در سوگ قهرمان خالد بداح العتيبي

خالد بداح المورجي العتيبی، قهرمان سابق گارد ملی کویت، در نبرد الجیوان در صبح حمله شوم عراق به کویت در تاریخ ۲ اوت ۱۹۹۰ به رحمت الهی پیوست. اگرچه خداوند او را در آن روز و همچنین هنگام بازگشت به کویت به عنوان بخشی از نیروهای کویتی در عملیات «فروغ ۱۹۹۱» برای آزادسازی این کشور، به شهادت نرساند، اما خداوند خواست که او پس از مرگ، به دلیل ابتلا به بیماری بدخیم، به شهادت برسد.

خالد بداح العتیبی، همچون بسیاری از قهرمانان دیگر نیروهای مسلح شریف کویت، تصویری از او در رسانه‌های تلویزیونی، روزنامه‌ها و پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی دیده نمی‌شود، اما حضور او در نزد خداوند و در تاریخ منصف کویت که اسامی کسانی که در روز حمله عراق مقاومت کردند و استوار ماندند را فراموش نمی‌کند و همچنین کسانی که به عنوان بخشی از نیروهای شجاع کویتی برای آزادسازی این کشور بازگشتند را از یاد نمی‌برد، بسیار پررنگ است.

من بارها پیشنهاد داده‌ام که ضروری است موزه‌ای تصویری از قهرمانان نیروهای مسلح کویت که در نبردهای بزرگ کویت شرکت داشتند، تأسیس شود؛ چه در نبرد مقابله با تلاش‌های تهاجمی عراق هنگام اعلام استقلال کویت در سال ۱۹۶۱، چه در نبرد خاموش سال ۱۹۷۳ با خیانت عراق، چه در جنگ‌های عربی علیه رژیم صهیونیستی، چه در طول حمله شوم عراق و چه در طول جنگ آزادسازی کویت. تصاویر و زندگی‌نامه سربازان و افسرانی که در این نبردها شرکت داشتند، از جمله شهیدان، کسانی که بعداً فوت کردند و زنده‌ماندگان.

من همواره از فرهنگ و دانش خودآموخته خالد بداح العتیبی تحت تأثیر بوده‌ام. با وجود اینکه او تحصیلات دانشگاهی نداشت، اما توانست خود را به گونه‌ای آموزش دهد که من را بارها بر آن داشت تا پیشنهاد دهم در حوزه روزنامه‌نگاری فعالیت کند. او -خداوند او را بیامرزد- به خوش‌قلب بودن و روابط خوبش با همه معروف بود. با وجود قدرت بدنی و سبک نظامی سخت‌گیرانه‌اش، با جوانان فروتن بود و به کارگران رحم می‌کرد و ضعف آن‌ها را درک می‌نمود.

در آخرین دیدار ما پیش از سفرش برای ادامه درمان در فرانسه، بسیار درباره خاطرات کودکی و خاطرات متعددی صحبت کردیم. لبخند بر چهره‌اش نشسته بود و من نمی‌دانستم که این آخرین وداع است. در روز رسیدنش به پاریس، یک فایل صوتی طولانی از او ضبط کردم که شامل گفتگوها، داستان‌ها، شوخی‌ها و دعاوهایی بود که همه هدفشان بالا بردن روحیه او بود.

در سال‌های اخیر، به دلیل شرایط کاری ما، کمتر با هم دیدار می‌کردیم، اما ارواحمان همیشه نزدیک به هم بودند. سفره دوستی که بیش از ۴۰ سال طول کشید، به اراده خداوند پایان نخواهد یافت. خالد بداح همیشه در قلب من خواهد ماند و من او را، به اراده خداوند، در دعاهای روزانه‌ام شامل می‌کنم و امیدوارم خداوند همه ما را بپذیرد. از خداوند برای تو ای دوست عزیزم، رحمت، آمرزش و بهشت جاودانگی را مسئلت دارم و برای خانواده‌ات و برادرانت که آن‌ها را برادران واقعی می‌دانم که مادر من آن‌ها را به دنیا نیاورده، تسلیت می‌گویم. «انا لله و انا الیه راجعون».

دهام القحطانی