قانونگذاری اقتصادی و آزادی بازار... معادلهی موفقیتِ فراوانی
اقتصاد قدرتمانی آن نیست که قوانین و محدودیتهای فراوانی داشته باشد، و نه آنکه بازار را بدون هیچ ضابطهای رها کند؛ بلکه آن است که بداند چگونه قواعدی را وضع کند که از رقابت محافظت کنند و سپس اجازه دهند رقابت، رشد و فراوانی را پدید آورد.
از این رو، نباید مقرراتگذاری اقتصادی و آزادی بازار را بهعنوان مفاهیمی متضاد در نظر گرفت. مقرراتگذاری خوب به معنای محدود کردن فعالیتهای اقتصادی نیست، بلکه به معنای تنظیم آنها به گونهای است که از انحصار و دستکاری بازار جلوگیری کند، برابری فرصتها را تضمین نماید و از مصرفکننده و سرمایهگذار محافظت کند. اما زمانی که مقرراتگذاری به تشریفات پیچیده، فرآیندهای طولانی اخذ مجوز، یا محدودیتهای بیدلیل برای تأسیس کسبوکارها تبدیل شود، به جای آنکه ابزاری برای حمایت از اقتصاد باشد، به مانعی بر سر راه آن بدل میگردد.
آزادی تأسیس شرکتها و پروژهها، سهولت ورود سرمایهگذاران به بازار، سرعت صدور مجوزها، شفافیت قوانین، و رقابتی بودن هزینهها و عوارض، همگی عناصری هستند که از ثبات سیاسی و مالی در جذب سرمایه کمتر اهمیت ندارند. هر پروژه جدید تنها یک فعالیت تجاری نیست، بلکه فرصتی شغلی، زنجیرهای از تأمینکنندگان، حرکتی در بخش خدمات، درآمدی، نوآوریای و افزودهای بر تولید ناخالص داخلی است.
رفاه مالی تنها از طریق توزیع ثروت موجود ساخته نمیشود، بلکه از طریق گسترش پایه تولید آن محقق میگردد. هرچه تعداد پروژههای موفق بیشتر شود، تنوع بخشها افزایش یابد و رقابت تشدید گردد، کارایی بازار بالا رفته، هزینهها کاهش مییابد، کیفیت خدمات بهبود مییابد و اقتصاد وابستگی کمتری به یک منبع درآمد واحد خواهد داشت.
در اینجا دقیقاً اهمیت نقش دولت نهفته است: وضع قواعد عادلانه و شفاف، جلوگیری از انحصار و اعمال مضر، تضمین حقوق مالکیت و قراردادها، و سپس پرهیز از مداخلاتی که بدون ضرورت، ابتکار عمل بخش خصوصی را محدود کند.
تبدیل هر کشوری به یک مرکز مالی و اقتصادی نیازمند بازار بدون قانون نیست، بلکه نیازمند بازار آزاد با قوانین هوشمند است؛ قوانینی که از رقابت محافظت کنند و آن را خفه نکنند، سرمایهگذاری را تنظیم کنند و آن را مختل نسازند، و راه را برای ابتکار عمل و نوآوری باز کنند.
فراوانی اقتصادی زمانی آغاز میشود که تأسیس پروژه آسانتر، رقابت عادلانهتر، و سرمایهگذاری جذابتر شود، و موفقیت نتیجهای طبیعی برای کسی باشد که ایدهای خوب و توانایی اجرای آن را داشته باشد. در چنین شرایطی، آزادی بازار رقیب مقرراتگذاری نیست، بلکه ثمرهی آن است.
