صفاء و کدر

به هر روحی که تشنه‌ی بندرگاه‌های نجات است، و به هر عقلی که در میان دروغ‌های ظاهرپنداری به دنبال حقیقت می‌گردد. من دهه‌های طولانی را در زندگی سپری کرده‌ام و میان دشت‌ها و گورهای آن گشته‌ام. و دیدم که رنج، آب‌ها را به سوختی بدل می‌کند که هر درختی را می‌سوزاند. اما انسان‌ها، طبعی پست دارند با قلبی چون صخره و بدنی چون بشر. تا آنجا که حتی ایمان را نیز تحریف کرده‌اند و یقین، کم‌ثمر شده است.

اما مرگ، حقیقتی آشکار است و نه مخلوطی از شادی و غم. و عذرخواهی گناهکاران، و سرزنش قضا، و لوم‌گویی سرنوشت، در آن سودی ندارد. صحیفه‌ها نزد پادشاه (خدا) جمع خواهند شد؛ و یا هلاکت، و یا پیروزی. و یا آتشی که دنده‌ها را ذوب می‌کند، و یا نعمتی که نگاه را خوشایند می‌سازد.

پس روح خود را به سوی نجات بگردان و دنیا را که عمر آن را پوشانده، رها کن. آیا با این وجود نمی‌جنگی و در گذشتگان عبرت نمی‌جویی؟ آیا از ابرهای توهم، و پیری احساسات، و موج‌های ضعف رنج نمی‌بری؟ آیا استخوان‌هایت زیر پوست، خمیدگی‌ات را پس از پیری به تو نشان نمی‌دهند؟

من پیش از فوت، پیش از سفر، پیش از قطع شدن راه بازگشت، و پیش از کسوف و خسوف ماه، و پیش از خاموش شدن درخشش موجودات، و پیش از لرزش خاک و سنگ، شهد بیان را برای روح تو ریختم. زیرا زندگی، مرگی کوتاه است و مرگ، زندگی اثرات است.