تبریک بگو

لحظات من زندگی مانند درخشش طلا هستند که برای لحظاتی می‌درخشند و سپس می‌گذرند. من را به آن راه بلند و پیچ‌درپیچِ رسیدن به رویا نبر؛ ای رفیق، به آرزوهایم رحم کن تا به سراب تبدیل نشوند! در سحرگاه، صدایی نجوا می‌کند که به من می‌گوید: «به سقف زیاد خیره نشو؛ باید بایستم؛ چرا که درخشش طلا منتظر من نخواهد ماند تا مرا بتاباند.» تمام وجودم رویاپرداز است و جز از طریق کوشش و دوباره کوشش، در روزهایم تجلی نخواهد یافت. «آیا برای انسان زمانی از عمر گذشت که چیزی یادشده نبود؟» پروردگارم مرا از هیچ به یادگاری تبدیل کرد؛ و یادبودم تنها زمانی صیقل می‌خورد که شعله اراده مرا درنوردد تا بتوانم گامی برای پدید آوردن روز روشن بردارم. و آن شناگری طولانی در آن روز چیست؟ و ما چه بر خورشیدش نوشتیم؟ و از نورش چه استفاده‌ای کردیم؟ خورشید به من می‌آموزد که شعله‌ور بودنش اجازه می‌دهد روزی نو، تجربه‌ای نو و فرصتی نو آغاز شود. آیا خورشید سوزان و گرم، از من دلیلی روشن می‌خواهد تا در دنیایم طلوع کند و رضایت یابد؟ ای خورشید مهربان، اسرار وجودم را در آنجا به تو می‌گویم: مادری دلسوز که تشنه‌ی بوسیدن بخشش‌های اوست. آنجا ذهن‌هایی منتظرند تا از من بتابند و شعله‌ور شوند. آنجا اراده‌هایی منتظرند تا کسی زنده‌شان کند و آنجا دست‌هایی منتظرند تا کسی نوازششان کند. آنجا امتی منتظرند تا من شجاعت به خرج دهم، و آنجا چهره‌های غمگین منتظرند تا کسی با لبخندی مهربان غمشان را برطرف کند. شاید من کسی باشم که این کار را انجام دهد، ای خورشید، آیا لایق دریافت نور تو خواهم شد؟ در طول این روز، لحظات کمیاب وجود دارند که به شجاعت تو می‌نگرند تا برای آن‌ها پدر و خانه‌ای باشند؛ پس چرا آن‌ها را به عهده نمی‌گیری تا بتابند؟ روز شناگری طولانی است؛ آن دقیقه‌های ارزشمند در آن را خوب بپذیر. آیا خداوند آن‌ها را به تو عطا نکرده است؟ و آیا جز از روی بی‌سوادی و سلامت، کسی مورد ستم قرار می‌گیرد؟ دقیقه‌های روزت تقریباً فریاد می‌زنند: «مرا زنده کن!» من نمی‌پذیرم که مانند ساعت‌های گذشته، که در زمان‌های نامناسب و نامناسب با خلافت من سپری شدند، تهی باشم. خلافتت را نیکو به جا آور؛ مأموریتت را در زمین انجام بده. کتابی بخوان. گرد و غبار را از قرآن پاک کن؛ تا با ترتیل، جهان در پیش تو با خشوع شاگردی کند. پیوند خویشاوندی را که گسسته است، برقرار ساز. با دوستان شایسته همنشین شو؛ با آن‌ها معنای والاتر زندگی و رضایت را خواهی یافت. یا شاید سرنوشت با تو آشتی کند. به غریبه‌ای که کمک کرده، سپس فراموشش کن و برو؛ تا تسهیل و توفیقی را ببینی که تو را در آغوش می‌گیرد. با یکی از کودکان با ملایمت سخن بگو؛ به تو اطمینان می‌دهم تا زمانی که مویش سفید شود، تو را فراموش نخواهد کرد. در انتظار تو، به ذکر مشغول باش. پرنده‌ای را تغذیه کن یا گیاهی را آب بده؛ دنیایی پاک خواهی دید که با تو دست می‌دهد. همه این‌ها گواهی خواهند داد هنگامی که از آن شناگری طولانی پرسیده شوی.