گفتوگو در هواپیما
زمانی فرا رسیده که سفرم به کویت آغاز میشود. سوار هواپیما شدم و همه چیز عادی بود، تا اینکه فردی با عینک طبی و موهایی آرایششده شبیه به موهای نیروهای تفنگداران دریایی (مارینز) کنارم نشست. او در طول توضیحات مهماندار درباره ایمنی و امنیت پرواز، مدام به چپ و راست نگاه میکرد. با اوجگیری هواپیما، تنفس آن فرد تندتر شد و چشمانش گرد شد و شروع به زمزمه کرد: «اینترنت ندارم... اینترنت ندارم.»
چند دقیقه بعد، سعی کردم با او صحبت کنم تا ترسش را کم کنم، پس از او نامش را پرسیدم. پاسخ داد: «با کدام اپلیکیشن نامت را میخواهی؟» در آن لحظه، پرسشهای متافیزیکی، شکگرایی و سوالات زیستشناختی به یکباره به سراغم آمدند، زیرا از پاسخ عجیب او غافلگیر شده بودم. از او پرسیدم: «چرا در پاریس بودی؟» گفت: «نمیدانم، پیشنهاد هوش مصنوعی بود چون کلافه شده بودم.» پرسیدم: «چه دیدی یا کجاها را در آنجا بازدید کردی؟» پاسخ داد: «مجموعهای از پیادهروهای قهوهای، طلایی و سیاه، یک سیگار رها شده و فضله پرنده.» گفتم: «آیا به برج ایفل رفتی؟» گفت: «دارم با دوستم از طریق تلفن چت میکنم.» پرسیدم: «در کدام هتل اقامت داشتی؟» پاسخ داد: «یادم نیست، اما در آرشیو «چتجیپیتی» موجود است و به محض رسیدنمان به کویت آن را به تو نشان خواهم داد.» پرسیدم: «شغلت چیست؟» گفت: «تماشای «ریلزها» (Reels) و مقایسه زندگیام با زندگی دیگران.» پرسیدم: «در زندگیات چه داری؟» گفت: «پنج هزار دنبالکننده.» پرسیدم: «آیا خواهر و برادری داری؟» گفت: «بله.» پرسیدم: «آخرین بار کی آنها را دیدی؟» پاسخ داد: «دو سال پیش، وقتی یکی از آنها عکساش را در شبکههای اجتماعی گذاشت.» پرسیدم: «درباره زندگی چه میدانی؟» گفت: «جستجوی ترندها.» پرسیدم: «ارزش تو در زندگی چیست؟» پاسخ داد: «میزان شهرت من و اینکه چقدر از آن شهرت درآمد کسب میکنم.» پرسیدم: «آرزویت چیست؟» گفت: «خرید جدیدترین گوشی تلفن همراه.» پرسیدم: «آیا کتابی خواندهای؟» گفت: «یک پاراگراف الکترونیکی خواندم و کلافه شدم.» پرسیدم: «احساس میکنی زندهای؟» پاسخ داد: «بله، وقتی اعلانهای گوشیام به دستم میرسد.»
پس از ساعتها پرسش، احساس تهوع کردم و از خداوند سپاسگزار بودم که نیمی از پرواز باقی مانده بود. و ناگهان، پس از گذشت لحظهای، آن فرد با این سوال به سراغم آمد: «کدام اول آمده است، مرغ یا تخممرغ؟»
