فراست تاجر

عم محترم، عادل علی عبداللطیف الحمد (ابو رکان)، که خداوند او را حفظ کند، از خانواده‌ای شریف و شناخته‌شده در کویت است. و همان‌طور که قدماً گفته‌اند: «آیا خورشید به شمع نیاز دارد؟». این خانواده شریف، بی‌نیاز از معرفی و نیاز به ستایش یا تحسین ندارد.

خواننده گرامی را به مصاحبه‌ای با عم عادل در کانال «یوتیوب» TURA_KU ارجاع می‌دهم که در آن صحبت‌های جالبی درباره خود و خانواده‌اش بیان کرده است. او روزی از یکی از تجار قرن گذشته، یعنی عثمان الراشد، که رحمت خدا بر او باد، سخن گفت. ایشان از اهالی الزلفی بودند و به دنبال فردی می‌گشتند تا مدیریت تجارتش را به او بسپارد. در حالی که او با مردی که در مورد واگذاری مدیریت به او بررسی می‌کرد نشسته بود و میان آن‌ها آتشی شعله‌ور بود، آن مرد قصد روشن کردن سیگار خود را داشت؛ با وجود آتشی که در مقابلش شعله می‌کشید، کبریتی برداشت و آن را روشن کرد. این رفتار برای تاجر از چشم پنهان نماند و او در این عمل، شیوه فکری مرد را دید و به چیزی فراتر از کبریت نگریست: اگر در مقابل منبع آتش قرار دارد و بدون نیاز، کبریتی را مصرف می‌کند، پس اگر تجارتش را به او بسپارد و به او امانت دهد، چگونه رفتار خواهد کرد؟

انسان می‌تواند کلمات خود را هنگامی که می‌داند تحت آزمایش است، انتخاب کند و می‌تواند بهترین تصویر از خود را هنگام پرسش درباره امانت‌داری، دقت‌نظر یا مدیریت خوب ارائه دهد، اما برخی رفتارهای خودجوش بدون آمادگی پیش می‌آیند. بنابراین ممکن است درباره صاحب چنین رفتاری بیشتر از آنچه یک پاسخ حساب‌شده بیان می‌کند، گفته شود.

انسان پیچیده‌تر از آن است که در یک لحظه خلاصه شود یا از روی یک موقعیت درباره او حکم داده شود، اما این داستان به ما دقت نظر در انتخاب و اهمیت واگذاری کار به فرد مناسب در مکان مناسب را نشان می‌دهد و تأمل در انتخاب کسانی که مسئولیت‌ها را به دست آن‌ها می‌سپاریم و امانت‌هایمان را به آن‌ها می‌سپاریم. و در این داستان کوتاه، حکمت دیگری نیز نهفته است، که برکت نشستن با اهل تجربه و دانش طولانی در زندگی است و بهره‌گیری از آنچه دیده‌اند، با آن‌ها زیسته‌اند و از اخبار و احوال مردان شنیده‌اند؛ زیرا گاهی موقعیت‌های کوچکی که برای ما حفظ کرده‌اند، حاوی معانی‌ای است که صفحات طولانی نمی‌توانند آن‌ها را منتقل کنند.