فرهنگها / مقاله - فریبکاری در باغ عشق
مردی تیرهپوست و سادهپوش در دهه ششم عمرش، و زنی بلوند و زیبا و تأثیرگذار در دهه پنجم. من آنها را زیر نظر داشتم و از نگاهها، لبخندها، حرکات، اشارهها، واکنشها و هیجاناتشان استنباط میکردم... و نوشتم:
مرد: نه، خانم، من فلسفه میآموزم؛ فلسفه هنر بیان یک چیز پیچیده است، زمانی که از بیان یک چیز ساده میترسی.
مرد: بزرگترین رفاه برای فقیر، توانایی او در قانع کردن خود به حل مشکلاتش است.
مرد: به هیچ وجه. زیرا لباسها بدن را میپوشانند، نه شخصیت را. یک پیراهن ابریشمی احمق را به حکیم تبدیل نمیکند.
مرد: نه... حکمت پیش از آنکه وارد ذهنت شود، از حساب بانکیات سنجیده نمیشود.
مرد: با تحسین چیزی که حق تحسین آن را ندارد.
پس از آنکه زن حیلهگری در گفتوگوی مرد و توانایی بالای او در بازی با کلمات را درک کرد، خواست اهداف پنهان او را بشناسد و به او گفت: فرض کن که به تو پول کافی برای تغییر زندگیات میدهم. آیا آن را میپذیری؟
سپس زن احساس کرد که مرد با کلامش به او اشاره دارد، اما با چابکی و هوشمندی، موفق به فریب دادن او شده است.
