در دروازه: المپیک از محاسبات خارج است
نمیدانم چگونه میتوان درباره آمادگی تیم ملی المپیک فوتبال کویت برای رقابتهای بازیهای آسیایی سخن گفت، گویی که از یک تعهد گذرا صحبت میکنیم که با حداقل تلاش قابل مدیریت است، در حالی که انتظار میرود این تیم در صدر دغدغههای فدراسیون باشد، چرا که حضورش در بازیهای آسیایی یکی از مهمترین نقاط عطفی است که فوتبال کویت در این دوره با آن روبروست؛ زیرا این تیم همواره منبع اصلی تأمین نیرو برای تیم ملی بزرگسالان محسوب میشود.
شگفتانگیز است که آمادگیهای این تیم در مقایسه با اقدامات تیمهای سنی دیگر ما بسیار متواضع به نظر میرسد؛ تیم جوانان مثلاً یک اردوی تابستانی را در هلند آغاز و در تایلند به پایان رساند تا برای مقدماتی جام ملتهای آسیا آماده شود، هرچند حضورش در آن رقابتها با شکستی خجالتبار همراه بود. همچنین تیمهای نوجوانان و کودکان نیز اردوها و آمادهسازیهایی را برای تعهدات پیشرویشان گذراندند، اما تیم المپیک که بزرگترین و مهمترین تعهد در انتظار اوست، گویی آخرین اولویت فکری همه است!
بحث اینجا درباره یک اردوی لوکس یا برنامهای سرشار از سفر نیست، بلکه درباره آمادهسازی جدی متناسب با اهمیت تعهد پیشرو است. آیا ممکن است تیمی که کویت را در بازیهایی با ارزشی مانند بازیهای آسیایی نمایندگی میکند، کمترین شانس را در آمادهسازی و آمادگی داشته باشد؟ پس چگونه میتوانیم از او انتظار رقابت و ارائه نتایج خوب را داشته باشیم، اگر برنامه پیش از حضورش اصلاً فرصت آمادهسازی مناسب را به او نمیدهد؟ و برای انصاف، من فکر نمیکنم فدراسیون بتواند به تنهایی مسئولیت کماهمیت بودن آمادهسازیها را بپذیرد؛ هرگاه تلاش کرد ایدهها و مکانیسمهای کاری خود را با تیمها توسعه دهد و برنامههای بهتری وضع کند، با منافع باشگاهها و محاسبات خصوصی آنها مواجه شد. ما همیشه میبینیم که او طرحها و برنامههایی میچیند، اما اجرای آنها هنگامی دشوار میشود که برخی باشگاهها به فراخوان بازیکنان خود برای تیم ملی به چشم ضرری نگاه کنند که باید جبران شود، یا زمانی که حضور یک، دو یا حتی پنج بازیکن با تیم ملی باعث درخواست برای تعویق مسابقات یا توقف فعالیتها میشود.
باشگاهها منافع و پیوندهای خود را دارند و این موضوع قابل درک است، اما نه تا حدی که این منافع به مانعی در برابر تیمهای ملی تبدیل شود. تیم ملی رقیب آنها نیست و بازیکنی که باشگاهش را نمایندگی میکند، همان کسی است که وقتی پیراهن آبی را میپوشد، کویت را نمایندگی میکند. بنابراین نمیتوان تیمهای قوی ساخت، اگر هر تلاشی برای توسعه آمادهسازیهایشان ابتدا با این پرسش مواجه شود: «باشگاهها چه خواهند گفت؟»
بنابراین مشکل این نیست که فدراسیون میخواهد اردویی برگزار کند یا مسابقات دوستانهای ترتیب دهد، بلکه مشکل این است که هر تلاشی برای توسعه نظام تیمهای ملی مجبور است از محاسبات، تقویمها و منافع باشگاهها بگذرد. در اینجا انتظار میرود فدراسیون کلامی واضح و قاطع داشته باشد، زیرا منافع تیم ملی نباید هرگاه با یک مسابقه لیگ یا یک قهرمانی محلی در تضاد قرار گیرد، به موضوعی قابل مذاکره تبدیل شود. برای شفافسازی، هیچکس درخواست لغو رقابتهای باشگاهی یا نادیده گرفتن منافع آنها را ندارد، اما غیرقابل قبول است که تیمها هر بار ضعیفترین حلقه باشند. فدراسیون هم به اندازه مسئولیتش در قبال رقابتها، در قبال تیمها مسئول است. و اگر ملزم به توسعه فوتبال است، حق دارد که از حمایت به جای موانع، و از همکاری به جای چانهزنی برخوردار شود، به ویژه وقتی موضوع یک تعهد آسیایی است که کویت را نمایندگی میکند، نه یک باشگاه خاص را.
تیم المپیک به معجزهای در بازیهای آسیایی نیاز ندارد، بلکه تنها نیاز داشت که به او اجازه دهند آماده شود... اگر تیمهای جوانان، نوجوانان و کودکان میتوانند برنامههای آمادهسازی و اردوها را کسب کنند، در حالی که تیم المپیک اسیر تقویم باشگاهها باقی میماند، شاید ما باید اولویتها را بازتعریف کنیم، پیش از آنکه برنامهها را دوباره بنویسیم.
