اجاره سلاح!
با آغاز جنگ جهانی دوم و شروع حمله آلمانیها به بریتانیا، فرانکلین روزولت، رئیسجمهور تاریخی آمریکا، احساس کرد که سقوط بریتانیا راه را برای نزدیک شدن خطر نازیها به آمریکا هموار خواهد کرد؛ کشوری که قوه مقننه و افکار عمومی آن تمایلی به ورود به جنگ نداشتند و هنوز از هزینههای سنگین ورود آمریکا به جنگ جهانی اول بهبود نیافته بودند. بریتانیا نیز نه سلاح لازم برای جلوگیری از تهاجم هیتلر را داشت و نه حتی پول کافی برای خرید آن. در آن زمان، نبوغ روزولت و چرچیل به ایدهای دست یافت: اجاره سلاحهای آمریکایی به بریتانیا به جای بیکار ماندن آنها در برابر دشمن مشترک. بدین ترتیب، با واکنش به دشمنان، هم بریتانیا و هم آمریکا سود بردند. گفته میشود که شکست هیتلر با امضای آن قرارداد اجاره سلاح آغاز شد؛ در غیر این صورت، امروزه زبان آلمانی در بریتانیا و آمریکا تدریس میشد و مخازن گاز با یهودیان و اعراب پر میشد!
***
این روزها کشورهای خلیج فارس، که دروازه شرقی جهان عرب هستند، با خطرات ویراگری مواجهاند که از سوی حرس انقلابی ایران سرچشمه میگیرد. اگر درآمدهای نفتی و پساندازهای خود را صرف خرید سلاحهای گرانقیمت کنند، کسری بودجه عمومیشان افزایش یافته، رفاه مردم ساکن و مقیم در سرزمینهایشان متوقف خواهد شد و فرآیندهای توسعه و همچنین گردشگران و سرمایهگذاران از بین خواهند رفت. بدین ترتیب، ما اهداف واقعی دشمنان را از این تهاجم محقق ساختهایم. لذا خواهشمندیم به فعالسازی ایده «اجاره سلاح» میان کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس (به معنای همکاری متقابل) توجه شود، بهویژه اگر تردیدی در مواجهه جمعی با تهاجم وجود دارد. وضعیت مشابهی نیز در مورد سلاحهای عربی و فعالسازی پیمان دفاعی مشترک عربی حاکم است. چه فایدهای دارد که سلاحها و هواپیماهای عربی و خلیجی بدون حرکت و عملیات، ناظر بر تهاجمات مستمر علیه کشورهای خلیجی باشند؟ اگر سه گاو نر (نماد قدرت بازدارنده) مسلح به سلاحهای بازدارنده میشدند، هرگز گاو سفید و سپس سایر گاوها به ترتیب قربانی نمیشدند!
***
برخی در ذهنها درکی نادرست ایجاد کردهاند که مضمون آن این است: حمله به ایران بدون توجیه برای ما به معنای اعلام جنگ نیست، اما پاسخ مشروع ما به تهاجم از طریق حمله متقابل، به معنای اعلام جنگ تمامعیار است! چه پوچی و دروغی در این ادعا نهفته است؟ ایران فلج و ویرانشدهای که حتی نتوانسته با بهانه تهاجم به همسایگانش، مردم دوستداشتنی خود را قانع کند، چنانکه اینترنت را برای آنها قطع نمود تا صدای نظر خلیجیها شنیده نشود، در حالی که شبکههای تلویزیونی خلیجی پر از ایرانیان و غیرایرانیانی است که نماینده نظر حرس انقلابی هستند، جرأت اعلام جنگ تمامعیار علیه کشورهای خلیجی را ندارد؛ کشوری که حتی توانایی دفاع از خود را نیز ندارد. سپس چه بهانهای خواهد داشت؟ آیا جرأت خواهد کرد بگوید که اعلام جنگ علیه ما برای ایجاد ویرانی بیشتر در ایران، به دلیل تهاجم بدون مدرک علیه کشورهای خلیجی بوده است؟ در مقابل، کشورهای خلیجی و اردن و شاید حتی برخی کشورهای عربی، اسلامی و متحد، تنها به پاسخ تهاجم ایران با حملات هوایی مشابه بسنده خواهند کرد، بدون اینکه نیاز به اعلام جنگ تمامعیار باشد. سکوت در برابر تهاجم، حکمت نیست، بلکه توجیهی برای ادامه تهاجمات علیه ما تا ابد است. خاموش کردن آتش در آغاز آن، بهتر از انتظار برای گسترش آن است.
***
ایستگاه پایانی:
۱. در برابر این چالش تاریخی و بیسابقه برای شش کشور خلیج فارس بهطور مشترک، که نه به دلایل محدود است و نه به زمان محدود، نیازمند استفاده از ذخایر حکمت، هوشمندی، شجاعت، خلاقیت، نوآوری و حتی زیرکی خلیجی برای ریشهکن کردن دائمی منبع خطر و ایجاد پایههایی برای بازدارندگی هستیم که به تدریج به عوامل پیروزی تبدیل شوند؛ به جای دریافت ضربات بدون پاسخ.
۲. در نهایت... هیچ حکمتی در ارسال پیامهای واضح خلیجی این روزها به گرگ در کمیننشده وجود ندارد که نشان دهد ما پراکنده هستیم، همانطور که برخی سیاستمداران کویتی در سال ۱۹۹۰ انجام دادند. همچنین ارسال پیامهای ویرانگر با این مضمون که «به هر شکلی که بخواهید و هر زمان که بخواهید به ما ضربه بزنید، ما هرگز پاسخ نخواهیم داد، زیرا کسی ما را قانع کرده است که حملات مستمر شما در طول ماهها و احتمالاً سالهای آینده، اعلام جنگ محسوب نمیشود، اما دفاع مشروع ما از خود از طریق اقدام متقابل، به معنای اعلام جنگ تمامعیار در خلیج فارس خواهد بود»، سخنی و موضعی است که نه منطق و نه حکمتی در آن نیست و نمیتواند از سوی یک ملت خلیجی صادر شود. حکمت و تعقل!
