و عافه در غنیمت!

شاعر جاهلی عنتره می‌گوید: «گواهی‌دهنده نبرد به تو خبر می‌دهد که من در میدان جنگ فرو می‌روم و هنگام غنیمت، پاکدامن و شریف هستم؛ پس غنایمی را می‌بینم که اگر بخواهم می‌توانم همه را در اختیار گیرم، اما حیای من و بزرگواری‌ام باز می‌دارند.» متأسفانه اخلاق در کویت از فاجعه بازار بورس در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد و تا ۱۰ مه ۲۰۲۴ ادامه یافت، زمانی که مجلس ملی منحل شد و برخی از افراد متجاوز و منحرف شعارهایی مانند «یک دینار تو، یک دینار من» و «کسی که سمت عمومی را که بر عهده دارد سرقت نکند، در نهایت ثروت فرزندانش را به حرام به دست می‌آورد» سر می‌دادند. بنابراین، برخی از این افراد در اشغال کویت تنها این را به عنوان یک نقطه ضعف نمی‌دیدند که... او را از ادامه غارت اموال عمومی محروم کرد! *** و من در اولین سفری که پس از چند روز از آزادی کویت به آنجا رسیدم، در کلاس اول نشسته بودم. از پنجره چاه‌های نفتی سوخته و دودی را می‌دیدیم که زمین و آسمان را پوشانده بود، به طوری که هواپیما نتوانست فرود بیاید مگر پس از چندین تلاش. من و بیشتر مسافران در حال گریه و زاری بر مصائبی بودیم که برای وطنمان رخ می‌داد، در حالی که تعداد بسیار کمی از افراد مشغول صحبت درباره معاملات مختلف بودند و این زمینه‌ای بود که بر آن همه فسادها و تجاوزات بعدی بنا شد. این همان عامل مشترک سرقت‌ها، تجاوز به اموال عمومی، تعطیل کردن توسعه و تجاوز به مسئولان است و هر استیضاحی را با قیمت و هر طرح اعتماد را با هزینه‌ای همراه کرده است. بدتر از آن، این نگاه مادی و اولویت دادن به منافع شخصی بر منافع کویت، باعث شده است که برخی از افراد منافع عالی وطن را نادیده بگیرند و اسناد تحصیلی و جناسی را جعل کنند و از نشان دادن وابستگی و وفاداری به کسی که بیشتر پرداخت می‌کند، خجالت نکشند. چالش حاضر و آینده‌ای این است که چگونه می‌توان این فرهنگ مخرب را تغییر داد و سپس مجازات شدیدی برای کسانی که آن را ترویج می‌کنند، اعمال کرد. با ایجاد فرهنگی جدید که منافع وطن و عشق به آن و آمادگی برای دفاع از آن با جان، مال و خانواده را بر هر چیز دیگری مقدم بداند، می‌توان این فرهنگ را تغییر داد. تنها با این روش است که می‌توان میهن‌ها را حفظ کرد و ادامه داد. *** آخرین ایستگاه: ۱- با شکر خدا و اعتماد مسئولان ارشد، چندین سمت عالی از جمله مشاور، وزیر و رئیس هیئت مدیره شرکت‌های دولتی را بر عهده گرفتم و همان‌طور که وارد شدم، سفیدپوش خارج شدم، بدون اینکه کاری انجام دهم که متأسفانه دیگران انجام دادند. حتی یک سمت از آن سمت‌های عالی را بر عهده نگرفتم، اما از آن‌ها ثروتی عظیم کسب کردم، با وجود وجود ده‌ها دستگاه نظارتی و مهم‌تر از آن، وجود افرادی که فریاد «سرقت قرن»، «سرقت عصر» و «بوق و نترس» سر می‌دادند، که تمام پروژه‌های عمومی و خصوصی که به کویت و مردم آن سود می‌رساند را تعطیل کردند، بدون اینکه حتی کسی که قهوه و چای سرو می‌کند را به اتهام آن سرقت‌های بزرگ متهم کنند! ۲- آیا ممکن است باور کنیم که آن فریادها از سوی کسانی که قانون اساسی به آن‌ها قدرت مطلق برای پرسش‌های ملزم به پاسخ، استیضاح، تحقیق، طرح عدم اعتماد و ارجاع به دادستانی داده بود، انجام شود؟ آیا این موارد تنها پس از دوری آن‌ها و توقف مجلس انجام شد؟ آیا آن‌ها حسابرسی می‌کردند یا در عوض از متجاوزان پوشش می‌دادند؟ آیا ممکن است آن‌ها انباشت ثروت‌های عظیم این مسئولان را ندیده باشند که برخی از آن‌ها برای دهه‌ها بر صندلی خود و تجاوزاتشان ادامه دادند؟ یا مسئله این بود که «دهان شیرین، چشم خجالت‌کش» و اگر چشم تو دوستت داشته باشد، روزگار تو را سرزنش نمی‌کند؟ و سرقت‌ها و تجاوزات مردود فقط تجاوزات دیگرانی است که به درخواست‌های ما پاسخ نمی‌دهند، اما کسی که گوش می‌دهد و اطاعت می‌کند و ما را با خود شریک می‌کند، نه ترسی دارد و نه سرزنشی، حتی اگر سرقت‌های عمومی‌اش را جلوی چشمانمان حمل کند... روی زیبایی‌ها، فیل‌ها و ناوهای هواپیمابر!