شایان ذکر است که احتیاط در سرمایهگذاری یا مدیریت پول، توصیهای بهجا نیست؛ پولی که سالها در حسابهای بانکی بدون حرکت میماند، پول امنی نیست، زیرا ارزش خود را از دست میدهد و تورم هر ساله بخشی از آن را میبلعد. ریسکپذیری در مدیریت و سرمایهگذاری پول ممکن است ترسناک باشد، اما عدم ریسکپذیری نیز هزینهای دارد! در اینجا، من زنان را به متخصصان اقتصاد تبدیل نمیکنم، بلکه کافی است حداقل آگاهی مالی و اصول اقتصادی را داشته باشند تا بتوانند داراییهای خود را مدیریت و رشد دهند و به مرور زمان آنها را سودآور کنند. ما با این مفهوم نادرست بزرگ شدهایم که استقلال مالی تنها از طریق شغل و حقوق حاصل میشود، اما به مرور زمان باید به عنوان زنان درک کنیم که صرفهجویی به تنهایی کافی نیست، بهویژه در شرایط تورم بالا، و امنیت تنها با دانستن نحوه مدیریت این پساندازها به دست میآید. از سوی دیگر، یک رفتار اقتصادی وجود دارد که نمیتوان از آن چشمپوشی کرد: تمایل بسیاری از زنان و دختران به خرید «لوازم جانبی» با مبالغ بالا که ممکن است بخش بزرگی از پسانداز یا حقوق زن را بلعیده و از بین ببرد. اما حتی تصمیم به خرید کیف یا ساعتی از برندهای معتبر جهانی میتواند یک تصمیم مالی هوشمندانه باشد. بسیاری از این لوازم جانبی، بهویژه طلا، بهعنوان دارایی و سرمایهگذاری در طول سالها محسوب میشوند و میتوان آنها را با سود مالی در آینده فروخت. آگاهی اقتصادی و مالی دیگر برای زنان تجمل نیست، بلکه ضرورتی فوری است که باید در اولویت ابتکارات اجتماعی، انجمنهای مرتبط با اقتصاد و زنان، و سایر نهادهای مدنی و دولتی قرار گیرد. اکنون زمان آن رسیده است که زنان بازیگران مهم اقتصادی در جامعه باشند. رازهای جوهر زندگی
