در صلب موضوع: مؤسسه نفت در حال بررسی جایگزین است
شیخ خالد الصباح، عضو هیئت مدیره و مدیر اجرایی بخش بازاریابی جهانی شرکت نفت کویت، اعلام کرد که این شرکت در پی خرید ناوگان حمل و نقل بیشتر برای افزایش ظرفیت صادراتی خود است و برنامهریزی کرده است تا نرخ بهرهوری پالایشگاهها را برای تقویت تأمین مشتقات نفتی متنوع، بهویژه گازوئیل، که با کمبود در بازارهای جهانی مواجه است، افزایش دهد. این اقدامات پیشدستانه و خردمندانهای ستودنی هستند، زیرا جایگاه این شرکت را در سهمیه (کوتا) بازار محصولات کمیاب، پیشرفته میکند.
مهمترین بخش اظهارات عضو هیئت مدیره، بررسی گزینههای احداث خطوط لوله از طریق کشورهای همسایه و تأسیس تأسیسات ذخیرهسازی خارجی برای تأمین نفت خام و محصولات پتروشیمی مشتریان خود در شرایط جنگ میان ایالات متحده و ایران بود. احداث خطوط لوله نفتی کویتی یا ادغام آنها با شبکههای کشورهای دیگر خلیج فارس باید از دهه ۱۹۸۰ میلادی، یعنی در طول جنگ ایران و عراق، انجام میشد؛ زیرا نیاز کویت به این خطوط، نیازوری ضروری و دیرینه بود و نه زایده جنگ جاری فعلی. حملات ایران به کشتیها و تأسیسات نفتی کویت از آن دوره و پس از آن آغاز شد، نه اکنون. آنچه در آن دوران «جنگ ناوگانها» نامیده میشد و تهدیدهای مستمر ایران علیه کشتیرانی در تنگه هرمز و کشورهای همسایه در طول جنگ ایران و عراق، کشورهای خلیج فارس و عراق را به احداث خطوط جایگزین برای انتقال نفت از طریق خشکی واداشت. در واقع، چندین خط لوله استراتژیک مهم ایجاد و گسترش یافت که در تصفیه و صادرات محصولات نفتی آنها نقش داشتند. عربستان سعودی در احداث و گسترش خط لوله استراتژیک شرق-غرب برای انتقال نفت از میدانهای منطقه شرقی به بندر یانبع در دریای سرخ پیشی گرفت. از سوی دیگر، عراق که در وضعیت جنگی با ایران بود، در احداث خط لولهای برای انتقال نفت جنوب عراق به بندر معجز عربستان در دریای سرخ پیشی گرفت و ظرفیت خط لوله کرکوک-جیهان ترکیه را افزایش داد و خط دوم دیگری افزود که ظرفیت صادراتی آن را بیشتر کرد.
ایده ایجاد شبکههای اتصال یکپارچه خلیج فارس بر پروژههای تکی هر کشور برتری دارد و وجود یک سیستم منطقهای یکپارچه برای انتقال انرژی و خدمات لجستیکی که میدانهای کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را از طریق شبکهای از خطوط لوله، راهآهن و بنادر مشترک به دریای عرب، دریای سرخ و حتی دریای مدیترانه متصل میکند، راهحلی ضروری برای غلبه بر بیشتر چالشهای پیش روی کشورهای ما در حال حاضر و آینده است. اهمیت یکپارچگی کامل اتصال خلیج فارس در توزیع ریسکها و تبدیل انتقال انرژی از یک تصمیم تکی به یک پروژه سرمایهگذاری و حاکمیتی مشترک میان آنها نهفته است؛ این امر قطعاً هزینههای ساخت و بهرهبرداری را کاهش داده و انعطافپذیری را در انتقال نفت و گاز در هر دو جهت، مطابق با نیازها و تقاضای بازار، فراهم میکند. اما مهمترین جنبه این یکپارچگی، تقویت امنیت منابع معیشت ما از طریق وجود مبادی صادراتی متعدد در عربستان سعودی، عمان و امارات متحده عربی است.
