کویت و رتبه سوم... ثابت!

در تابستان ۱۹۶۱، دولت کویت استقلال خود را اعلام کرد و پس از آن، عبدالکریم قاسم با انگیزه اتحاد جماهیر شوروی، تبعیت کویت را به عراق اعلام نمود تا با مخالفت با جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهوری که داعی وحدت عربی بود و پس از کشتارهای موصل در سال ۱۹۵۹ با او دشمنی داشت، اقدام کند. اگرچه قاسم نیرویی را در مرزها بسیج نکرد، اما کویت نیروهای بین‌المللی بریتانیا، نیروهای خلیجی سعودی و بعداً نیروهای عربی از چندین کشور را فراخواند که این امر از تجاوز جلوگیری کرد تا اینکه بحران با تغییر وضعیت در عراق پایان یافت و ما از آسیب در امان ماندیم، زیرا با برگزاری مذاکرات محرمانه میان دو هیئت کویتی و عراقی در آن زمان، زمان خریدیم... *** در تابستان ۱۹۹۰، صدام در کنفرانس اوج بغداد شش کشور خلیجی را تهدید و وعده داد، سپس تهدید خود را به دو کشور امارات و کویت محدود کرد، که در نهایت تهدید و آسیب به کویت که از ابتدا هدف اصلی او بود، ختم شد. اما او با تهدید دیگران به صورت استراتژیک فریبکاری کرد و تهدید خود را با بسیج ۱۲۰ هزار سرباز از گارد جمهوری‌خواه در مرزها همراه کرد. همچنین او با اتهامات کذب توطئه کویت با آمریکایی‌ها، فریب دیگری ایجاد کرد که باعث شد ما تنها پس از آنکه دیر شده بود، به کمک آنها متوسل شویم، با وجود هشدارهای مکرر آنها و پیشنهاد کمکشان. حقایق شگفت‌انگیز از خیانت کسانی که برای آنها با جهان دشمنی کردیم و شمع‌های انگشتانمان را برای روشن کردن راه آنها سوزاندیم، آشکار شد. با رهبری آنها، نقش اصلی در فریب و اطمینان‌سازی متفق با گرگ خیانتکار در مرزها ایفا می‌شد. بی‌شک بخشی از عدم استفاده از نیروهای متحد بین‌المللی برای راضی نگه داشتن صداهای انقلابی از دشمنان استعمار و امپریالیسم (ای‌ام‌پی) در داخل بود که شنیدن صدای آنها نه دیروز و نه امروز جز ویرانی و خرابی که از آن خوشحال هستند، مانند خوشحالی جغد از ویرانه‌هایی که بر فراز آنها جیغ می‌کشند، چیزی به همراه ندارد... *** و در تابستان ۲۰۲۶ به عملیاتی بازنمی‌گردیم که شباهت‌هایی به آنچه در تابستان ۱۹۹۰ رخ داد دارد، اما تطابق کامل ندارد. در این عملیات، دروغ‌ها و اتهامات جدیدی به تهدید اولیه علیه شش کشور خلیجی اضافه شد که بعداً به برخی از آنها کاهش یافت، با تمرکز شدید بر کویت بدون هیچ دلیلی برای اینکه هواپیماها و موشک‌ها از آنجا پرتاب می‌شوند. از سوی دیگر، به وضوح مشخص است که هواپیماهای مهاجم به ایران از ناوهای هواپیمابر آمریکایی و موشک‌ها از کشتی‌های آمریکایی پرتاب می‌شوند که همه در مقابل سواحل ایران قرار دارند و محاصره دریایی را بر آن تحمیل می‌کنند. هیچ موشک فوق صوتی ایرانی یا پهپادهای انقلابی به آنها شلیک نشده است. حقیقت این است که ایران توافق آتش‌بس اخیر را نقض کرد و از مذاکرات برای رسیدن به راه‌حل نهایی انحراف کرد، زمانی که به ناوگان نفتی خلیجی که از تنگه خلیج از سمت عمان عبور می‌کردند حمله کرد. این نشان می‌دهد که تشدید تنش و آسیب ویرانگری که به مردم ایران وارد می‌شود، ناشی از رفتارهای غیرعقلانی گارد انقلابی است که حتی رهبری سیاسی و وزارت خارجه خود را نیز در موقعیت دشواری قرار داده و دروغ‌های آشکار رسانه‌های میزبان در شبکه‌های تلویزیونی خلیجی را در زمانی که ایران هیچ میزبانی از خلیجی‌ها در شبکه‌های خود برای رد ادعاهای رهبرانشان ندارد، آشکار کرده است... *** ایستگاه آخر: ۱- در موضوع مرتبط... تغییرات ژئواستراتژیک بزرگ با عهد جدید در عراق به رهبری رئیس‌جمهور مجدّد علی الزیدی وجود دارد که امیدواریم به نفع مردم عراق خواهری باشد. از جمله این تغییرات، خلع سلاح گروه‌های شبه‌نظامی، مبارزه جدی با فساد، دوری از نظام سوسیالیستی که از کودتای تابستان ۱۹۵۸ برقرار بوده، تشویق سرمایه‌گذاری‌ها و بخش خصوصی، و اتحاد سیاسی و اقتصادی آشکار با ایالات متحده و واگذاری پروژه‌های بزرگ به شرکت‌های آمریکایی نه چینی است. امیدواریم تمام این تغییرات باعث شود مردم صبور عراق راه توسعه و رنسانس خود را آغاز کند و به کشورهای شش‌گانه خلیجی در رفاه و بهره‌مندی از ثروت‌های در حال اتمام آنها بپیوندد... ۲- جنبه منفی آن تغییرات که امیدواریم واقعاً رخ ندهد، این است که در صورت بروز اختلاف یا تجاوز بین کویت و عراق، متحد تاریخی ما، یعنی ایالات متحده، لزوماً در کنار ما نخواهد ایستاد...