بین خیابان مطبوعات و خیابان فراموشی

فراموشی هنوز نیامده است؛ نه درها را شکسته و نه دیوارهای بسته را. حافظه هنوز چهره‌ها و نام‌هایی را که هم‌عصرشان بوده‌ایم، حفظ کرده است.

سخنانش زمانی در گوشم پیچید که با همکارم، فادیه الزعابی، که در مسیر روزنامه‌نگاری در کویت همراه ما بود، تماس گرفتم. او گفت: «هشتاد و یک ساله شده‌ام و شاید این آخرین دیداری باشد که ما را با هم متحد کند.»

در این سن، فراموشی او را تعقیب می‌کند، همان‌طور که همکارم مبارک الشعلان را در داستان‌هایش با استاد جهاد الخازن، سردبیر روزنامه «الحیاه» که در بیروت ساکن است و در برابر زمان که بر او هجوم آورده مقاومت می‌کند، تعقیب کرد؛ بدون اینکه توانایی برون‌ریزی حتی یک داستان را داشته باشد.

او در تصویر خانواده‌ای که بر دیوار خانه‌اش آویخته شده، غرق شد؛ تصویری که در خودش حسرت و امید را بیدار می‌کند. لحظه‌ای که پدرش، صاحب کت و شلوار شیک و زبان فرانسوی رسا، که با آن تحسین شیخ فهد السالم الصباح را برانگیخت، وقتی او را در روستای سوری‌اش (تکلخ) دید، در حالی که در حال عبور از آنجا به سمت اللاذقیه بود، و او را در سال ۱۹۵۳ به عنوان مهندس به اداره کار عمومی کویت آورد، و بزرگ‌ترین دخترانش، فادیه، در سال ۱۹۵۴ به او پیوست و تحصیلاتش را در آنجا ادامه داد و از دارالمعلمین فارغ‌التحصیل شد، سپس پس از پیوستن به دانشگاه و ورود به دنیای روزنامه‌نگاری و نویسندگی، به تدریس زبان عربی پرداخت.

او بین روزنامه‌های «الرأی العام»، «الوطن»، «القبس»، «الشرق الأوسط» و «الرؤیة» جابه‌جا شد، تا در نهایت به تنهایی در آپارتمان خود در السالمیه ساکن شود، گویی که در حال تقلید از دوران اولیه است که در دهه ۱۹۵۰ با خانواده‌اش در المرقاب زندگی می‌کرد.

او سعی می‌کند تصویری را برای من بافت کند که از آن دور بودم، با گفتن: «وقتی سن تو به ۸۱ سال و ۷ ماه برسد، نام خودت را فراموش خواهی کرد»، اما فادیه تصویر دیگری، آرام‌بخش‌تر، نشان داد، گویی کلید حافظه هنوز در دست اوست و از آن به پنجره‌های زندگی‌اش در خیابان روزنامه‌نگاری که هرگز به او اجازه استراحت از جوهرش را نداد، نگاه می‌کند.

ادامه پرسش درباره کسانی که از تصویر کنار رفته‌اند و از مشکلات شغل دور شده‌اند، تو را به سوی کسانی که در سفر زندگی با آن‌ها شریک بودی، می‌کشاند. به این ترتیب، به لحظات بازگشت به تجربیات کاری و تأثیری که بر خودت گذاشته‌اند، نزدیک می‌شوی.

من نگاهم را به سمت دو همکار که سال‌های زیادی از عمرم را با آن‌ها گذراندم، دو سردبیر سابق روزنامه «القبس»: دکتر احمد طقشه و همکار رفله خریاطی که در لندن ساکن است، و دیگرانی که ردپا و تأثیری در تاریخ روزنامه‌نگاری کویت به جای گذاشته‌اند، مانند کسانی که پیش از آن‌ها بودند، همکاران و دوستانی که در سراسر جهان پراکنده شدند، از جمله کسانی که از دنیا رفته‌اند و کسانی که فاصله‌ها جدایی ما را سنگین‌تر کرده است، اما شاگرد هرگز اساتیدی که از آن‌ها آموخته است، فراموش نخواهد کرد.