این بزرگترین خطر است، آقایان!
شش کشور حاشیهخلیج فارس شبیه به درختی تناور هستند که دارای شش شاخه و ریشههایی پهن در زمین با عمری حدود چهار قرن میباشند. این درخت در طول تاریخ خود با خطرات متعددی مواجه شده است که بزرگترین آنها آنچه در تابستان سال ۱۹۹۰ رخ داد، یعنی اشغال کویت بود که شبیه به آسیب دیدن یکی از آن شش شاخه است. با این حال، بقای اصل درخت و همبستگی و همدلی اجزای آن، به سرعت به بهبودی شاخه آسیبدیده و رفع خطر از آن کمک کرد. در روزهای کنونی، خطر بسیار بزرگتر و عظیمتر از آنچه در تابستان ۱۹۹۰ رخ داد است، زیرا این خطر کل درخت و شش شاخه آن را تهدید میکند. علاوه بر این، خطر عراقی در آن زمان با عدم رضایت همسایه دیگر، یعنی ایران، همراه بود که پیش از آن مورد تهاجم مشابهی قرار گرفته بود. اما در این باره، خطر ایرانی با تهدید فوری دیگری همراه است که بازوهای مسلح آن در عراق هستند و آسیب از آنها به ما میرسد. ***
برای درک حجم خطر کنونی ایران، فلسفه آن و هدف نهاییاش در تجاوز آشکار و بیدلیل به کشورهای ششگانه حاشیهخلیج فارس، به اقداماتی که در پنج کشور عربی «عراق، لبنان، سوریه، یمن، غزه» انجام داده است، نگاهی بیندازیم. این کشورها به ایران اجازه مداخله در امور داخلی خود را دادند و دوستی با آن را اعلام کردند، برخلاف کشورهای حاشیهخلیج فارس که دشمنی آشکار با ایران دارند. ویژگی مشترک آنچه در این کشورها رخ داده، ویرانی ویرانگر و فاجعهباری است که هیچیک از ساکنان آنها را مصون نگذاشته و همه آنها به خونریزی و خرابیهای گسترده منجر شدهاند تا جایی که هیچ سنگی بر سنگ دیگر باقی نمانده است. علاوه بر این کشورها، الجزایر نیز در اواسط دهه ۱۹۹۰ روابط خود را با ایران برای ده سال قطع کرد، زمانی که کشف کرد پاسداران انقلاب اسلامی ایران، سلاح را به گروههای تروریستی میرسانند. در حال حاضر نیز مشخص شده است که واسطهای با اصالت ایرانی، سلاحهای ایرانی را به شبهنظامیان در حال جنگ در سودان میرساند. پیش از این نیز کشف شد که رهبری کامل القاعده و نماینده آن در عراق، یعنی زرقاوی تروریست، که در بازارهای عمومی انفجار ایجاد میکرد، مسئولان عراقی را ترور میکرد و تفرقه مذهبی برمیانگیخت، پس از سقوط طالبان در افغانستان، در ایران قرار داشت. این موضوع ثابت میکند که وقتی اسب ایران حرکت میکند... هیچ علفی رشد نمیکند! ***
ایستگاه آخر: آنچه امروز در آن هستیم، تا حد زیادی شبیه به وضعیتی است که پادشاهیهای آندلس پس از ۸۰۰ سال - نه چهار قرن - ثبات در آنجا به آن رسید، زمانی که حجم خطر فوری را درک نکردند و به اختلافات خود ادامه دادند. حتی برخی از آنها - و در رأس آنها عبدالله کوچک، امیر پادشاهی گرانادا - بر دشمنان شرطبندی کردند و با آنها متحد شدند تا از شر آنها در امان بمانند. او عموی خود، امیر مالاگا، را به مدت ۱۲ سال جنگید تا او را از آنجا بیرون راند. اما همانطور که مورخان میگویند، او متوجه شد که دشمنان او را محاصره کردهاند و آخرین متحد خود را نیز از دست داده است. بنابراین، سقوط پادشاهیاش در نهایت آسان شد و مانند زنان بر پادشاهی که مانند مردان از آن محافظت نکرده بود، گریست. و در تاریخ چندین عبرت و پند وجود دارد که باید پیش از آنکه به مثالی برای دیگران تبدیل شویم، از آنها عبرت بگیریم.
