در قلب ماجرا: «فلسطین پیش از ۷ اکتبر»
نتانیاهو با تکبر و لجوجیت بر ویرانههای باقیمانده از غزه، که تاکنون ۶۰ درصد آن اشغال شده است، ایستاد و اعلام کرد که جنوب اسرائیل اکنون ایمن است و غزه دیگر تهدیدی برای امنیت آنها نخواهد بود. آیا واقعاً غزه هرگز خطری برای اسرائیل بود؟
غزه هرگز خطری برای کسی نبود؛ این شهر از زیباترین شهرهای فلسطین بود. ساکنانش در امنیت و آرامش زندگی میکردند و صدها هزار نفر از ساکنان غزه در مشاغل سودآور برای خود و خانوادههایشان در غزه و حتی در فلسطین اشغالی کار میکردند، تا اینکه روز شوم فرا رسید و اوضاعشان از حالتی به حالت دیگر تغییر کرد.
پیش از ۷ اکتبر، توافقاتی سعودی-آمریکایی برای حل مسئله دو دولت و عادیسازی روابط عربی مشروط با اسرائیل وجود داشت که بر پایه تشکیل یک دولت فلسطینی با پایتختی قدس در مرزهای سال ۱۹۶۷، مطابق با طرح پادشاه عبدالله در سال ۲۰۰۲، بازگشت پناهندگان، خروج اسرائیل از بلندیهای جولان، و همچنین کسب برنامه هستهای، سلاحهای خاص و هواپیماهای پیشرفته برای عربستان سعودی، و حذف بازوهای نیابتی ایران استوار بود. اما «حماس» با اقدام خود، راهحل دو دولت را ناکام گذاشت و با این کار اسرائیل و ایران را خوشحال کرد، زیرا حل مسئله دو دولت در منافع آنها نیست.
پیش از تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۳، هیچکس در داخل اسرائیل جرات نمیکرد خواستار اشغال نوار غزه و خالی کردن ساکنان آن شود، و کسی نمیتوانست تا حد خواستار خالی کردن ساکنان کرانه باختری از آنها پیش برود. ما چنین چیزی را تنها پس از آن تاریخ نشنیدیم که نقشه فلسطین و ترکیب جمعیتی بومی آن را تغییر داد و خواهد داد.
رویدادهای فاجعهبار ۷ اکتبر هرگز رخ نمیداد مگر اینکه «حماس» فاجعه بزرگ خود را در ژوئن ۲۰۰۷ مرتکب شود، زمانی که با جدایی غزه از دولت فلسطین، آن را به امارتی وابسته و همسو با یک کیان منطقهای دشمن عربها و فلسطین تبدیل کرد. این جدایی، خونی و جنایتکارانه بود و به بهانه واکنش به یک درگیری سیاسی با دولت فلسطین انجام شد. بزرگترین بازنده، مردم فلسطین بودند، در حالی که بزرگترین بازنده اسرائیل بود که هرگز چنین هدیهای را که روی بشکن طلا به آن تقدیم شد، در رویا هم نمیدید.
اسرائیل توانست، و توانایی دارد، از شر هر کس که صلاحیتش تمام شده یا بر او تجاوز کرده، خلاص شود. حسن نصرالله را در پناهگاهش، اسماعیل هنیه را در آپارتمان خود در ایران، علی خامنهای و فرماندهانش را که در قلب خانههایشان محافظت میشدند، و بسیاری از فرماندهان ایرانی، فلسطینی و دیگران را کشت. چگونه پس از این، میتواند از شر نیام قاسم و دیگران خلاص نشود؟
اسرائیل با دقت موشکخانههای هستهای ایران را هدف قرار داد و پایههای نظامی و مقرهای «بسیج» را، با وجود فاصله هزاران کیلومتری، بمباران کرد و به بنادر ایران در دریای خزر، که بسیار دور است، رسید و آنها را ویران کرد. آیا ممکن است که نتوانسته باشد مکان فرماندهان «حماس» و «حزبالله» (حزب شیطان) و پایگاههای آنها را که در مرزهایش قرار دارند، شناسایی کند؟ آیا این موضوع پرسشهای زیادی را برانگیزانده نیست؟ آیا این موضوع شک و تردید نسبت به لجوجیت مداوم آنها را که توجیهی برای اشغال بیشتر لبنان و غزه توسط اسرائیل میشود، ایجاد نمیکند؟
