اکثریت خاموش: الزرقا
«الزرقا» چیست؟ این روزنامه رسمی است که به خاطر رنگ آبیاش شناخته میشود و از شماره ۱۱ دسامبر ۱۹۵۴ میلادی، با فرمت ثابتی منتشر میگردد. من تجربهای متفاوت با این روزنامه داشتهام و همچنان دارم؛ تجربهای در خواندن محتوای چاپی که هیچ منافع مستقیمی برایم نداشت، جز آشنایی با متونی که با فرمولبندیهای منحصربهفردی نگارش شده بودند و تحت تأثیر تجربیات شکل گرفته بودند. از این محتوا برای افزایش دایره لغات خود بهره بردم.
برای سالهای متمادی، این روزنامه هر روز یکشنبه به محل کارم ارسال میشد و همکارانم مکرراً همین پرسش را تکرار میکردند: «نیاز تو به آن چیست؟» آنها از انبوهی از شمارههای این روزنامه که فضای فنجانهای قهوه و لیوانهای چای روی میز را اشغال کرده بود، ناراحت بودند. پاسخ من این بود: «روزی خواهد رسید که به آن نیاز پیدا کنید.» روزها گذشت و روزی یکی از آنها با اشتیاق پرسید: «روزنامه کجاست؟» او به دنبال صفحهای بود که در آن علامت تجاری متعلق به مغازهای متعلق به برادرش منتشر شده بود. من از پاسخ دادن خودداری کردم تا احترام به «الزرقا» را بیاموزد و به او گفتم: «خودت جستجو کن.» پس از یک ساعت تلاش، شماره مورد نظر را به او نشان دادم.
به دلیل رنگ آبی متمایز آن، شبیه به رنگ دریا، و نیز با توجه به درسهای زندگی و روزنامهنگاری، من جایگاه ثابتی برای «الزرقا» در گفتگوهایم درباره هر تصمیم بزرگ قائل شدم. همانطور که میدانیم، گفتگوها در دیوانهای کویت (که رگهایش با آب است) پر از تحلیلگران متعددی است که در دوران روزنامهنگاری کاغذی، تعداد بیشماری از تصمیمات مهم آینده را پیشبینی میکردند و صبحها، حرفهای شبانه تبخیر میشد.
آنچه برای من از موارد فوق مهم است، لحظهای خفقانآور است که در آن تحلیلگران متوجه میشوند من روزنامهنگار هستم. در آن لحظه، طوفانی از پرسشها آغاز میشود که به سرعت افزایش مییابد تا به مرحلهای از پرسشهای مکرر و فشرده برسد. همه میخواهند پاسخی که آنها را راضی کند بشنوند.
این دوران هم خستهکننده بود و هم سرگرمکننده. در آن زمان، من قانونی را آموختم که هر گفتگوی داغی را پایان میبخشد: «آیا فرمانی در این مورد در روزنامه رسمی منتشر شده است؟» این قانون مرا از ورود به گفتگوهای طولانی درباره تصمیماتی که هنوز صادر نشدهاند و از زحمت تصحیح و عذرخواهی بینیاز کرد. آن دوران با ریتم خبری کندش به پایان رسید و جای خود را به انقلاب اینترنت و رسانههای ارتباطی فوری داد.
اخبار دولت، پارلمان و هر چیز دیگری در لحظه وقوع منتشر میشد، حتی پیش از روزنامهها و برخی مسئولان. با وجود این هجوم خبری، من همچنان به قانون «الزرقا» و سایر قواعد مرتبط با ضرورت تأیید صحت اخبار و تصاویر پایبند ماندم، بهویژه با گسترش «ساختههای» هوش مصنوعی و درگیر شدن افراد باتجربه در باور به آنها!
در پایان، از مدتی پیش، من درگیر پرسشی جدید و متفاوت از «نیاز تو به الزرقا چیست؟» به «الزرقا کجاست؟» شدهام.
