«پنجرهای بر بحرین»
بسیاری ستایش کردند و درباره عشق به بحرین نوشتند؛ بسیاری دل در گرو بحرین نهادند و خاک آن را قدس کردند، چرا که بحرین سرزمین صلح، عشق و هماهنگی است. بسیاری در نگارش ادبی و فرهنگی درباره مروارید خلیج عربی و میهن تمدنها هنرنمایی کردند؛ سرزمینی با قدمتی دیرینه و تاریخی کهن که به اعماق پیشاتاریخ بازمیگردد. تاریخ، تمدن عظیمی را جاودانه میسازد که پیش از پیدایش تاریخ میلادی خود وجود داشته است. بحرین تابلویی هنری است که فضاهای خلاقانهای را برای عاشقان هنر، تاریخ و تمدن شکل میدهد. بحرین کتابی گشوده است که هرگز از خواندن آن خسته نمیشوی، زمانی که با فکر، احساس و عواطف خود در آن ژرفنگری کنی. خاک بحرین و حالِ پویای آن، با آنچه خداوند از دریا، درخت و انسانی تشنهی زندگی به آن بخشیده، در حال حاضر ما را به شکوفایی در خیر، محبت و صلح وامیدارد.
دکتر غازی القصیبی، نویسنده، شاعر و دیپلمات، در توصیفی از بحرین هنگام بازگشت او به این کشور پس از مدتی دوری، چنین میگوید: «ای بحرین، اکنون زمان وصال است، پس جاری شو... بر بحرین از مروارید و شیرهی شیرین نفس بکش در غمهایم و وارد سوز دلم شو... و در خونم روان شو و خستگیام را آرام بخش... چهرهات را در جانم حمل کردم و با آن بر فراز اقیانوسها، از میان صاعقه و ابرها پرواز کردم...»
همچنین، مسافر و نویسنده، الريحانی، هنگامی که بحرین را در دههی ۱۹۲۰ میلادی بازدید کرد، درباره آن نوشت: «در بحرین، رنسانسی سیاسی را دیدم که همنشین رنسانس ادبی است. آری، در بحرین کسانی هستند که به وحدت عربی نوای میخوانند، و در باشگاه بحرین، هنگامی که من آنجا را بازدید کردم، برخی این دو رنسانس را به سطحی از فلسفهی عالی و بالاترین سطح انسانیت ارتقا دادند.»
در حالی که ادیب، عبدالقادر عقیل، بحرین را «زیباترین چیز در جهان و زیباترین بخش آن، منامه» توصیف کرده است.
هنگامی که در نگارش ادبی، فرهنگی و فکری درباره بحرین غوطهور میشوی، نویسنده با ایستگاهی گسترده و بیکران مواجه است که مرزهای آن قابل درک نیست؛ بحرین به دلیل میراث تمدنی و فرهنگی عظیمی که آفریدگار به آن بخشیده، نمیتواند در پنجرهای خلاصه شود که تنها نگاهی سریع از آن به بیرون انداخته شود. بحرین دریایی عمیق است. ما ایدههای خود را از این سرزمین، حتی در سادهترین ابعاد، استمداد میجوییم، زیرا تمدن و تاریخ آن چنان پیچیده و عمیق است که ساده نیست. حالِ دلانگیز و جذاب آن، بصیرت را در ما شعلهور میسازد و مدارک وسیعی را در ذهن برای منارههای تمدن، فرهنگ و ادبیاتی که ایستگاه پایانی ندارد، میگشاید. درباره هر سخنی از بحرین، ایستگاههای مختلفی وجود دارد که در آنها فکر و عقل لذت میبرند و با عشق قلب آمیخته میشوند.
