یادداشت‌های گریه‌کن

دفاترم را به‌طور ناگهانی و بسیار زود از من گرفتند و مرا به‌زور از آن‌ها جدا کردند؛ من که برای آغوش کشیدن کتاب‌هایم دنیا را ترک کرده بودم. همواره جز از طریق یک کتاب، یک قلم‌مو و یک دفتر، نسبت به این هستی غریبه بودم. به ماهیت انسان‌های اطرافم پی نبردم؛ نفهمیدم چرا بر ورود به حریم خصوصی همه‌چیز جز خودشان اصرار می‌ورزند و در غریبی از خودشان به سر می‌برند، بدون آنکه هرگز خود را درک کنند. اما من، دوست دارم که در ترمیم شکست‌های رویاهایم غرق شوم. نمی‌توانم رویاهایم را بیشتر به تعویق بیندازم؛ برگ‌هایم پیش از آنکه حروفشان را در آغوش بگیرم، می‌سوزند. مرا در دره‌ای انداختند که شبیه من نیست. سال‌های طولانی خود را تسلی می‌دهم: این ناامیدی باغی شگفت‌انگیز در درونم خواهد روید. اما اکنون، درونم تکه‌تکه و دگرگون شده است از سر کنجکاوی دست‌های ستمگر. چه کنم ای درون من، وقتی که زبان‌های خیانت نفس‌هایم را به فشار می‌آورند؟ آیا خم خواهم شد تا همان‌طور که عادت دارم، خودم را در تاریکی در آغوش بگیرم؟ آیا در میان سایه‌های آنچه از آرزوها باقی مانده، گریه خواهم کرد؟ یا فرار خواهم کرد به سوی خاطراتم تا سطورهایش به من پناه دهد؟ حتی خاطراتم نیز صفحاتش پاره شد و از بردن روزهای خسته‌ام ناتوان ماند. با کلمات حبس‌شده‌ام در میان سطورهایش خفه شدم. این کلمات به شکل سرزنشی به جهان خواهند رسید. نمی‌دانم مجرم کیست، اما امروز کلماتم را اینجا می‌چینم، شاید فردایی زیباتر برایم بسازند!