بیماری فخرفروشی!
ثروتزدگی یک بیماری اجتماعی است که بدن را درگیر نمیکند، بلکه تصویری را آلوده میسازد که ما اصرار داریم پیش دیگران ترسیم کنیم.
هنگام سفر، اغلب از کلیشههای رایج درباره خلیجیها شکایت داریم. به محض اینکه هویت فردی مشخص میشود، انتظارات و گاهی قیمتها بالا میرود، گویی او از جهانی آمده که اقساط، تعهدات و پایان ماه را نمیشناسد.
اما پیش از آنکه دیگران را سرزنش کنیم، شاید لازم باشد از خود بپرسیم: چه کسی نخستین بار این تصویر را ترسیم کرد؟ ما جامعههایی هستیم که زیبایی، سخاوت و ظاهر آراسته را دوست داریم و اینها ذاتاً صفات نیکو هستند. مشکل زمانی آغاز میشود که «زیبایی» به یک تکلیف اجتماعی تبدیل شود و چیزهای عادی به امری تبدیل گردد که از آن شرمساریم.
گاهی مناسبت دیگر فرصتی برای شادی نیست، بلکه صحنهای است که باید دیگران را مجذوب خود کنیم. استقبال از تولد نوزاد ممکن است از یک لحظه گرم خانوادگی به پروژهای کامل از گلآرایی، هدایا، پذیرایی، عکاسی و هماهنگی تبدیل شود، گویی کودک بدون پذیرایی با فاکتوری سنگین مورد استقبال قرار نمیگیرد. عروس ممکن است زندگی زناشویی خود را با بار سنگین یک شب آغاز کند؛ تالاری که باید لوکسترین باشد، لباسی که باید گرانترین باشد، گلهای بیشتر، عکاسی بزرگتر، زیرا همیشه کسی وجود دارد که پیش از او ازدواج کرده و کسی که پس از او قضاوت خواهد کرد.
حتی سفر، که باید استراحت و کشفی باشد، برای برخی به آزمون اجتماعی دیگری تبدیل شده است: کجا سفر کردیم؟ کجا اقامت داشتیم؟ چه پوشیدیم؟ و در کدام رستوران عکس گرفتیم؟ ممکن است انسان از تعطیلات با خاطرات زیبا... و اقساطی زیباتر از آنها بازگردد!
سپس وامها میآیند تا فاصله میان آنچه میتوانیم زندگی کنیم و آنچه میخواهیم دیگران فکر کنند ما زندگی میکنیم را پر کنند.
ماشینی بزرگتر از نیاز، جشنی بزرگتر از توان، کیفی به اندازه یک حقوق، و سفری که نیاز به ماهها بازپرداخت دارد. نه به این دلیل که انسان همیشه ثروتمند است، بلکه گاهی میترسد که مبادا چنان به نظر برسد که چیزی ندارد.
و در اینجا خطر «نشان دادن ثروت» نهفته است؛ وقتی این تصویر را بارها تکرار کنیم، دیگران آن را باور میکنند. جهان ما را از بیرون میبیند و گمان میکند همه ما ثروتمندیم، سپس هنگامی که بر اساس این برداشت، احکام ناعادلانه صادر میشود، شگفتزده میشویم. حتی برخی کارفرمایان ممکن است به کارمند کویتیتبار اینگونه نگاه کنند که حقوق منصفانه برای او اولویت نیست، زیرا (دولت از او حمایت میکند) یا به این دلیل که خودرو و لباسهایش نشان میدهد نیازمند نیست!
هیچکس وام پشت خودرو را نمیبیند، اقساط پشت سفر را نمیبیند و دغدغهها را پشت تصویر زیبا نمیبیند. ما در صیقل دادن ظاهر بیش از حد اغراق کردهایم، تا جایی که دیگران باور کردهاند که ظاهر، کل خانه است.
ما قطعاً جامعهای فقیر نیستیم، اما همچنین مردمی افسانهای نیستیم که در حوضچه نفت زاده شدهباشند، بر کوههای طلا بخوابند و معنای تعهد مالی را نشناسند. ما به سادگی جامعهای هستیم که زندگی زیبا، سخاوت، ظرافت و گرامی داشتن مهمان را دوست دارد. اما فاصله زیادی میان عشق به زیبایی و ترس از اینکه کمتر از دیگران به نظر برسیم وجود دارد. مشکل اصرار ما بر زیبایی نیست، بلکه بدهکار شدن برای اثبات چیزی به افرادی است که هیچگاه با ما قسط را تسویه نخواهند کرد.
یک نجوای پایانی... شاید زمان آن رسیده است که بدون تکلف زندگی کنیم! و درک کنیم که ثروت واقعی این است که زندگیای را بگذرانی که شبیه توست و در حد تواناییهایت، بدون اینکه احساس کنی موظفی صورتحساب اجتماعی ارائه دهی که ارزشت را ثابت کند.
هیبت خریدنی نیست، کرامت برند ندارد، و ارزش انسان در فاکتور عروسی، درجه بلیت سفر، یا نوع خودرویی که رانندگی میکند نمایان نمیشود. اما صلح... از روزی آغاز میشود که از تأمین مالی تصویر دست برداریم و حقیقت و لحظه را با تمام وجودمان زیست کنیم.
