انسان اول

هنگامی که نمونه‌ای زنده برای تحقق چشم‌انداز مطرح می‌کنیم، از میان کشورها سنگاپور را انتخاب می‌کنم؛ کشوری که زودتر از دیگران درک کرد که ثروت واقعی آن نه در منابع طبیعی، بلکه در انسان است. بنابراین در آموزش، تربیت و مهارت‌ها سرمایه‌گذاری کرد و انسان را به مهم‌ترین ابزار خود برای ساختن اقتصاد و تحقق آرزوهایش تبدیل نمود. اگر می‌خواهیم چشم‌انداز خود را محقق کنیم، باید پیش از هر پروژه‌ای از انسان شروع کنیم. این سفر از مدرسه آغاز می‌شود؛ جایی که ذهنی پرورش می‌یابد که فکر کند، نوآوری کند و مسئولیت‌پذیر باشد. سپس دانشگاه، که آموزش را با نیازهای آینده و بازار کار پیوند می‌زند. و در نهایت محیط کار، که به توسعه، آموزش، توانمندسازی و کشف ظرفیت‌های انسان ادامه می‌دهد.

چشم‌انداز تنها به برنامه‌ها و پروژه‌ها نیاز ندارد، بلکه به نیروهای متخصص و توانمند نیاز دارد که بتوانند برنامه‌ها را به دستاوردها تبدیل کنند. بنابراین، توسعه نیروی انسانی باید یک پروژه ملی مستمر باشد؛ پروژه‌ای که نه با دریافت مدرک یا کسب شغل به پایان می‌رسد، بلکه در طول کل مسیر حرفه‌ای ادامه یابد. هرچه بیشتر در انسان سرمایه‌گذاری کنیم، توانایی ما در دستیابی به دستاوردها بیشتر می‌شود و نیروی انسانی به یک قدرت واقعی تبدیل می‌گردد که چشم‌انداز را از روی کاغذ به واقعیت می‌رساند.

نفس عمیقی می‌کشیم... و شاید انتخاب فرد مناسب در جایگاه مناسب، مهم‌ترین عنصر موفقیت باشد. یعنی انتخاب افرادی که مفهوم مسئولیت‌های خود را درک می‌کنند، ابعاد آن را می‌سنجند و خود را بر اساس نتایج محاسبه می‌کنند. بر دوش این افراد، توسعه و مدیریت تیمی است که در آن هر فرد نقش محوله به خود و اهدافی که باید محقق شوند را درک می‌کند، به ایستگاه‌های نقشه راه کاری پایبند است، دستاورد واقعی را نه توهمی، می‌سنجد و مسئولیت‌پذیر است. در آن صورت، چشم‌انداز دیگر صرفاً سندی نخواهد بود که آن را می‌خوانیم، بلکه به واقعیتی تبدیل خواهد شد که آن را می‌بینیم.

چشم‌انداز آینده را ترسیم می‌کند، برنامه‌ها مسیر را مشخص می‌کنند، اما انسان است که دستاورد را می‌سازد.