هوش مصنوعی نقشه نابرابری را بازطراحی می‌کند

مالکیت یک گوشی هوشمند یا دسترسی به اینترنت دیگر برای ورود به آینده کافی نیست. نردبان جدیدی بر سر راه ظاهر شده که پله‌های آن دانش، مهارت و توانایی تبدیل هوش مصنوعی به فرصت هستند. پارادوکس اینجاست که ابزاری که در دسترس همه به نظر می‌رسد، ارزش یکسانی برای همه ایجاد نمی‌کند. مطالعات اخیر نشان می‌دهند که کاربران هوش مصنوعی مولد معمولاً جوان‌تر و باسوادتر هستند و استفاده از آن در میان افراد دارای درآمد، مشاغل و مهارت‌های بالاتر رایج‌تر است. در کشورهای کم‌درآمد، حضور این فناوری در مقایسه با کشورهای پیشرفته‌تر حاشیه‌ای باقی مانده است. این منظره شبیه شهری است که درهای خود را به سوی یک بزرگراه جدید گشوده است؛ خودروها زیادند، اما برخی دارای موتورهای قوی‌تر، رانندگان باتجربه‌تر و نقشه‌های بهتری هستند. در اینجا شکاف هوش مصنوعی شکل می‌گیرد. این شکاف از دسترسی آغاز می‌شود، سپس به توانایی استفاده تبدیل می‌گردد و در حساس‌ترین نقطه به پایان می‌رسد: چه کسی می‌تواند این ابزار را به ارزش تبدیل کند؟ دانشجویی که از هوش مصنوعی برای درک یک درس پیچیده استفاده می‌کند، به سرمایه دانشی خود می‌افزاید. جوانی که از آن برای مطالعه بازار یا توسعه یک ایده کسب‌وکار استفاده می‌کند، به فرصتی اقتصادی نزدیک می‌شود. و کارمندی که بهره‌وری خود را با استفاده بهینه افزایش می‌دهد، زمان را صرفه‌جویی کرده و تولید خود را بالا می‌برد. در مقابل، ممکن است فرد دیگری به همان ابزار دسترسی یابد، اما برای او تنها فضایی برای جستجوی سریع یا سرگرمی باقی بماند. به همین دلیل، فناوری ممکن است سریع‌تر افراد دارای پیشینه تحصیلی، مهارت و درآمد بهتر را پاداش دهد. هوش مصنوعی ممکن است از ابزاری برای کاهش شکاف‌ها به عاملی برای تشدید آن‌ها تبدیل شود. بزرگ‌ترین خطر متوجه گروه‌های کم‌برخوردار است: جوانان با منابع محدود، کارگرانی که در معرض تحولات بازار کار هستند، دانشجویانی که محیط‌های آموزشی آن‌ها فاقد حمایت است و جوامعی که از مراکز دانش و اقتصاد دورند. این افراد بیش از یک دستگاه و اتصال نیاز دارند؛ آن‌ها به توانایی استفاده از فناوری به صورت مولد نیازمندند. از این رو، مفهوم عدالت دیجیتال باید تغییر کند. سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها ضروری باقی می‌ماند، اما نبرد واقعی به سمت ساخت توانایی بهره‌برداری منتقل شده است: آموزش مهارت‌های هوش مصنوعی، بازآموزی نیروی کار، توانمندسازی جوانان، حمایت از کسب‌وکارهای کوچک و در دسترس قرار دادن ابزارهای ایمن و کم‌هزینه برای گروه‌های آسیب‌پذیرتر. هوش مصنوعی فرصت‌ها را به صورت خودکار بازتوزیع نمی‌کند. بلکه توانایی کسانی را که می‌دانند چگونه از آن استفاده کنند، تقویت می‌کند. در سال‌های آینده، ممکن است تفاوت تعیین‌کننده بین کسانی که فناوری را دارند و کسانی که ندارند نباشد، بلکه بین کسانی باشد که می‌توانند هوش مصنوعی را به نفع خود به کار گیرند و کسانی که به تماشای کارکرد آن در جهان اطراف خود اکتفا می‌کنند، باشد. این نقشه جدید نابرابری است؛ نقشه‌ای که نه توسط فاصله از فناوری، بلکه توسط فاصله بین استفاده از آن و توانایی تبدیل آن به آینده ترسیم می‌شود. این نسخه فشرده‌تر و پرمغزتر است و ایده را با فرم‌های مختلف تکرار نمی‌کند. همچنین، ساختار متن به طور واقعی از پدیده به شواهد، سپس به گروه‌های آسیب‌پذیر، و در نهایت به راه‌حل و چشم‌انداز آینده منتقل می‌شود.