گزینهها را انتخاب کنید، هرچه را که میپسندید!
همه گزینههای موجود در منطقه خلیج فارس تلخ و آسیبزا هستند و گزینهی خوبی وجود ندارد که بتوان آرزوی دستیابی به آن را داشت و برای رسیدن به آن تلاش کرد. از جمله گزینههای مطرح، گزینهی نظامی است؛ یعنی هرگونه حملهی نظامی دیگر ایالات متحده علیه ایران. چنین حملهای نه تنها منجر به سرنگونی نظام نخواهد شد، بلکه تمام نشانهها حاکی از تداوم بقای آن است، بهویژه با توجه به اینکه این نظام لزوماً به آنچه بر سر مردم دوستداشتنی ایران و دستاوردهای تمدنیشان میآید اهمیت نمیدهد و همانند همیشه پیروزی مقاومت را اعلام خواهد کرد، مادامی که نظام و شبهنظامیان وفادار به آن، همچون همیشه، آمادهی شلیک به سوی تظاهرکنندگان بیدست و پهلوی ایرانی باشند. اخیراً اتحادیهی اروپا و دهها کشور دیگر، مقامات ایرانی را به توقف کشتار تظاهرکنندگان فراخواندهاند.
در مقابل، گزینهی دیگر اکتفا به راهحل مسالمتآمیز و محاصرهی فولادین ایالات متحده علیه ایران است، همانطور که نامگذاری شده است. چالش این گزینه، که ما با اصل آن موافقیم، در این است که اگر ایران واقعاً به آن ایمان بیاورد و تصمیم بگیرد از طریق عقلانیت و میانهروی، با بهکارگیری روشها و مواضع مناسب، از ویرانیهای جنگ در امان نگه داشتن مردم دوستداشتنی ایران را در اولویت قرار دهد. این رویکرد عاقلانه، نه ارائهی مطالباتی که حتی پیروزان جنگ نیز چنین مطالباتی را مطرح نمیکنند، بلکه انتخاب سختگیرترین و جنگزدهترین رهبران بهعنوان تنها راه حل منازعات است. برای صلح، مردانی از معتدلين و اصلاحطلبان وجود دارد و برای جنگ، مردانی از تندروها؛ همانطور که اخیراً در انتصابات رهبری ایران اعلام شد. در این زمینه، امیدواریم از مواضع سختگیرانهی رقیب و رقیب مشترکمان، صدام حسین، در دوران «امالمعارک» و «امالحاسمات» که عراق را ویران کرد، درس بگیریم.
ایستگاه پایانی: گزینهی سوم، وضعیت «نه جنگ، نه صلح» است. حقیقت این است که بسیاری از مسائل منطقه نشان دادهاند که این گزینه ممکن است بدترین گزینه باشد. مسئلهی فلسطین، به عنوان مثال، از روز نخست توسط این وضعیت ژلهای و بیثبات نابود شد. رهبران مسئلهی فلسطین میتوانستند از ابتدا به راهحل مسالمتآمیز ایمان آورده و آن را اجرا کنند و گزینهی دو دولتی را که بریتانیای کبیر و کمیسیون سلطنتی بیل در سال ۱۹۳۷ پذیرفته بودند، بپذیرند و ۹۰ درصد از اراضی را برای دولت فلسطین مستقل به دست آورند و تنها ۱۰ درصد از اراضی را به همراه چهار مزیت، همانطور که در یادداشت توضیحی کمیسیون لرد بیل و قطعنامهی تقسیم سال ۱۹۴۸ آمده بود، به دولت یهودی واگذار کنند. آنها میتوانستند حدود ۴۵ درصد از اراضی را کسب کنند. اما وضعیت «نه جنگ، نه صلح» پس از شکست سال ۱۹۶۷ نیز ادامه یافت که مانع از بهرهبرداری ما از آمادگی اسرائیل برای بازگرداندن تمام اراضی عربی از طریق پذیرش صلح شد. بنابراین، تداوم وضعیت «نه جنگ، نه صلح» در خلیج فارس به معنای تداوم بستن نامحدود تنگه هرمز و همچنین تداوم محاصرهی ایران است؛ همانند محاصرهی کرهی شمالی از سال ۱۹۵۰ و کوبا از سال ۱۹۶۲. این محاصرهها نه تنها نظامهای آن دو کشور را سرنگون نکردهاند و نه تنش آنها با کشورهای همسایه را متوقف ساختهاند، بلکه به شدت به مردم محاصرهشدهی آنها آسیب زده و نظامهایشان را تقویت کردهاند؛ به گونهای که حکومتهایشان به تنها منبع بقای مردم خود تبدیل شدهاند.
