بزرگترین دروغ در دموکراسی آمریکا
وقتی تروریسم به مسئلهای هویتی تبدیل میشود، ایالات متحده خود را به عنوان حافظ دموکراسی و حقوق بشر به جهان ارائه میدهد و غرب خود را به عنوان الگوی برتر تمدن، گشودگی و تساهل معرفی میکند. اما پشت این تصویر درخشان، یک تناقض اخلاقی فاضح ایستاده است: وقتی مسلمان متهم است، فرهنگ لغات تروریسم و افراطگرایی باز میشود، و وقتی مسلمان قربانی است، ساخت بهانهها، ملایمسازی اصطلاحات و جستجو برای نامهای ملایمتر برای جنایت آغاز میشود. در اینجا نقابها فرو میریزند و بزرگترین دروغ در گفتمان دموکراتیک غرب آشکار میشود: دوگانگی معیارها.
در آمریکا و اروپا، جنبشها و شبکههای راستگرا، نژادپرستانه و افراطی وجود دارند که ایدههایشان از نظر ماهوی به اندازه اندیشه «داعش» وحشیانه است: برتری نژادی، کینهتوزی مذهبی، انسانیزدایی از دیگری، و تحریک علیه مسلمانان، مهاجران و اقلیتها. برخی از آنها دارای شبکههای تبلیغاتی، جذب عضو و تأمین مالی هستند و از اینترنت برای ساختن جوامع کامل مبتنی بر نفرت استفاده میکنند. پس چرا افراطگرایی زمانی «تروریسم» نامیده میشود که حامل آن نامی مسلمان داشته باشد، در حالی که زمانی که حامل آن غربی است، به «افراطگرایی راستگرا» یا «حادثه فردی» تبدیل میشود؟ «داعش» تروریست نبود چون اعضای آن مسلمان بودند، بلکه چون روشش بر پایه حذف دیگری، حلال دانستن خون او، آوارگی و نابودی زندگیاش استوار بود. بنابراین، هر کس که همان منطق را حمل کند باید تحت همان معیار قرار گیرد، چه پرچم سیاهی برافراشته باشد، چه لباس نظامی بپوشد، و چه از شرق بیاید یا از غرب. سپس غزه آمد تا این دوگانگی را بدون هیچ پوششی در برابر جهان قرار دهد. خارجیهایی که دارای شهروندی غربی بودند، در چارچوبهای نظامی رسمی در جنگ شرکت کردند، همزمان با خطابی افراطی که به آوارگی دعوت میکرد یا آن را توجیه مینمود و انسانیزدایی از فلسطینیان را انجام میداد، در حالی که اتهامات نسلکشی، آوارگی اجباری و پاکسازی قومی به موضوع تعقیبات و بحثهای حقوقی بینالمللی بزرگ تبدیل شده بود. تنها تصویر را معکوس تصور کنید. اگر مسلمانانی از آمریکا و اروپا برای جنگیدن در ارتش خاورمیانهای سفر میکردند، و سپس سیاستمداران و چهرههای عمومی درخواست تخلیه مناطق از ساکنان یا آوارگی یک ملت را مطرح میکردند، آیا رسانههای غربی آنها را «داوطلب» مینامیدند؟ یا کلمات تروریسم و مزدور در عرض چند ساعت بر صفحهها مسلط میشد؟ این مشکل است: وقتی هویت جنگجو تغییر میکند، فرهنگ لغات تغییر میکند، و وقتی هویت قربانی تغییر میکند، حساسیت اخلاقی تغییر میکند. از مسلمان خواسته میشود بابت جنایتی که شخصی را که نمیشناسد در قارهای دیگر مرتکب شده، عذرخواهی کند، در حالی که از صاحبان خطاب کینهتوزی در غرب خواسته نمیشود جنایات افراطیهایی را که از جوامع خود برخاستهاند توضیح دهند. و من کل غرب را متهم نمیکنم؛ میلیونها آمریکایی و اروپایی از ادیان مختلف برای دفاع از فلسطینیان و به مخالفت با نژادپرستی و جنگ به خیابانها آمدند. و این افراد ثابت میکنند که مسئله نبرد میان اسلام و غرب نیست، بلکه نبرد میان عدالت و ریاکاری سیاسی است. آمریکا نمیتواند به جهان درس مبارزه با افراطگرایی بدهد اگر معیارهایش بسته به هویت مجرم و قربانی تغییر کند. یا تروریسم باید تروریسم باشد، صرفنظر از مرتکب آن، و جنایت باید جنایت باشد، صرفنظر از هویت قربانی آن، یا غرب باید از صدور درسهای حقوق بشر به ما دست بردارد. زیرا حقوق بشری که برای دفاع از آن نیاز به بررسی دین قربانی باشد، حقوق بشر نیست... بلکه امتیازات سیاسی است که صاحبانشان نقاب دموکراسی بر چهره دارند.
