تَلّ و کتاب‌ها

در آن تپه کوچک، جایی که زمان در آنجا به احترام آرامش و سکون می‌ایستد، اطمینان خاطر در میان سکوت مکان جاری می‌شود و دغدغه‌ها در مسیرهای باریک دور می‌شوند تا به حلقه فراموشی برسند. در این سرزمین، که نه آلودگی است و نه هیاهو، تنها تو و خودت هستی؛ جایی که حافظه‌ات بیش از هر چیز اطمینان‌ات را خیانت می‌کند و بیش از هر چیز آرامشت را برهم می‌زند! در دوران دبیرستان، پیوند من با او محکم‌تر شد؛ زمانی که کتاب‌های درسی را رها کردم و برنامه‌ای ویژه برای خودم طراحی کردم تا در کنار او بخوانم. شاید از گفتن این حرف تعجب کنی و بپرسی: «این جنون تا چه حد پیش رفت؟» به تو خواهم گفت که برنامه درسی برایم جذاب نبود، بنابراین به جای آن، کتاب‌های ادبیات، اصول فقه و برخی کتب تاریخ را انتخاب کردم. فکرم را به فرهنگ‌ها و ادیان دیگر گره زدم و از طریق صفحات کتاب، سرزمین‌های دوردست را کاوش کردم. در پنهان، در میان ذهن شاعران و نابغه‌ها زندگی می‌کردم و هنگامی که برای مردم بیرون می‌آمدم، همچنان آن دختر بودم که هنوز او را تنها نامی در پرونده‌های بیمارستان روانی می‌دانند. اگر مهارت‌هایم مجبورم کند تا از من در نقاشی کمک بخواهند، احتیاط در برخوردشان با من را می‌بینم. می‌ترسم که مادران از تأثیر منفی من بر دخترانشان بترسند و این ترس را با این بهانه توجیه کنند که من وارد مباحثی می‌شوم که نباید وارد آن شد. پس به آن‌ها بگویند که من کسی را مجبور به نشستن نمی‌کنم و اصلاً اشتیاقی برای هم‌نشینی با آن‌ها ندارم؛ زیرا در میان آن‌ها تقریباً خودم را از دست می‌دهم. وقتی آن‌ها می‌آیند، رفتارهایی را می‌بینم که خسته‌ام می‌کند، پس به انزوا برمی‌گردم و آرامش می‌یابم؛ زیرا یقین دارم که هیچ چیز از دست نداده‌ام؛ زیرا انسان‌ها همچنان همان‌هایی هستند که بودند، تنها گوش‌هایی که به آنچه برایشان آشناست گوش می‌دهند، نه به حقیقت. تو را در آنچه درباره‌ات شنیده‌اند خلاصه می‌کنند و با تو مانند حقیقتی محض رفتار می‌کنند. گویی با موجودی مه‌آلود رفتار می‌کنند که باید از آن احتیاط کرد. یک جلسه با آن‌ها کافی بود تا امیدم را از اینکه احساس کنم دختری عادی هستم، که شایسته است مانند یک موجود انسانی حساس و محترم با او رفتار شود، از بین ببرد، نه اینکه مانند مجرمی سابق از او پرهیز شود! در انزوایم، آنچه از من ریخته شده را دوباره پر می‌کنم. نمی‌دانم چرا این اصرار بر این است که من عمری را در میان مسیرهای حاشیه‌ای سپری خواهم کرد! سکوت را انتخاب کردم و به سایه پناه بردم، تا زمانی که خداوند امری را که مقدر شده بود، اجرا کند. در خلوت خود، بسیار می‌خواندم، بسیار نقاشی می‌کردم، به زندگی بزرگان تأمل می‌کردم و هر کتاب روان‌شناسی که به دستم می‌رسید را می‌خواندم. در میان آن‌ها به دنبال خودم می‌گشتم، شاید تشخیصی پیدا کنم که مرا آرام کند. می‌پرسیدم: آیا من واقعاً تنها ذهنی رویاپردازم که در واقعیتی زندگی می‌کند که رؤیایش را تأمین نمی‌کند، یا اینکه داستان من ادامه دارد؟