پاره کردن پیراهن اسرائیل!
ما تاریخ را جز برای آموختن از آن و پرهیز از خطاها و وقایعش نیافریدیم. با ترور خلیفه عثمان بن عفان، خلافت به امام علی بن ابیطالب (که خداوند چهرهاش را گرامی بدارد) رسید و او شایستهترین فرد برای این مقام بود؛ اما طمعکاران به حکومت و کسانی که میخواستند او را از حق مشروعش محروم کنند، پیراهن خلیفه عثمان را که آغشته به خون بود برافراشتند و با آن به درهای مساجد شام گردیدند و با فریبی نیرنگآمیز، خونخواهی او را مطالبه کردند. این امر باعث تفرقه مسلمانان به دو گروه شد و درگیری میان آنها آغاز گردید که در تاریخ به «فتنه کبری» معروف است؛ فتنهای که با ترور امام و خلیفه علی بن ابیطالب و تفرقه بیشتر مسلمانان به دلیل فریب آن پیراهن برافراشته پایان یافت.
***
از اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی، پیراهنی آغشته به خون وجود دارد که به عنوان «مسئلهای که حق در پوشش باطل پنهان شده» به آن تجارت میشود؛ همانگونه که امام علی بن ابیطالب (علیهالسلام) هنگامی که خوارج شعار «لا حُکُمَ إلا لِلَّه» سر دادند، بیان فرمودند. پیراهن حال حاضر، پیراهن مسئله فلسطین است که با شعارهای ضدیت و مبارزه با اسرائیل، صهیونیسم، امپریالیسم و استعمار همراه است. تحت این پرچمهای فریبنده و گمراهکننده، کسانی که آن را برافراشتند، صحرای سینا و غزه را دو بار (نه یک بار) از دست دادند و بدون جنگ از آنها عقبنشینی کردند. آنها تنها به این موضوع اکتفا نکردند، بلکه در سال ۱۹۶۷، از دست دادن کرانه باختری، بیتالمقدس (قدس)، جولان و بخشهایی از لبنان را نیز به این فهرست افزودند. آنها اوجگیری کنفرانس خرمشهر (خارطوم) را در اوت ۱۹۶۷ مجبور کردند تا سه «نه» (لائات ثلاث) را بپذیرد که شامل عدم صلح و آشتی با اسرائیل میشد. آنها شکست نظامی فاجعهبار خود و واگذاری سرزمینهای عربی بدون جنگ به اسرائیل را با شکستی سیاسی جبران کردند؛ یعنی با جلوگیری از بازپسگیری آن سرزمینها از طریق صلح. این سرزمینها تنها با وجود رهبرانی شجاع و دلیر مانند رئیسجمهور انور سادات، پادشاه اردن و رهبری فلسطین بازگشتند، اما جولان همچنان اشغال شده است و به دلیل اشتباه نظام سابق در دمشق که پیراهن نفاق، فریب و مقاومت را بر تن کرد، برای همیشه از دست رفت. شایان ذکر است که آن نظام حتی پرواز پرندگان آوازخوان را بالای سر جولان ممنوع کرده بود تا خواب سربازانش در مرزها را آشفته نکند...
***
ایستگاه آخر:
۱- برافراشتن پیراهن مسئله فلسطین همچنان ادامه داشت و این مسئله از آنان بیگناه بود، در حالی که سودجویانی مانند عرفات تحت پرچم آن، اردن و لبنان را ویران کردند. و تحت پرچم این ادعا که «راه بیتالمقدس از بغداد میگذرد»، ایران در سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ به عراق حمله کرد که هر دو کشور را فرسود و به طور مشهودی مهاجرت روسها به اسرائیل را پوشش داد. سپس صدام پرچم را از پاسداران انقلاب اسلامی ایران گرفت و هماهنگی میان این دو برای حمله به کویت در سال ۱۹۹۰ تحت پرچم این ادعا که «راه بیتالمقدس از میدان الصفا در قلب پایتخت میگذرد» انجام شد.
۲- و تحت پرچم آن پیراهن، جنوب لبنان اشغال شد و سپس پنج کشور عربی به طور کامل ویران شدند، بدون اینکه حتی یک شبر یا متر یا حتی یک انگشت از فلسطین آزاد شود. و اکنون شش کشور عربی خلیج فارس و اردن تحت همان پرچمهای دروغین در حال ویرانی هستند. بزرگترین زیاندیده از این میان، مردم مظلوم و خفهشده فلسطین است که توسط پاسداران انقلاب اسلامی و پیروانشان تحت فشار قرار دارند.
۳- عجیبتر آنکه اسرائیل تنها کشور منطقهای است که سرزمینهای عربی اشغالشده توسط خود را بازگردانده است، از جمله سینا که سرزمینی توراتی است. اگر اسرائیل به دنبال تشکیل «اسرائیل بزرگ» بود، هرگز این سرزمینها را دو بار بدون جنگ یا شکست باز نمیگرداند. در مقابل، دو قدرت منطقهای دیگر، یعنی ترکیه و ایران اسلامی، که ادعا میکنند پیراهن بازگرداندن سرزمینهای عربی در فلسطین را بر تن دارند، تنها به عدم بازگرداندن حتی یک متر از سرزمینهای عربی اشغالشده توسط خود اکتفا نکردند، بلکه سرزمینهای وسیعی مانند لبنان، سوریه، یمن، عراق و غزه را به ایران، و سوریه، عراق، لیبی و غزه را به ترکیه افزودند. و هر کس دوستان و عواملی مانند اینها دارد که بر سرزمینهای عربی ما برای آنها کار میکنند، هرگز نیازی به دشمنان نخواهد داشت.
