قلدری در کودکان و بزرگسالان

بزرگسالان ممکن است همکلاسی خود را در حیاط مدرسه نزنند، اما ممکن است لهجه‌ی یک قوم، باور یک انسان، آداب و رسوم یک خانواده، یا تبار و تعلق‌خارجی یک فرد را مسخره کنند. سپس برای کاری که انجام داده‌اند نامی شایسته می‌گذارند: شوخی، صراحت، نظر، و شاید حتی توصیه.

پشت قلدری، در بسیاری از موارد، نیاز روانی به طبقه‌بندی انسان‌ها نهفته است. احساس برتری همیشه از بالا بردن خودمان نشأت نمی‌گیرد؛ گاهی آن را با پایین کشیدن دیگران می‌سازیم. به فردی «پایین‌تر» نیاز داریم تا احساس کنیم ما آگاه‌تر، متمدن‌تر یا درست‌تر هستیم.

گروه این رفتار را مشروعیت بیشتری می‌بخشد. ممکن است انسان از تحقیر فردی در حضور خودش خجالت بکشد، اما به‌راحتی در مسخره کردن او در میان جمعی که می‌خندند، مشارکت می‌کند. خندیدن، اعلامیه‌ای کوچک برای تعلق‌خارجی است: ما اینجا هستیم و او آنجا.

آیه‌ی کریمه تنها با حرام کردن یا نهی آغاز نشد، بلکه با «ویل» و عذاب شدید برای کسی که عادت به طعنه زدن به مردم و کوچک شمردن آن‌ها دارد، شروع شد. گویی خطرناکیِ عمل، تنها در کلمه نیست، بلکه در آنچه پشت آن نهفته است: حلال شمردن کرامت یک انسان تا ما احساس برتری کنیم.

سپس به کودکانمان احترام به تفاوت‌ها را می‌آموزیم. و فراموش می‌کنیم که آن‌ها از رفتارهای ما بیشتر از آن‌ها که از پند و اندرزهایمان بیاموزند.

شاید پیش از کمپین‌های مبارزه با قلدری در مدارس، به کمپینی شرم‌آورتر برای بزرگسالان نیاز داشته باشیم: یاد بگیریم چگونه انسانی متفاوت را ببینیم، بدون آنکه نیاز داشته باشیم او را کوچک کنیم تا خودمان بزرگ‌تر به نظر برسیم.