چرخ همستر

پاهایت را بر آغاز مسابقه می‌گذاری، هیجان‌زده و با انگیزه‌ای سرشار برای پیروزی در دور نخست. در حال دویدن و رقابت با اطرافیانت هستی و تنها آن نقطه پایانی را می‌بینی که در آن پیروزی‌ات اعلام می‌شود. فراموش می‌کنی که این بدان معنا نیست که سفر به پایان رسیده است، بلکه برعکس، با این کار تازه آغاز کرده‌ای. این است زندگی مدرن؛ سرشار از دستاوردهایی که تنها با سرعتی شتابان محقق می‌شوند و بسیاری از لذت‌ها را از تو می‌گیرند و گاه بر سلامت و توانایی‌ات برای بودن در کنار نزدیک‌ترین افراد به تو تأثیر منفی می‌گذارند. امروز روزی است که کسی اعلام می‌کند یا یادآوری می‌کند که زندگی باید آهسته زیسته شود و این هنری است که از آن تنها کسانی که به درخشش و موفقیت سریع آرزو دارند، غافل‌اند. زندگی آهسته به معنای توقف از رسیدن به اهداف یا به تعویق انداختن آن‌ها نیست، بلکه به معنای تأمل در مسیر، همراهان و رقبا، بازنگری در هدف و بررسی نیت است. گاهی توقف کن تا به خودت و مرحله‌ای که اکنون در آن هستی بیندیشی، به هدف با لذت دست یابی و از مرحله و منحنی‌ها و درس‌هایی که به همراه دارد، لذت ببری و با مجموعه‌ای از خاطراتی که در پایان این سفر تو را همراهی می‌کنند و روابطی که تو را تنها و خسته نمی‌کنند، خارج شوی. همان‌طور که در یکی از پست‌ها خوانده بودم: «از چرخ همستر پیاده شو و با پاهایت راه برو». کمی تأمل کن... نگذار چرخیدن بر روی آن چرخ تو را منحرف کند و معنای واقعی زندگی را از یاد ببرد. آن دویدن باید وسیله‌ای برای رسیدن به چیزی باشد، بنابراین از آن چرخ دور شو تا آرام و در میان گنجینه‌هایی که تا پایان عمر با تو خواهند ماند، به مقصد برسی.