مثل تو میشوم، ای پدر
در یکی از شامهای سال ۱۹۸۸، والدینم در خانه مهمانی شام برپا کردند. من شانزده ساله بودم و از اینکه دعوت نشده بودم، بسیار خوشحال بودم. آزادی برای من همه چیز را معنا میداد؛ تنها خواستهام این بود که با دوستانم بیرون بروم، بدون اینکه به گفتگوهای بزرگسالان کشیده شوم.
اما خروجم از درب ورودی، جایی که اتاق غذاخوری به وضوح قابل مشاهده بود، اشتباهی جبرانناپذیر بود.
پدرم مرا با صدای بلند صدا زد: «مایکل کالینز»، نام کوچک و دوم من را به کار برد که بسیار دوستشان داشت و تنها او مرا با این نامها صدا میزد، سپس گفت: «چیزی که در مدرسه یاد گرفتهای را برایمان بگو.»
در دهه ۱۹۸۰، رایج بود که پدران از پسران خود بخواهند در حضور مهمانان ارائهای داشته باشند، گویی که فکهای آموزشدیده در سیرک هستند. آنها افسران بودند و ما سربازان پیاده. خوشحال بودم که از من خواسته نشده آواز بخوانم.
گفتم: «باشه»، در حالی که سعی میکردم کمی وقت بخرم و در پروندههای حافظهام درون سرم جستوجو میکردم. سپس پاسخ به ذهنم رسید.
چند هفته قبل، پدرم فیلم «ایست و تسلیم کن» (Stand and Deliver) را دیده بود؛ فیلمی الهامبخش درباره معلم ریاضی دبیرستانی به نام خاوییر اسکالانتی که دانشآموزان مدرسهای در یکی از محلههای فقیرنشین را به موفقیت در حساب دیفرانسیل و انتگرال در برنامه درسی پیشرفته ترغیب کرد.
وقتی پدرم فهمید آن نکته هوشمندانهای که در مهمانی شام بیان کردم را از کجا آوردهام، رهایم نکرد. از من به خاطر اینکه با هزینهای گزاف، ظاهری از فرهنگ و دانش را برای خود خریده بودم، تمسخرم کرد.
درختی روی مسیر ورودی خانهمان افتاده بود و من در حال بررسی خسارات بودم. پسر پانزده سالهام، جک، نزدیکم آمد و به شکلی غیرمعمول و عمیق صحبت کرد.
گفت: «درخت در جهتی میافتد که به آن سو تمایل دارد. بنابراین به جهتی که به آن سو تمایل داری توجه کن.»
قلبم از غرور پر زد. در خود گفتم که واضح است، نسخه کوچکی از سی. اس. لوئیس را تربیت میکنم.
اما روز بعد، این حکمت زیبا را در اینترنت جستوجو کردم.
مشخص شد که جک اصلاً آن را اختراع نکرده است. او آن را عیناً از شخصیت اصلی فیلم «لورکس» (The Lorax)، یکی از آثار کلاسیک دکتر سوس، گرفته بود.
و در یک لحظه، دوباره خودم را در اتاق غذاخوری خانه کودکیام یافتم، اما این بار از زاویه دید پدر قدیمیام به آن نگاه میکردم.
دانش، صرفنظر از منبع آن، امری نیکوست و برای صداقت کامل، این عبارت را نیز از امیل فابر، بنیانگذار کالج فابر در فیلم «خانه حیوانات» (Animal House) آموختهام.
