نتایج دستکاری در مبانی دموکراسی
ما در هفتههای گذشته موفقیت تلاش سه نظام عربی در مصر، سوریه و عراق را نشان دادیم که بلافاصله پس از عقبنشینی استعمار غرب، در ساختن اقتصادی عربی خوداتکا متشکل از سرمایهداری دولتی و استفاده از مازاد آن برای ساختن سوسیالیسم اجتماعی دست یافتند. اما عدم وقوع اصلاحات سیاسی که از آنها حمایت، تنظیم و توسعه دهند، به عقبگردهای متعدد در این تلاشهای اقتصادی پیشرو و امیدبخش منجر شد. مهمترین نقص در شکست ساختار اصلاحی سیاسی مورد نیاز، ناشی از تقلید سه نظام حاکم و رهبران سیاسی آنها از اقدامات لنین، رهبر مشهور روسی، پس از پیروزی انقلاب مردمی در روسیه در سال ۱۹۱۷ بود. لنین حزب کمونیست روسیه پیروز را متقاعد کرد که عبور از یک مرحله سیاسی گذار تحت شعار مارکسیسم-لنینیسم ضروری است و اجرای آن به عنوان یک جنبش انقلابی بر این اصل استوار خواهد بود که زندگی سیاسی در دوره گذار توسط یک حزب حاکم مارکسیست انقلابی، یعنی حزب کمونیست، هدایت شود و هیچگونه چند حزبی سیاسی وجود نداشته باشد، و همچنین رهبری حزب انقلابی، رهبری بوروکراتیک متمرکز و غیرچندحزبی باشد، یعنی نه در جامعه و نه در حزب کمونیست دموکراسی وجود داشته باشد تا زمانی که اهداف کامل انقلاب بلشویکی محقق شود و گذار از سوسیالیسم گذار به کمونیسم کامل صورت گیرد. بدین ترتیب، رهبران سه نظام تصمیم گرفتند با دموکراسی در جوامع خود با همان منطق برخورد کنند؛ آنها بر رد وجود احزاب یا در بهترین حالت، وجود آنها اما با پذیرش و اطاعت از ایده حزب حاکم که بر زندگی سیاسی و تمام نیروهای حاکمیتی دولت تسلط دارد، اصرار ورزیدند. حملات استعماری صهیونیستی و اشغال بیشتر سرزمین فلسطین نیز دلیل دیگری برای به تعویق انداختن گذار به دموکراسی چندحزبی انتخاباتی مبتنی بر چرخش قدرت حاکمیتی میان احزاب و اراده مجموع رأیدهندگان اضافه کرد. بدین ترتیب، به جای آنکه جبهههای عربی سهگانه متقاعد شوند که نمیتوان به سوسیالیسم یکپارچه بدون حرکت همزمان و موازی با ساخت و تثبیت دموکراسی دست یافت، و اینکه دموکراسی نیز باید همراه با تغییرات انقلابی عمیق اجتماعی پیش رود، آن سیستمها کاملاً از الزامات دموکراتیک فاصله گرفتند، به طوری که سیستم اقتصادی خوداتکای جزئی که میخواستند بسازند، از یک سو در برابر نیروهای ارتجاع داخلی و از سوی دیگر در برابر نیروهای استعماری خارجی و صهیونیسم بینالمللی آسیبپذیر شد. نتیجه این بود که نه سیستم اقتصادی خوداتکای امیدبخش به اهداف خود رسید و نه دموکراسی مورد نیاز به واقعیت پیوست، و کل جامعه عربی، نه فقط سه کشور، وارد تاریکی مطلق شد که همگی اکنون در آن زندگی میکنیم. آنچه جوانان امت باید بپذیرند، اهمیت دادن بزرگ و نقش مؤثر در مبارزه روزانه و چرخهای انقلابی آنها برای نجات اقتصاد عربی است که توسط سرمایهداری نئولیبرال جهانیشده در بنبست قرار گرفته است، و اولویت دادن به اقدامات فوری برای گذار به یک سیستم دموکراتیک متعادل، معقول و پیشرو که به صورت تجمعی رو به بالا حرکت کند. همچنین لازم است متفکران مبارز و متعهد عرب توجه ویژهای به کمپینهای آگاهیبخشی در میان دختران و پسران امت داشته باشند که به تمام جزئیات هرگونه گذار به هر سیستم اقتصادی خوداتکای عربی از خرابههای اقتصاد عربی امیدبخش گذشته، و به هرگونه تغییرات اجتماعی عربی مورد نیاز برای ساختن سیستمهای دموکراتیک بپردازد. انسان امیدوار است که این کمپینهای آگاهیبخشی درس عدم تکرار اشتباهات و گناهانی که بیشتر سیستمهای اقتصادی و سیاسی دموکراتیک جهان مرتکب شدهاند را در نظر بگیرند، که درباره آنها روزانه نوشتهها و بحثهای بسیار انتقادی نسبت به گذشته و بسیار پیشرو نسبت به آینده منتشر میشود. ما نیز با تواضع، در سهم متواضعانه خود در ساختن آن آگاهی در هفتههای آینده مشارکت خواهیم کرد، با شروع از بحث درباره اینکه هرگونه مبارزه برای هرگونه اقتصاد خوداتکای عربی و هرگونه دموکراسی پیشرو عربی خوداتکا باید به کدام سمت هدایت شود، پس از آنکه مدتها سکوت فکری بر ذات عربی در تمام سرزمینهای عربی تحمیل شده است.
