استعمار و سالهایش!
کاملاً درک میکنم که انسانها در نظرات با یکدیگر اختلاف داشته باشند، اما اصلاً درک نمیکنم که چگونه کسی بتواند با حقایق و مسلماتی که به وضوح آفتاب ظهر نمایان است، مخالفت ورزد. همچنین درک میکنم که چگونه ملتها و مردمی مانند آمریکا، کره، ژاپن و سنگاپور ادعا کنند که وضعیت آنها در دوره پس از استعمار بهتر از دوران استعمار بوده و برای اثبات این ادعا به حقایق مالی و ارقامی استناد میکنند که دروغ نمیگویند...
اما در مورد وضعیت بیشتر کشورهای عربی ما، حقایقی که دروغ نمیگویند نشان میدهند که دوران استعمار بسیار بهتر از دورهای بود که پس از آن آمد؛ بدون آنکه این بدان معنا باشد که ما درخواست بازگشت استعمار را داریم. استعمار به اراده خود از کشورهای ما خارج شد و نیازی به شبهای مبارزه با استعمار نداشت که در نهایت تمام دیکتاتورهای نسلکش را به ما تحمیل کرد. دوران استعمار بسیاری از کشورهای عربی ما را متحد کرد و حتی میلیونها کیلومتر مربع از سرزمینهایی را به آنها افزود که ما بعدها نتوانستیم از آنها محافظت کنیم. همچنین، آنها مدیریت دولتی مدرن، مدارس، دانشگاهها، جادهها، راهآهن، نفت، آثار باستانی و بازارها را برای آنها به ارمغان آوردند تا جایی که برخی از کشورهای ما به هدف و آرزوی اروپاییها و سایر ملتهای زمین برای کار و زندگی در سرزمینشان تبدیل شدند. استعمار این کشورها را از نظر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی متحول کرد و هر کس که این واقعیت را انکار کند، نیاز دارد که پردههای حزبی نفرتانگیز و جهل تاریخی را از چشمان و بصیرت خود بردارد. همانطور که مشخص است، استعمار در جنبه نظری خود با تشکیل کمیسیون تصفیه استعمار توسط سازمان ملل متحد در سال ۱۹۶۱ به پایان رسید که بریتانیا، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به آن پیوستند. جالب است بدانید که شوروی بزرگترین مستعمره در تاریخ بود و دروغ بزرگ چپ عربی و ناصری این بود که شوروی ادعای مبارزه با استعمار را داشت!
حزب کارگر بریتانیا به رهبری کلیمنت اتلی در تابستان سال ۱۹۴۵ در انتخابات بریتانیا پیروز شد و سر وینستون چرچیل، قهرمان بریتانیا در جنگ جهانی دوم را شکست داد و پایان دوران استعمار بریتانیا را اعلام کرد. هند، جواهر تاج بریتانیا، بدون جنگ و خشونت استقلال خود را به دست آورد و دیگر نیازی به استعمار چهار کشور عربی یعنی عراق، فلسطین، مصر و یمن جنوبی نبود. حضور نظامی بریتانیا در این کشورها برای محافظت از مسیر هند بود. دلایل پایان دوران استعمار متعدد بود؛ از جمله افزایش شدید جمعیتی در مستعمرات که باعث مهاجرت معکوس از مستعمرات به بریتانیا و هزینههای مالی لندن برای مستعمرات (نه برعکس) شد. گسترش بیش از حد مستعمرات نزدیک بود باعث شود بریتانیا در جنگهای اول و دوم جهانی شکست بخورد، مگر اینکه آمریکا وارد جنگ شود. همچنین، مردم مستعمرهشده دیگر از بریتانیا دفاع نمیکردند، بلکه برعکس، این امر از نظر ادبی و اخلاقی نادرست بود. از نظر اقتصادی، ارقام سطح زندگی در بریتانیا در سالهای ۱۹۴۷، ۱۹۷۷ و ۲۰۰۷ نشان داد که با ترک مستعمرات، سطح زندگی در بریتانیا در تمام شاخصها به طور قابل توجهی افزایش یافت، در حالی که در مستعمرات پس از استقلال، کاهش شدید سطح زندگی رخ داد. این موضوع نشان میدهد که بریتانیا کسی بود که از مستعمرات خود حمایت مالی میکرد، نه برعکس.
ایستگاه آخر:
۱- ممکن است بپذیریم که در این موضوع ابهام و اختلاف نظری وجود دارد، مگر اینکه یک کودک کوچک مهدکودک و یک دکتر بزرگ دانشگاه بتوانند با چشم غیرمسلح ببینند که وضعیت بسیاری از کشورهای عربی پس از رفتن استعمار به کجا رسیده است. ما به عنوان مثال، سودان جنوبی را از دست دادیم که مساحت آن ۶۵۰ هزار کیلومتر مربع است و سرشار از نفت، آب و معادن است و مساحت آن از تمام سرزمینهای عربی از اندلس تا فلسطین بیشتر است. عجیب است که ایدئولوگهایی که ما را بر سر ماجرای ویرانگر حماس در غزه (با مساحت ۳۵۰ کیلومتر مربع) به گریه انداختند، به ما نگفتند که شاخه حماس در سودان به رهبری بشیر، با جنگها و عملیاتهای نظامی خود و پذیرش همهپرسی، سرزمینی با مساحت دوهزار برابر غزه را از دست داد. اگر بشیر قبل از همهپرسی نامزد جنوب برای ریاست جمهوری سودان میشد، میتوانست به جنوبیها اطمینان خاطر بدهد و جنوب حفظ میشد. اما به جای آن، بشیر نامزد شد. رهبران جنوبی که در خرمطوم ملاقات کردیم، گفتند چگونه جنوبیها میتوانند برای حفظ اتحاد تحت حکومتی رأی دهند که ما از او فقط جنگ، کشتار و نسلکشی نژادی و مذهبی دیدهایم؟!
۲- وضعیت سودان با وضعیت بسیاری از کشورهای عربی ما در دوره پس از استعمار تفاوتی ندارد. لیبی متحد، به لیبی طرابلس و لیبی بنغازی تقسیم شد. یمن به یمن صنعا و یمن عدن تقسیم شد. عراق به عراق بغداد و عراق اربیل تقسیم شد. سوریه به سوریه دمشق و سوریه السويداء تقسیم شد. فلسطین به فلسطین ضفه و فلسطین غزه تقسیم شد. سودان به سودان خرطوم و سودان دارفور تقسیم شد. لبنان به لبنان بیروت و لبنان جنوب تقسیم شد. بقیه نیز در راه هستند، تا زمانی که ما داستانهای دروغین و جعلکنندگان تاریخ را باور کنیم که وضعیت ما در دوران رهبران سرکوبگر و ویرانگری که به عقبگرد در جنگها ادامه میدهند و از دشمنان شرقی انتظار حمله غربی دارند، بهتر از دوران استعمار کشورهایشان است. این یک دروغ آشکار است و هر کس آن را باور کند، باید عقل یا جیب خود را بررسی کند!
