جامعه نفرت یا جامعه محبت؟
احزاب وابلاغهای فرامرزی را در جامعهای از نفرت و خشونت میبینیم که در آن، کسانی که به جنگ، ضرب و شتم، کشتار و ریختن خون دیگران، چه شرکای میهنی، دوستان عرب و متحدانمان از برادران بشری، دعوت میکنند، ستایش میشوند. در مقابل، از قوانین منسوخ برای ممنوعیت و جرمانگاری کسانی که صلح و محبت را به عنوان راهحلی برای مشکلات داخلی و خارجی پیشنهاد میدهند، استفاده میشود. این در حالی است که بیفایده بودن جنگهای مکرر که همه بدون استثنا به شکستهای نظامی، ریختن خون، ویرانی ساختارها و از دست رفتن سرزمینهای عربی منجر شدهاند، ثابت شده است. این سرزمینها بعدها از طریق توافقهای صلح بین مصر، اردن و اسرائیل بازگردانده شدند. امروزه میشنویم که سوریه و لبنان نیز توافق صلح با اسرائیل را پذیرفتهاند و پیش از آن، حکومت مشروع فلسطینی پس از ویرانیهای عظیمی که حماس در غزه ایجاد کرد، این کار را انجام داد. در نتیجه، دو میلیون غازی از خانهها، مدارس و مراکز کاری خود به کمپهای پناهندگی و فقر منتقل شدند.
کشورهای دیگر خلیج فارس نیز به روشهای مختلف، از جمله تبادل بازدیدها، برقراری سفارتخانهها و انعقاد معاهدات، با اسرائیل گشودهاند. تنها کویت باقی مانده که احزاب ایدئولوژیک با وفاداریهای خارجی، شرایطی را بر آن تحمیل کردهاند که بر میهنهایی که به آنها وفادارند، مانند ترکیه و ایران، تحمیل نکردهاند. این امر باعث شده است که کویت در مسیر تشدد و مخالفت با راهحل صلح قرار گیرد. اکنون زمان آن رسیده است که این مسیر اشتباه اصلاح شود که منافع دیگران را بر منافع ما ترجیح میدهد. برای میهن، تمام موانع باید برداشته شوند و درهای همکاری با کسانی که منافع مشترک با ما دارند، باز شود. ما در حالت دفاع مشروع از خود هستیم و هر چیزی که جان و میهن را حفظ کند، مجاز است. به یاد داشته باشیم که ایران انقلابی از روز اول به دست آوردن قدرت، روابط صمیمی با اسرائیل برقرار کرد، همانطور که در کتابهای پروفسور ترتیا پارس، رئیس فعلی لابی ایرانی در واشنگتن، ذکر شده است. او این موضوع را در دو کتاب مهم خود، «حلف المصالح المشتركة» و «فلسطین وسیلة لا غایة»، آشکار کرده است. این حقیقت در اواسط دهه ۱۹۸۰ با رسوایی ایران-کنترا آشکار شد. ایران در حالت دفاع از خود نبود، بلکه در حالت حمله به عراق برای الحاق سرزمینهای آن به خود بود.
آخرین ایستگاه:
۱- اخیراً وزیر خارجه ایران با یک مقام خلیجی بالا رتبه ملاقات کرد و عراقچی از او پرسید چرا با اسرائیل روابط دارید؟ مقام خلیجی به سه دلیل پاسخ داد: اول، اسرائیل کشوری در منطقه است که توسط جهان به رسمیت شناخته شده و عضو سازمان ملل است. این کشور بسیار قدرتمند، پیشرفته در فناوری و ثروتمند است و هیچ مرزی با ما ندارد که به ما طمع کند یا با ما دشمنی ورزد و تجاوز کند، برخلاف شما. دوم، اسرائیل لابیهای تأثیرگذاری در آمریکا، اروپا و آسیا دارد که از آنها استفاده میکنیم، برخلاف رابطه با شما که کشوری محاصره شده توسط جهان هستید و تعامل با شما ما را در معرض تحریمهای بینالمللی قرار میدهد. عراقچی پرسید دلیل سوم چیست؟ مقام خلیجی حکیم پاسخ داد که دلیل سوم و مهمترین دلیل برای این رابطه با اسرائیل، شما و اقدامات خصمانهای هستید که علیه ما و همسایگان دیگرمان انجام میدهید. از روز اول به دست آوردن قدرت، هرگز تلاش نکردید هیچ مشکلی بین ما را حل کنید، بلکه حتی تلاش نکردید مشکلاتی را که در کشورهای عربی مختلف ایجاد میکنید، حل کنید. به همین دلیل، روابط استراتژیک با اسرائیل ایجاد کردیم، تنها کشور منطقهای که قادر به ضربه زدن به شما، بازدارندگی و بسیج جهان علیه شما است. پس دشمن دشمن من، دوست من است!
۲- جهان با سرعت زیادی حرکت میکند، بنابراین در این زمانهای دشوار، به تصمیمات سریع و قاطعی نیاز داریم که منافع کویت را در اولویت قرار دهد، نه منافع دیگران را، همانطور که در گذشته اتفاق میافتاد. باید با مسیر خلیج فارس که به آن نیاز داریم، نزدیک شویم. در این زمانهای حساس، بسیار خطرناک است که به تنهایی و دور از برادران حرکت کنیم تا رضایت کسانی را جلب کنیم که وفاداری جایگزین دارند و ویرانی ما را میخواهند و تاریخ ثابت کرده که همیشه در کنار دشمنان ما بودهاند. ما هرگز نمیتوانیم آنها را راضی کنیم مگر اینکه گردن و فرماندهی امورمان را به راهنمایان آنها تسلیم کنیم!
