در سوگ ابوشیم و اراده‌های استوار... عمر، فرمانده (خدا او را رحمت کند)

او رفت، آن کسی که با صبر لبخند می‌زد، با حکمت هدایت می‌بخشید و با محبت، عقل‌ها و دل‌ها را به هم پیوند می‌داد. عموی من، «عمر»، رحل بست و پس از سفری طولانی و سرشار از شکوه و بخشش، به جوار پروردگارش شتافت؛ سی سال و اندی را بر صندلی ثابت خود سپری کرد و آن صندلی هرگز مانعی برای اشتیاق و اراده‌اش نبود، بلکه سکویی بود که از آن جهان را با چشم حکیم، دیدگاهی درست و دلی کریم می‌نگریست. او، که خداوند او را رحمت کند، مردی بود که تنگی ناتوانی را با وسع بخشش خود می‌پوشاند؛ شرایط دشوارش مانع از آن نشد که پناهگاهی برای اطرافیانش باشد و با پیگیری و تلاش خود، نیازهای مردم را برآورده سازد و با لبخند همیشگی و چهره‌ای تابناک که هرگز خشم و ناسپاسی راهی به سوی آن نیافت، آرامش را به جان‌ها هدیه دهد. صندلی او هرگز مانعی برای رسیدن به اهداف والایش نبود، بلکه با وقاری که حتی سالمان را شرمگین می‌کرد، از مهمانان خود تجلیل می‌نمود و با جود و شرافت ذاتی‌اش، اجازه نمی‌داد کسی به بهانه ناتوانی‌اش، اراده‌اش را خدشه‌دار کند؛ به گونه‌ای که مهمان احساس می‌کرد قدرت، قدرت روح و قلب است و خانه‌اش پیش از هر چیز، به عشق و پذیرایی باز است، تا کرمش همواره حاضر باشد و نه بند و نه بلا، آن را محدود یا متوقف سازد. او در مواضع حق، بسیار سخت‌گیر و در برابر ابتلاها، استوارالعزم بود؛ در بخشش فروتن و با ذکاوت و حکمتش متعالی می‌شد تا آنجا که به همه، مشاوری محبوب، برادری دلسوز و قامتی بلند تبدیل شد که به او اشاره می‌شد. حادثه او را از خلق اثر بازنداشت، بلکه رنج خود را به نعمتی و دردش را به الهامی برای همه کسانی که او را می‌شناختند، بدل ساخت. او جسمش را از ما برد، اما اثری جاودانه در دل‌هایمان نهاد که زمان آن را محو نمی‌کند و یاد نیکویی که در هر مجلسی، بوی خوش می‌دهد. از خداوند متعال و برتر می‌خواهیم که او را در برابر هر لحظه صبرش، رفعتی در بهشت‌ها عطا فرماید و آنچه به او رسیده است، کفاره‌ای و عاملی برای ارتقای درجاتش قرار دهد و او را با انبیاء، صادقان، شهدا و نیکان محشور سازد و آنان را بهترین یار برای او قرار دهد. «ما از آنِ خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم».