چرا تاکنون قتل را توجیه می‌کنند؟

با ورود ما به سال ۲۰۲۶، و پیشرفت علم و فرهنگ، و گسترش جهان و گشوده‌تر و تمدنی‌تر شدن آن، جهل به عنوان یک اصل عمومی رو به افول نهاده و علم و دانش در مقابل افزایش یافته است. بسیاری از مفاهیم پیشینی که پایه‌های خود را بر زندگی انسان استوار کرده بودند، کاهش یافته‌اند؛ مفاهیمی که ارزش عقل انسان را پایین آوردند و او را احساسی‌تر و بیشتر مستعد پیروی از طغیان‌های روانی و هیجانی‌اش کردند. با این حال، برخی هنوز از روش دوران هرج‌ومرج پیروی می‌کنند و با ذهنیت احمقانه و انتقام‌جویانه زندگی می‌کنند، دور از چتر قوانین مدنی که برای نظم‌دهی و تنظیم روابط بین مردم آمده‌اند. بنابراین، جنایتی را شاهدیم که لرزه بر اندام همه می‌اندازد؛ جایی که اخیراً مردی همسر و دخترش را که از گوشت و خون او بودند، به قتل رساند. این حادثه یکی از موارد نسبتاً متعدد است. با وجود تمام این پیشرفت‌ها، همچنان جنایاتی را تجربه می‌کنیم که بدن را به لرزه درمی‌آورند و بیشتر آن‌ها علیه زنان ثبت می‌شوند. من در اینجا نه جانبداری می‌کنم و نه با ادبیات «فمینیستی» یا سایر اتهاماتی که ممکن است شخصاً به من یا این مقاله وارد شود صحبت می‌کنم؛ بلکه بر اساس آمار و اخباری که گاه‌وبیگاه می‌خوانیم، صحبت می‌کنم و متأسفانه، قتل گاهی به این بهانه توجیه می‌شود که مجرم تحت تأثیر «مواد مخدر» بوده است. من در اینجا انکار نمی‌کنم که مواد مخدر آفتی آشکار است که هوشیاری و تعادل انسان را از بین می‌برد و به خطری مهیب تبدیل شده که می‌تواند انسان را به بدترین و زشت‌ترین اعمالش سوق دهد، اما این تنها توجیه «آماده و بسته‌بندی‌شده» نیست، به‌ویژه وقتی این مسائل را به هم مرتبط می‌کنیم. آیا مواد مخدر فقط با قتل زنان مرتبط است؟ گویی این مواد فقط برای تأثیرگذاری بر مجرم انتخاب می‌شوند تا همسر، دختر، مادر یا خواهرش را بکشد. و سپس توجیهاتی عمیق‌تر و شدیدتر می‌یابیم: «خداوند او را بپوشاند»، «آفرین، عیب‌اش را شستی» و عبارات مشابهی که با نیت بد به بدترین احتمالات اشاره می‌کنند. برخی حتی قاتل را تحسین کرده و او را به مردانگی یا شوهرمردی ظاهری متهم می‌کنند که در حقیقت، فقدان انسانیت و جرمی است که با هیچ بهانه‌ای قابل توجیه نیست. راه‌های بسیاری وجود دارد، حتی اگر مجرم‌له کاری انجام داده باشد؛ مانند مجازات او طبق قانون اگر عمل مجرمانه‌ای مرتکب شده باشد، یا طرح دعوی طلاق به دلیل ضرر، و سایر راه‌حل‌های متعدد. اما قتل نه راه‌حلی است و نه مجازاتی که فرد حق دارد هر زمان که بخواهد و به شیوه خودش آن را اعمال کند. با این حال، این ایده همچنان وجود دارد و حتی برخی از پسران کودکان از همان دوران کودکی در برخی خانواده‌ها به آن تربیت می‌شوند، تا جایی که هر یک از آن‌ها بزرگ می‌شوند و گویی هیواری هستند که منتظر شکار خود می‌گردند. گاهی برای توجیه شرفشان و گاهی در خشم یا خلق‌وخوی لحظه‌ای، او «آقای بزرگ» است. با وجود تمام پیشرفت‌ها و تمدن‌گرایی، ذهن او همچنان در گذشته‌ای فاسد می‌ماند که نسل‌های آگاه تلاش کرده‌اند آن را رد کنند، اگرچه متأسفانه همه نسل‌ها این کار را انجام نداده‌اند. این، به نظر من، مشکل اساسی است. در پایان، رحمت بر همه قربانیان، چه مرد و چه زن.