سخنرانی وزیر داروی کویت، سخنانی که گفته نشد!
پس از سکوت، این سکوت ابوالهول کجاست؟ از زمان تجاوز نظامی ایران به کویت، کشورهای خلیج فارس، اردن و اربیل، نویسنده احمد الصراف به این اتهام مواجه شد که معتقد به بیطرفی میان کویت و ایران است؛ امری که صحت یا سقم آن را باید از طریق اعمال سنجید، نه گفتار. ما تاکنون مقالهای از او ندیدهایم یا مصاحبهای که در آن از مظلومیت کویت دفاع کند. بلکه زمانی که عبدالله الصولة، مجری تلویزیونی، از او درخواست کرد تا با او گفتگویی درباره تجاوز به کویت انجام دهد، وی دو شماره تلفن به او داد و از او خواست تا برای تنظیم این گفتگو و دفاع از کویت با من تماس بگیرد. هنوز نمیدانم چه چیزی مانع از انجام این گفتگو و سایر گفتگوها، و همچنین نگارش مقالات دفاعی از کشورش شد، به جای مقالاتی که به موضوعات سطحی میپردازند که به راحتی از موتورهای جستجو و سایتهای هوش مصنوعی قابل دستیابی هستند، یا پذیرش مسائل دیگران، همانند موضعی که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران اتخاذ کرده و احمد الصراف نیز در مقالهای با عنوان «غزه، اما» آن را خیانت خوانده و آن را عامل ویرانی غزه معرفی کرده است. چه چیزی باعث شد این بار موضع او با مواضع روزنامهنگاران و ابزارهای تبلیغاتی سپاه پاسداران همسو شود؟ همانند عبدالباری عطوان، مصطفی بکری، وئام وهاب، علی المعشنی و دیگران، در حالی که این موضع برخلاف دیدگاه کسانی است که میخواهند از طریق قطع معیشت ما، ما را نابود و فقیر کنند.
پس از آن سکوت غیرموجه، احمد الصراف دیروز مقالهای با عنوان «احتیاط کنید، تجاوز ایران در راه است» نوشت. من شخصاً معتقدم که این مقاله بیشتر از هر چیزی که در ماههای گذشته از سوی سیاستمداران، دانشگاهیان و رسانههای وابسته به سپاه پاسداران شنیدهام، به ضرر کویت تمام شد. من با دروغها و تهمتهای آنان مقابله کردم، زیرا استدلالهایشان بیاساس است و آسیب آنها بر داخل کویت و کشورهای خلیج فارس محدود است. بنابراین، شبکههای تلویزیونی خلیج فارس اجازه پخش آنها را میدادند و فرصت را برای تفنید آنها توسط مردم خلیج فارس فراهم میکردند. در ابتدا نمیدانم چرا الصراف «اکنون» تصمیم گرفت از کویت دفاع کند؟ در حالی که اوضاع آرام بود و او در طول ماههایی که موشکها و پهپادها بر سر ما فرود میآمد و صدای آژیرها زمین و آسمان را پر کرده بود، بیدار نشد. کویت با مردم و حکومتش، کوچک و بزرگ، شهروندان و مقیمان، تنها درباره این تجاوز صحبت میکردند. او یا خواب است یا «خود را مرده میپندارد»، زیرا در همه چیز جز مسئله کویت مینوشت. با تعجب و حیرت از این تغییر، به روزنامههای منتشر شده در روزهای گذشته مراجعه کردم تا شاید چیزی در تیترهای آنها بیابم که این بیداری ناگهانی در قبال تجاوز ایران را توجیه کند، اما در تیترهای روزنامههایمان تنها امور مثبتی دیدم: مبارزه جدی دولت با عملیات پولشویی که شبیه به فروش بشکههای نفت عراق است که صدام برای خرید وفاداری سیاستمداران و رسانهها استفاده میکرد، و اکنون سپاه پاسداران با آن وفاداریها، رسانهها و قلمها را میخرد. همچنین روزنامهها از باز شدن پروندههای فساد گذشته توسط دولت، مانند پروندههای ایداعات و یوروفایتر، و قطعاً آنچه در دوران کرونا رخ داد، خبر دادند؛ زمانی که کویت در بستر بیماری و مرگ، غارت شد. به طور کلی، تمام این پروندهها داخلی هستند و ارتباطی با تجاوز به کویت و کشورهای خلیج فارس ندارند. بنابراین، تعجب من از آنچه باعث تغییر رویکرد الصراف از نوشتن درباره مسائل دیگران به نوشتن درباره آنچه برای کویت رخ میدهد، باقی است.
آخرین ایستگاه: در مقاله الصراف، که سکوتکننده بزرگ است، مواردی بسیار خطرناک و آسیبزا برای امنیت و اقتصاد کشور یافت شد. در شرایطی که جنگ سختی بر ما و برادرانمان در کشورهای خلیج فارس تحمیل شده است، اجازه نمیدهند خارج از این شرایط، همان چیزی را که در این شرایط مجاز است، انجام دهند، زیرا این کار باعث ایجاد وحشت در میان تودهها و تخریب اقتصاد، ستون حیات و بقا میشود. این کارها معمولاً توسط دشمنان در زمان جنگ از طریق جبهه پنجم انجام میشود که ادعای وفاداری به میهن دارد اما در باطن خیانت میکند، ادعای دلسوزی برای نظامها و مردم دارد اما با تلاش فراوان به خیانت به آنها در پنهانی و ایجاد آشوب و ترس در میان صفوفشان میپردازد... اخیراً سکوتکننده سخن گفته است، کاش حقاً سخن نمیگفت و امیدواریم باور نکنیم که... «هر کس که با او باشد، هرگز به دشمنان نیاز ندارد!» و به مقاله فردا درباره سم زهرآگینی که در چربیها پنهان شده، درباره کسی که سالها سکوت کرد و سپس کفر گفت!
