تا داستان به طور کامل روایت شود

برای روایت کامل این داستان، باید بایستی در برابر کسی که پشت درِ باز شده‌ی تو ایستاده، قدردان باشی. تو این داستان را میان کسانی روایت می‌کنی که به تو گوش می‌دهند و با احساسشان همراهت می‌شوند، و کسانی که با کلماتت مسیر صعود به هدفشان را ترسیم می‌کنند، و کسی که در دل خود می‌پرسد: «چرا آن در را دیدی و او ندید؟» اما پرسشی فوری‌تر وجود دارد که پیش از احساس، ترسیم تصویر و آن حسادت، حق تقدم دارد: چه کسی پشتِ رسیدن تو به آنچه اکنون روایت می‌کنی بوده است؟ اگر حامی یا الهام‌بخش بوده، قطعاً گامی پیش از گام تو برداشته، دیدگاهی داشته که تصمیم و تلاش تو را پشتیبانی کند؛ زیرا بیشتر اوقات، آغاز از نقطه‌ای است که کسی پیش از تو به آن رسیده یا برای آن حامی یافته است. درباره‌ی همان کسی که به حق تو در تجربه‌جویی ایمان داشت و با نگاهی پر از ایمان به تو نگریست؛ زیرا در تو به عزمی دست یافت که از طریق آن دیدگاهش را محقق می‌کرد و توانایی خواندن تو را به‌خوبی داشت، بنابراین در تو چیزی را دید که خودت آن را در خود نمی‌دیدی یا هنوز به آن دست نیافته بودی. او شایسته‌ی آن است که امروز به آن افتخار می‌کنی. در حالی که تو با شور و هیجانِ آغازین به نتایج می‌نگریستی و بر آستانه‌ی شروع بودی، او قادر به تصور موانع، سنجش توانایی‌هایت و تجسم شکلِ گامی بود که تو را به مقصدت می‌رساند. شاید مشاور بود که در تمام مسیر در کنارت حرکت کرد، یا بنیان‌گذار آغازها و چارنده‌ی نخستین آجرهای این بنا بود، پیش از آنکه تو را رها کند تا تو بر این بنا با استواری بایستی. چه حاضر باشد و چه غایب، او حق بسیار زیادی در این سیره دارد؛ پس هنگامی که داستانت را تعریف می‌کنی، حق او را ضایع مکن. او را به عنوان کسی که پشت درِ بسته‌ای ایستاده، مجهول نگذار؛ آن در را باز کن و با سخاوتمندی از سر سپاسگزاری، او را معرفی کن، زیرا مانند او، مناره‌ای داری که در آن مسیر به آن استناد می‌کنی.