شیکپوشی سوسیالیستی و فریب «بهداشت و درمان برای همه»
اخيراً، لاحظ أحد أصدقائي ظاهرة لافتة في أحد أحياء نیویورک که با اکثریت قاطع به زهران ممدانی رأی داد؛ بسیاری از جوانان مرفه آنجا لباسهایی به تن میکنند که فقر یا لباس کارگران را تداعی میکند، در چیزی که میتوان آن را «شیکپوشی سوسیالیستی» نامید. این پارادوکس، خلاصهای از وضعیت بسیاری از پیشروان ترقیخواه متعلق به طبقات مرفه است که خود را همدرد با طبقه کارگر نشان میدهند، در حالی که زندگیشان کاملاً از آن دور است.
به نظر من، این توصیف درباره عبدالسید، نامزد چپگرای برتر در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای کرسی مجلس سنا از ایالت میشیگان، صدق میکند. او کمپین خود را بر پایه شعارهای جذاب مانند تأمین مراقبت رایگان از کودکان، «بهداشت و درمان برای همه» و وضع مالیات ثروت به میزان ۸ درصد بر میلیاردرها بنا کرده است.
او میگوید که سیستم اقتصادی نباید میلیاردر بسازد، بلکه باید برای هر شهروند مسکن، مراقبتهای بهداشتی و معیشت شایسته تضمین کند. هیچکس با این اهداف مخالفت نمیکند، اما مشکل در راهحلهایی است که پیشنهاد میدهد و در عمل به معنای گسترش کنترل دولت بر اقتصاد و نظام بهداشت و درمان است، همراه با تعمیق نابرابریهایی که ادعا میکند با آنها مبارزه میکند.
عبدالسید دارای مدرک دکترا در بهداشت عمومی از دانشگاه آکسفورد و مدرک پزشکی از دانشگاه کلمبیا است، اما دورههای تخصصی پزشکی خود را به پایان نرساند و هرگز به شغل پزشکی نپرداخت. در عوض، عمر حرفهای خود را صرف کار با سازمانهای ترقیخواه کرد و میگوید اگر هدفش کسب ثروت بود، جراح میشد.
اما درآمد شخصیاش داستان متفاوتی را روایت میکند؛ درآمد او و همسرش در سال گذشته به حدود ۶۸۶ هزار دلار رسید که آنها را در میان ۱ درصد برتر صاحبان درآمد در میشیگان قرار میدهد. بخش عمدهای از این درآمد از سودهای سرمایهای، علاوه بر درآمد برنامه پادکست او و فعالیت همسرش در زمینه روانپزشکی حاصل شده است. همچنین این زوج دارای داراییهایی با ارزش بین ۸۸۲ هزار تا ۲.۲ میلیون دلار هستند که شامل سه ملک اجارهای، از جمله یکی در دبی، میشود.
مشکلی در این نیست که عبدالسید به این ثروت دست یابد، اما سوال این است: چرا موفقیت دیگران، به ویژه میلیاردرها، را جرمی میداند که مستحق مجازات مالیاتی است؟
در روزهای اخیر، نامزد تلاش کرده است از برچسب «سوسیالیست» شانه خالی کند و تأکید کرده که «سرمایهداری است که میداند سرمایهداری چگونه کار میکند»، اما برنامه سیاسیاش چیز دیگری میگوید.
از برجستهترین نمونههای آن، شعار «بهداشت و درمان برای همه» است؛ این شعار گسترش برنامه مدیکر (Medicare) آمریکا را القا میکند، در حالی که حقیقت این است که او یک سیستم تکتامینکننده دولتی را پیشنهاد میدهد که به شدت با «مدیکر» فعلی متفاوت است.
برنامه «مدیکر» حق بیمه ماهانه، کسورات مالی و مشارکت در هزینههای درمان را اعمال میکند و همچنین میلیونها سالمند را به خرید بیمه تکمیلی برای پوشش خدماتی که برنامه دولتی ارائه نمیدهد، تشویق میکند. همچنین، حدود نیمی از بهرهمندان به برنامههای «مدیکر ادوانتج» (Medicare Advantage) که توسط شرکتهای خصوصی اداره میشوند، میپیوندند، زیرا پوشش بهتر و هزینههای کمتری ارائه میدهند، در حالی که عبدالسید پیشنهاد میکند این برنامهها به طور کامل لغو شوند.
نامزد، پروژه خود را به عنوان درمانی برای مشکلات نظام بهداشتی آمریکا تصویر میکند، در حالی که نادیده میگیرد که بسیاری از این مشکلات ریشه در سیاستهای دولتی دارند، مانند گسترش برنامه مدیکید (Medicaid) و کاهش دستمزدهای پزشکان، که دسترسی بیماران به مراقبتهای بهداشتی را محدود کرده است.
مدلی که او ارائه میدهد، شبیه به سیستمهای مراقبتهای بهداشتی دولتی در سایر کشورهاست، جایی که بیماران با دورههای انتظار طولانی برای دریافت درمان مواجه میشوند، در حالی که ثروتمندان میتوانند با پرداخت از جیب خود، از صفها عبور کنند و سایر شهروندان را با خدمات با کیفیت پایینتر و تأخیرهای بیشتر تنها بگذارند.
از این رو، من معتقدم که شعار «بهداشت و درمان برای همه» تنها پوششی سیاسی جذاب برای یک پروژه گسترده دولتی است که وعده برابری میدهد، اما در نهایت به کاهش گزینهها، تضعیف کیفیت خدمات و اعطای قدرت بیشتر دولت بر زندگی شهروندان منجر میشود. و همانگونه که در مورد بسیاری از شعارهای سوسیالیستی رخ میدهد، درخشش تبلیغاتی آن واقعیتی کاملاً متفاوت را پنهان میکند.
