بین دولت خدمات و دولت فرصت‌ها

در طول دهه‌ها، کویت از نظر تاریخی در ساخت الگوی «دولت حامی» موفق بوده است؛ دولتی که برای شهروندان خود طیف گسترده‌ای از خدمات، حمایت‌ها، مشاغل و مزایا را از جمله آموزش، بهداشت، مسکن، یارانه‌ها و اشتغال دولتی فراهم کرده است. این نظام به تثبیت ثبات اجتماعی کمک کرد و سطح زندگی کویتی‌ها را به حدی رساند که با افتخار به آن نگریسته شود. این حمایت‌ها بخش اساسی در ساخت دولت مدرن کویت بود. اما امروز زمان و شرایط تغییر کرده و دیگر کافی نیست که دولت صرفاً نهادی باشد که خدمات و مشاغل را تأمین کند. بزرگ‌ترین چالش این است که این امتیازات به سمت «دولت سازنده فرصت» تحول یابند. مشکل از آنجا آغاز می‌شود که موفقیت‌های گذشته به پایه‌ای تبدیل می‌شوند که تمایلی به بازنگری یا تغییر آن‌ها نداریم. جهان اطراف ما با سرعت در حال حرکت است، اقتصادها در حال تغییرند، مشاغل دگرگون می‌شوند و فناوری بازار کار را دوباره ترسیم می‌کند. در حالی که ما همچنان در چرخه پرسش‌های سنتی «کی استخدام خواهم شد؟» و «دولت چه چیزی به من خواهد داد؟» در حال چرخیدن هستیم. دولت همچنان بزرگ‌ترین حضور در زندگی شهروند است؛ از شغل، خدمات، یارانه، مسکن و حمایت‌ها آغاز می‌شود. با گذشت زمان این باور ریشه دواند که مسیر طبیعی پس از فارغ‌التحصیلی، پایان‌یافته در یک نهاد دولتی است. این همان معادله‌ای است که کویت نیاز دارد آن را بازنگری کند و از «دولت خدمات‌دهنده» به «دولت فرصت‌ساز» گذر نماید. دولت نمی‌تواند به جذب تعداد فزاینده‌ای از بیکاران ادامه دهد یا به ارائه حمایت‌ها و خدمات به شیوه گذشته بپردازد. ما نیز درخواست لغو خدمات یا تحمیل هزینه‌های اصلاحات به شهروندان را نداریم. مسئله این نیست که دولت عقب‌نشینی کند، بلکه باید کارکرد آن از صرفاً ارائه حمایت به «توانمندسازی شهروند» تغییر یابد. گذار از مفهوم تأمین خدمت به مفهوم تأمین فرصت. زمان آن فرا رسیده که اقتصادی ساخته شود که بتواند فرصت‌های شغلی را خودآفریند. بخش خصوصی نباید صرفاً ایستگاه جایگزینی برای کسانی باشد که نتوانسته‌اند شغل دولتی کسب کنند، بلکه باید شریک واقعی در توسعه باشد. ما اقتصادی می‌خواهیم که جوان کویتی در آن بخش خصوصی را فرصتی واقعی برای ساختن آینده‌اش ببیند، نه ریسکی که از عواقب آن بترسد. همچنین می‌خواهیم کارآفرینی از شعار به فرهنگ و عمل تبدیل شود، تأسیس کسب‌وکار آسان‌تر از تعطیل کردن آن باشد، و صاحبان ایده به جای مواجهه با زنجیره‌ای از تشریفات که ایده را پیش از تولد می‌کشد، به تأمین مالی، مقررات حمایتی و بازار دسترسی یابند. این امر نیازمند محیط کسب‌وکار انعطاف‌پذیرتر، قوانینی که سرمایه‌گذاری را تشویق کند و فرصت‌هایی است که کار در بخش خصوصی را به گزینه‌ای جذاب و پایدار تبدیل نماید. آموزش دروازه تحول است؛ نمی‌توان با نظام آموزشی که تنها بر کسب مدرک و شغل تمرکز دارد، «دولت فرصت‌ساز» ساخت. ما به مهارت‌های آینده، رشته‌های مورد نیاز، کارآفرینی، پژوهش علمی و هوش مصنوعی نیاز داریم. کویت دارای سرمایه، تجربه و ذهن‌های خلاق است و از کمبود پتانسیل یا انرژی جوانان رنج نمی‌برد؛ بلکه نیاز به رها کردن این پتانسیل‌ها از قیودی دارد که ذهنیت وابستگی به دولت ایجاد کرده است. آنچه نیاز داریم بازتعریف رابطه بین دولت و شهروند است: دولت بستر را فراهم می‌کند و شهروند بر آن دستاورد می‌سازد. ما دولتی نمی‌خواهیم که از شهروندانش دست بکشد، بلکه دولتی کارآمدتر می‌خواهیم. زیرا کویتی که آرزویش را داریم، تنها وطنی نیست که زندگی شایسته‌ای برای فرزندانش فراهم کند، بلکه وطنی است که به آن‌ها فرصت می‌دهد زندگی بزرگ‌تری بسازند، اقتصادی قوی‌تر ایجاد کنند و آینده‌ای شایسته برای خود رقم بزنند.