عظیمون به سادگی

عظمت ملت‌ها تنها با آنچه از آسمان‌خراش‌ها می‌سازند یا با تعداد دانشمندان و ثروتمندانشان سنجیده نمی‌شود. گاهی عظمت از انسانی آغاز می‌شود که خانه، شغل و کشورش را از دست داده، سپس در صبحگاهی غریب بیدار می‌شود، زبانی جدید می‌آموزد و به سر کار می‌رود.

این یکی از داستان‌های سوری است که بیش از هر چیز شایسته روایت شدن است.

در طول سال‌های آوارگی و پناهندگی، گاهی موفقیت به معنای مادری بود که خانه‌اش را برای فرزندانش بازسازی می‌کرد، دانشجویی که به تحصیل بازمی‌گشت، پزشکی که برای احراز صلاحیت حرفه‌ای خود دوباره آزمون می‌داد، و کارگری که پس از داشتن شغل و جایگاه اجتماعی، آغازی متواضعانه را می‌پذیرفت.

اما شاید بزرگ‌ترین شجاعت‌ها در داخل رخ داد: تبدیل درد به چالش، و چالش به دستاورد؛ تبدیل آنچه بر سر انسان آمده به انگیزه‌ای برای بهبودی و پیشرفت، نه زندانی که در آن اسیر بماند. بازیابی اعتماد پس از ترس، و توانایی رویاپردازی پس از از دست دادن.

در آلمان، نرخ اشتغال پناهندگان سوری پس از هفت سال از ورودشان به حدود ۶۱ درصد رسید و آنان به بخش مهمی از نیروی کار، از جمله در حوزه سلامت، تبدیل شدند. ریان الشبل، سوری که به عنوان پناهنده آمده بود، از طریق انتخابات به ریاست شهرداری رسید، و یسری مارینی از مسیر آوارگی و دریای طوفانی به بازی‌های المپیک دست یافت.

و این تلاش نه برای ساختن افسانه‌ای درباره «برتری سوری»، بلکه گواهی بر توانایی انسانی است که زمانی که میلیون‌ها نفر در برابر امتحان شروع از صفر قرار گرفتند، آشکار شد.

و این همان توانایی است که سوریه امروز به آن نیاز دارد.

شاید آنچه امروز سوری میان امید، دشواری معیشت و انتظار طولانی تجربه می‌کند، آسان نباشد. اما کسی که جنگ، آوارگی و پناهندگی را به چالش کشید، برای کرامت خود ایستاد و بهای سنگینی پرداخت، بهترین کسی است که می‌تواند در این مرحله تحول‌آفرین مقاومت کند.

همچنین ابتکارات کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس نسبت به سوریه، و حسن نیت و اشتیاقی که برای توسعه و حمایت از ثبات آن نشان داده‌اند، شایسته تقدیر فراوان هستند، زیرا بیانگر همبستگی و خواهری در منطقه‌اند.