اکثریت خاموش: آخرین قطره... عبدال

همان احساسات ما هنوز ما را به همان نتیجه می‌رسانند و از شدت ناامیدی و درماندگی، به هر تار موچس می‌چسبیم، حتی اگر آن تار موچس ایلحان عمر باشد! دیروز «تار موچس» جدیدی کشف کردیم که به آن تکیه می‌کنیم؛ نامزد دموکرات مجلس سنا ایالات متحده از ایالت میشیگان، عبدالرحمن السيد (عبدول)، که اصالتاً مصری و از اعراب است.

عبدول که پیش از چند هفته برای اعراب ناشناخته بود، با اظهاراتی که موجب تحقیر و خشم افکار عمومی مصر و جهان عرب شد، گفت: «اگر نه یک تصادف تاریخی که به پدرم اجازه داد به ایالات متحده مهاجرت کند، من اکنون مانند پسرعموهایم در مصر، راننده تاکسی بودم. تنها تفاوت بین ما این است که من آمریکایی هستم.» او افزود که تنها دلیل موفقیت او به عنوان پزشک و سیاستمدار در مقایسه با پسرعموهایش، تابعیت آمریکایی اوست.

و چون ما منطقه میانه را نمی‌شناسیم، احساسات نسبت به عبدالول از قطب مخالف به قطب مخالف دیگر چرخید. و راستش را بخواهید، کار خوبی کرد که پیش از آنکه اوضاع وخیم‌تر شود، چنین اظهاراتی کرد؛ زیرا اگر او به مجلس سنا راه می‌یافت و در محاسبات کار حزبی غرق می‌شد، سپس چنین اظهاراتی را مطرح می‌کرد یا چیزی می‌گفت که به منافع عربی لطمه می‌زد، به شدت دل موافقان خود را می‌شکست.

باید وضعیت عبدالول و دیگران را در بستر طبیعی و منطقی خود درک کرد؛ هر عرب یا مسلمان که در هر موقعیت سیاسی در آمریکا یا اروپا یا هر جای دیگر جهان قرار دارد، لزوماً به نفع منافع عربی و اسلامی سوگیری ندارد، به ویژه اینکه او به مقام خود بر اساس آرای حزبی و برنامه انتخاباتی مربوط به حزبش دست یافته است. بخش بزرگی از ناظران او از اقوام و پیشینه‌های متنوعی هستند، بنابراین او دغدغه کسب رضایت افکار عمومی عربی را ندارد.

همچنین باید بپذیریم که فرزندان و نوادگان مهاجران در محیط آموزشی متفاوتی بزرگ می‌شوند و به سبک زندگی‌ای که به سرعت در آن ادغام می‌شوند، پیوند می‌خورند و ممکن است کمی با پدرانشان مدارا کنند و به برخی عادات پایبند بمانند، مانند سایر مهاجران چینی، ایتالیایی و غیره، اما همچنان خود را فرزندانی می‌دانند که در آن کشور متولد شده و زندگی کرده‌اند.

شاید کسی بپرسد: چرا مانند سیاستمداران با اصالت لاتین عمل نمی‌کنند؟ پاسخ این است که این کار سازمان‌های مردم‌نهادی است که می‌دانند چگونه بین خواسته‌های کشور جد و کشور نوه تعادل برقرار کنند و چگونه آرای ناظرانی که از همان کشور هستند و به هزاران نفر می‌رسند، بسیج کنند. آیا ما سازمان‌های عربی داریم که با همان کارایی عمل کنند؟ به ویژه سازمانی مانند «ایپاک» یهودی که می‌داند چگونه ده‌ها نماینده آمریکایی را برای منافع رژیم صهیونیستی بسیج کند، در حالی که آن‌ها اصلاً یهودی نیستند!

ناامیدان عرب از نماینده آمریکایی با اصالت سومالیایی، ایلحان عمر، خوشحال شدند، سپس شوکه شدند که او متخصص در نقد نظام‌های عربی، با وجود تفاوت‌هایشان، است و ضربه نهایی را در سال ۲۰۲۱ دریافت کردند، زمانی که او اقدامات آمریکا و رژیم صهیونیستی را با اقدامات جنبش‌های مقاومت فلسطین علیه غیرنظامیان مقایسه کرد.

در پایان، هنوز به اواخر دهه ۱۹۹۰ و حالت سرخوشی هنگام رسیدن کارلوس منعم به ریاست جمهوری آرژانتین (۱۹۸۹-۱۹۹۹) به این دلیل که از خانواده‌ای سوری است که از روستاهای اطراف دمشق به آرژانتین مهاجرت کرده بود، یاد می‌کنم. و اولین کاری که پس از دو سال انجام داد، سفر به اسرائیل بود، به عنوان اولین رئیس‌جمهور آرژانتینی که چنین سفری انجام داد! آیا ما از این درس‌های متوالی آموخته‌ایم؟