اگر ناصر به قدرت نمیرسید (۳-۳)
در کمدی سیاه همراه با کودتای ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۲، اگر آن قهرمان واقعی کودتا، افسر کمونیست یوسف صديق، وارد بار افسران برای نوشیدن آبگرم جهت تقویت روحیه نمیشد و سپس ساعت بار را در نور کم به اشتباه میخواند و یک ساعت زودتر از زمان مقرر حرکت میکرد، کودتا شکست میخورد؛ زیرا اخبار آن به پادشاه رسیده بود و افسران ارشد به سمت ستاد کل نیروهای مسلح سرازیر میشدند تا آن را نافرجام بگذارند. در این میان، یوسف صديق آنها را دستگیر کرد و با او عبدالناصر و عبدالحکیم عامر را نیز در لباسهای غیرنظامی که در حال رصد وقایع در نزدیکی ستاد کل بودند، دستگیر کرد. اگر کودتا شکست میخورد، آنها از آن تبری میجستند و با استناد به لباسهای غیرنظامیشان به شهادت میرسیدند و طنابداران را برای همدستان کودتاگرشان رها میکردند؛ و اگر موفق میشد، همانطور که اتفاق افتاد، از شر آنها خلاص میشدند و نخستین کسی که از شر او خلاص شدند، یوسف صديق بود و پس از او محمد نجیب و بقیه کودتاگران به ترتیب. آنها ادعا کردند که ناصر و حکیم قهرمانان آنها هستند، و این همان چیزی بود که در چارچوب تحریف آشکار تاریخ رخ داد و باعث شد ناصر به جای نجیب، نخستین رئیسجمهور جمهوری مصر شود.
سؤال منطقی و محقی باقی میماند: شکل مصر و منطقه چگونه بود اگر کودتا شکست میخورد و عبدالناصر مصر را اداره نمیکرد؟
۱- مصر تا امروز پادشاهی باقی میماند و سودان را در شمال و جنوب خود شامل میشد و احتمالاً سوریه نیز به آن میپیوست؛ چرا که رئیس ملیگرای سوریه، شكري القوتلی، به دلیل سالها زندگی در مصر در دوران مبارزه، علاقهمند و موافق اتحاد با مصر بود. به طور طبیعی، سوریه توسط نماینده پادشاه مصر اداره میشد و احتمالاً دکتر اسماعیل الأزهري نیز پس از همهپرسی، سودان را به نمایندگی از پادشاه اداره میکرد. پادشاهی لیبی نیز به این اتحاد میپیوست و احتمالاً پادشاهی یمن به رهبری امام بدر نیز به دلیل علاقه سنوسی و بدر به پروژه اتحاد عربی به آن میپیوست. این اتحاد نزدیکتر به اتحادیه اروپا یا اتحاد امارات عربی بود، چرا که پادشاه فاروق یا ولیعهدش احمد فؤاد استبدادی نبودند و کینهای مانند رهبر جاودان، عبدالناصر، نداشتند.
۲- مصر به حلف بغداد نمیپیوست و کشورهای عربی را به پیوستن به آن تشویق نمیکرد. در نتیجه، تمام جنگها و شکستهای بعدی رخ نمیداد و مسئله فلسطین بر اساس طرح آیزنهاور حل میشد. منطقه ما در پیشرفت و ثروت با اروپای غربی و شرق آسیا رقابت میکرد.
۳- مصر پادشاهی اکنون کشوری صنعتی، بسیار پیشرفته و ثروتمند و بخشی از یک پیمان نظامی عربی-اسلامی بود که تمام کشورهای خاورمیانه را در بر میگرفت. رقابت بین کشورهای منطقه بر سر پیشرفت و رفاه بود، نه بر سر عقبماندگی، فقر و نیازمندی.
۴- کودتاهای نظامی عربی رخ نمیداد و امت کهنهکار با رهبران ویرانگر مانند صدام، دو اسد، قذافی، صالح، البشیر، عرفات و رهبران حماس آزرده نمیشد. جنگها و شکستها رخ نمیداد و منابع امت برای آموزش، توسعه و رفاه فراهم میشد.
۵- نظامها و مردم ما لیبرال، معتدل و انسانی مانند نظامهای الگوی خلیج فارس میشدند. گسترش جنبشهای اسلام سیاسی که به دلیل شکست و سرکوب نظامهای کودتایی انقلابی چپگرا شکل گرفت و رشد کرد، رخ نمیداد. دوران حکومت عبدالناصر، هیچ روز شادی را برای مصر یا امت عربی به ارمغان نیاورد.
ایستگاه آخر:
۱- بعید نیست که اگر کودتاها و انقلابهای احمقانه رخ نمیداد، اکنون اتحاد بزرگ خاورمیانهای مانند اتحادیه اروپا را داشتیم و مرزها بین تمام کشورهای منطقه باز بود و صلح حاکم بود.
۲- فاجعه ملیسازی کانال سوئز و جنگهای زنجیرهای که از آن برآمد و عملیاتهای ملیسازی و کنترل دستگاههای کشورهای عقبمانده بر اقتصاد کشورها که فساد مالی، بوروکراسی، عقبماندگی و هرجومرج را گسترش داد، رخ نمیداد.
باقی میماند که امتی که شکرگزار قاتلان و ویرانگران خود است و سازندگان عمرانیاش را نکوهش میکند و آنها را عقبمانده و رجعتی مینامد، نیاز دارد تا پیش از بررسی ذهنهای بیسوادان و نادانان، ذهنهای متفکران و روشنفکرانش بررسی شود.
