در دروازه: العرابی کجاست؟

نمی‌دانم در باشگاه العربی طی این مدت کوتاه چه اتفاقی افتاد که تیم فوتبالش از پodium قهرمانی به این صحنه‌ی شگفت‌انگیز و حتی تأسف‌برانگیز تنزل یافت؛ به‌ویژه برای هوادرانی که شادی‌شان از قهرمانی در جام ولیعهد تنها چند ماه پیش بود و حالا تیمشان را می‌بینند که گویی راه فوتبال را گم کرده است. چگونه شورای مدیریت باشگاه در عرض چهار ماه توانست تیمی را که جشن پیروزی در قهرمانی را برگزار می‌کرد، به تیمی تبدیل کند که امروزه چنین به نظر می‌رسد؟

العربی که در ماه مه گذشته به قهرمانی رسید و در آن زمان خود را به‌عنوان یکی از مدعیان جدی و رقابت‌پذیر برای کسب عناوین فصل جدید معرفی کرد، امسال با چهره‌ای کاملاً متفاوت ظاهر شده است؛ تیمی متزلزل، پراکنده، بدون هویت مشخص، که شامل بازیکنان خارجی متوسط و بازیکنان داخلی است که به نظر می‌رسد برخی از آن‌ها راه تجربه را در مسیر رسیدن به زمین بازی گم کرده‌اند. تنها سه بازی کافی بود تا ابعاد مشکل آشکار شود: هشت گل وارد دروازه تیم شد و نتیجه دو تساوی و یک شکست بود. شاید برخی بگویند نتایج به تنهایی برای قضاوت درباره تیمی در آغاز فصل کافی نیستند و این درست است، اما مشکل اینجاست که عملکرد تیم نیز هیچ دلیلی برای خوش‌بینی به شما نمی‌دهد. مهم‌تر از نتایج، این است که سطحی که تیم از خود نشان داده، حاکی از آن نیست که این تنها یک لغزش ابتدای فصل است که با گذشت زمان و صبر قابل رفع باشد؛ بلکه مسئله بسیار بزرگ‌تر و عمیق‌تر از این حرف‌هاست.

مشکل در العربی پیش از آنکه فنی باشد، مدیریتی و پیش از آنکه تاکتیکی باشد، روانی به نظر می‌رسد. آیا ممکن است باشگاه سرمربی‌ای را که چند ماه پیش تیم را به قهرمانی رسانده و در چرخه رقابت‌ها قرار داده بود، کنار بگذارد و سپس سفر جستجو و آزمایش با سرمربی دیگری را آغاز کند، بدون اینکه هواداران حتی از دلایل واقعی این تغییر آگاه شوند؟ سپس سوال مهم‌تر این است: چگونه می‌تواند تیمی رقابت کند و نتایج کسب کند اگر ترکیب آن شامل بازیکنان خارجی‌ای باشد که تنها به نامشان حرفه‌ای هستند و برخی از آن‌ها حتی به نظر نمی‌رسد که اصول اولیه موقعیت‌گیری و جایگیری در زمین را بدانند؟ انتظار می‌رود بازیکن خارجی یک افزودنی باشد، نه اینکه به معمای تبدیل شود که مدیریت و کادر فنی هر بازی به دنبال حل آن باشند.

اما در پرونده مالی، سخن بسیار است و هر روز اخبار، مشکلات و شکایات پیرامون مطالبات بازیکنان در جریان است. سپس بازیکنانی را می‌شنویم و می‌بینیم که باشگاه را ترک کرده و به سمت رقبا می‌روند. در اینجا سوال درباره ارزش بازیکنی نیست که رفته است، بلکه درباره دلیلی است که باعث می‌شود باشگاهی به بزرگی العربی بازیکنانش را به این شکل از دست بدهد؟ بنابراین تنها در اینجا می‌توانیم مطمئن شویم که مسئله دیگر یک نقص فنی ساده نیست که با تغییر تاکتیک، تعویض بازیکن یا حتی استفاده از خدمات یک مربی قابل درمان باشد.

العربی امروز به «ترمیم» فنی نیاز ندارد، بلکه به بازنگری مدیریتی واقعی نیاز دارد، زیرا تیمی که در ماه مه قهرمان بود، نمی‌تواند در سپتامبر به این بدی تبدیل شود مگر اینکه اشتباهاتی خارج از زمین فوتبال رخ داده باشد که آثارش اکنون درون زمین ظاهر شده است. هواداران العربی چیز غیرممکنی نمی‌خواهند؛ آن‌ها فقط حق دارند که بفهمند: چگونه قهرمان طی چند ماه به تیمی تبدیل شد که به دنبال هویت خود می‌گردد؟

پیش از آنکه کسی فلسفه‌بافی کند و بگوید «العربی هنوز این فصل قهرمانی را از دست نداده است»، ما می‌گوییم: «اما به نظر می‌رسد تیمش را از دست داده و تصمیم گرفته است شانس ارزشمندی را به دیگران بدهد تا بدرخشند و راه را برای آن‌ها با حذف زحمت جستجوی نقاط آسان کوتاه کند». و سوال این است: اگر این برنامه‌ریزی نابغه ادامه یابد، «چه کسی سبزی که ما می‌شناسیم را در فصلی که حداقل یک بار قهرمان شد، به ما برمی‌گرداند؟»