ایران و توهین عمدی به عراق

سوال اصلی این نیست که چرا پهپادها و موشک‌ها از خاک عراق پرتاب می‌شوند! بلکه سوال این است که چرا پروژه ایرانی بر تبدیل کردن عراق به پلتفرمی برای مقابله با کشورهای خلیج فارس اصرار دارد؟ از دیدگاه من، این مسئله تنها نظامی نیست، بلکه یک پروژه سیاسی است که هدفش دور نگه داشتن عراق از عمق عربی خود، مختل کردن هرگونه نزدیک شدن بین بغداد و کشورهای خلیج فارس و تبدیل این کشور بزرگ عربی به صحنه‌ای برای جنگ نیابتی است که هزینه‌های آن را عراقی‌ها پیش از دیگران پرداخت می‌کنند. هر حمله‌ای که از عراق آغاز شود، نه تنها کشورهای خلیج فارس، بلکه پیش از همه خود عراق را آسیب می‌زند؛ زیرا اعتماد بین عراق و برادران عربش را تضعیف می‌کند، بر فرصت‌های سرمایه‌گذاری و توسعه تأثیر منفی می‌گذارد و احتمال تشدید تنش‌هایی را افزایش می‌دهد که عراقی‌ها پس از سال‌ها طولانی از جنگ‌ها و بحران‌ها به آن نیاز ندارند. و سوالی که بسیاری از عرب‌ها مطرح می‌کنند این است: چرا خاک عراق به پلتفرمی برای هدف قرار دادن کشورهای خلیج فارس تبدیل شده، در حالی که این عملیات‌ها از خاک ایران پرتاب نمی‌شوند، اگر بخشی از یک مقابله مستقیم باشند؟ و از دیدگاه من، استفاده از عراق دو هدف را همزمان محقق می‌کند: دور نگه داشتن مواجهه مستقیم از ایران و نگه داشتن عراق در حالت تنش دائمی با محیط عربی خود، که این امر بازگشت طبیعی آن به نقش عربی و جایگاه تاریخی‌اش را جلوگیری می‌کند. و سوال دیگری که خود را تحمیل می‌کند این است: این بازوهای اجرایی کجا بودند وقتی حضور نظامی آمریکا در عراق در اوج خود بود؟ و چرا در آن مرحله سطح تشدید تنش‌ها به همان شکل امروز که در درگیری‌هایی که منجر به تیره شدن روابط با کشورهای عربی می‌شود، ظاهر نمی‌شد؟ من این کلمات را به عنوان یک عرب می‌نویسم که به این باور دارد که امنیت کشورهای عربی جدایی‌ناپذیر است و ثبات عراق نه تنها یک منافع عراقی، بلکه یک منافع مشترک عربی و خلیجی است. عراق، کویت، عربستان سعودی و کشورهای خلیج فارس را تاریخ، جغرافیا، منافع و آینده به هم پیوند می‌دهد و هر تلاشی برای شعله‌ور کردن دشمنی بین آن‌ها تنها به نفع پروژه‌هایی است که بر پایه تقسیم‌بندی و تداوم بحران‌ها استوارند. هر کس که عراق را به پلتفرمی برای هدف قرار دادن کشورهای عربی تبدیل کند، به نفع عراق نیست، بلکه دولت او را تضعیف می‌کند، مردمش را مستهلک می‌سازد و تصمیم ملی‌اش را غصب می‌کند. عراق بزرگ‌تر از آن است که صحنه‌ای برای تسویه حساب‌های منطقه‌ای باشد و بزرگ‌تر از آن است که در پروژه‌های شبه‌نظامی و وفاداری‌های فرامرزی خلاصه شود. اکنون زمان آن رسیده که عراق جایگاه طبیعی خود را به عنوان یک کشور عربی با حاکمیت کامل بازیابد، جایی که سلاح تنها در دست دولت باشد و تصمیم جنگ و صلح، تصمیمی ملی باشد که توسط نهادهای قانونی نه گروه‌های مسلح و نه تقویم‌های خارجی تعیین شود. ثبات عراق، ثبات خلیج فارس است و ثبات خلیج فارس، قدرت عراق است و هر پروژه‌ای که کینه‌توزی بین آن‌ها را بپراکند، تنها به نفع کسانی است که می‌خواهند منطقه را گروگان درگیری‌ها نگه دارند. عراق شایسته آن است که پلی برای همکاری عربی، چراغی برای توسعه و شریکی در ساختن آینده منطقه باشد، نه صحنه‌ای برای جنگ‌های نیابتی و نه پلتفرمی برای تهدید امنیت همسایگانش. و بدون امنیت خلیج فارس، امنیتی برای عراق وجود ندارد و بدون عراقی قوی، مستقر و با حاکمیت کامل، امنیتی برای خلیج فارس وجود ندارد، زیرا سرنوشت یکی است و چالش‌ها مشترک‌اند و آینده امت عربی تنها با همبستگی، احترام به حاکمیت کشورها و رد تبدیل کردن هر کشور عربی به صحنه‌ای برای درگیری‌های دیگران ساخته می‌شود.