سرمایهگذاری در انسان، وظیفهای ملی است
همه بر سر این نکته اتفاق نظر دارند که شهروند کویتی باید در خط مقدم بازار کار قرار گیرد و سرمایهگذاری بر روی انسان کویتی یک وظیفه ملی است که قابل مذاکره نیست؛ اما پرسش واقعی این است: آیا کویتیسازی مشاغل به شکل کنونی این هدف را محقق میسازد، یا اینکه بحران جدیدی ایجاد میکند که درمان آن دشوار است؟ مشکل در کویتیسازی مشاغل نیست، بلکه در تبدیل آن به یک هدف عددی است، گویی موفقیت نهادهای دولتی بر اساس تعداد کویتیهای حاضر در لیستهای حقوقبگیری سنجیده میشود، نه بر اساس سطح بهرهوری، کارایی و کیفیت خدمات. و وقتی نسبتها مهمتر از عملکرد شوند، ما در حال ساختن اقتصاد نیستیم، بلکه اعدادی را روی کاغذ میسازیم.
کویتی هرگز با طرد و حذف یک گروه برخاسته نیست، بلکه با تکیه بر ذهنهای فرزندان خود و بهرهگیری از تجربیاتی که در ساخت نهادهایش از زمان تأسیس دولت مدرن مشارکت داشتند، به پیشرفت رسید. بنابراین، هرگونه سیاست استخدامی باید بر پایه انتقال دانش، توانمندسازی کویتیها و آمادهسازی آنان برای رهبری بخشهای مختلف استوار باشد، نه بر مبنای جایگزینی یک کارمند با دیگری بدون برنامه مشخص یا دوره گذار سنجیده. تأسفبار است که برخی نهادها کویتیسازی را به عنوان غایتی در نظر میگیرند، در حالی که پرسشهای مهمتر نادیده گرفته شدهاند: آیا ما آموزش را ارتقا دادهایم؟ آیا نیروهای متخصص مورد نیاز را آماده کردهایم؟ آیا آموزشهای واقعی فراهم کردهایم؟ و آیا ترفیعها را به تولید و دستاوردها گره زدهایم؟ اگر پاسخ منفی باشد، ما مشکل را به تعویق انداختهایم و آن را درمان نکردهایم.
جوامع با شعارها ساخته نمیشوند، بلکه با کار و شایستگی شکل میگیرند. و وقتی جوان احساس کند که شغل صرفاً به خاطر ملیت به او میرسد نه به دلیل شایستگی، ارزش تلاش و کوشش کاهش مییابد، فرهنگ رقابت تضعیف میشود و جاهطلبی شغلی حضور کمتری خواهد داشت. در اینجا است که اختلال واقعی آغاز میشود، زیرا این اختلال پیش از آنکه اقتصاد را هدف قرار دهد، به نظام ارزشها آسیب میزند. آنچه کویتی به آن نیاز دارد، تنها یک کمپین برای کویتیسازی مشاغل نیست، بلکه یک پروژه ملی برای کویتیسازی دانش، رهبری، مدیریت و نوآوری است. ما کویتیای میخواهیم که رقابت کند زیرا بهترین است، نه زیرا تنها گزینه موجود است، و نهادهای دولتی را رهبری کند زیرا شایستهتر است، نه زیرا به درصدی در یک گزارش اداری دست یافته است.
حفاظت از جامعه با حفاظت از ارزش شایستگی آغاز میشود. کشورهای قدرتمند تنها با درصد شهروندان شاغل سنجیده نمیشوند، بلکه با توانایی آنها در تولید، خلاقیت و نوآوری اندازهگیری میگردند. و اگر این معیار را از دست بدهیم، با تضعیف نهادهایمان از درون ریسک میکنیم، صرفنظر از زیبا بودن شعارها. بنابراین، اصلاح واقعی با بازنگری در فلسفه استخدام آغاز میشود تا بر پایه توانمندسازی، انتقال تجربه، رقابت عادلانه و پیوند عملکرد با پاسخگویی استوار گردد. تنها در این صورت است که کویتیسازی مشاغل به ابزاری برای ساختن دولت تبدیل میشود، نه صرفاً یک عنوان سیاسی یا اداری، و سیاستگذاری از یک مسابقه اعداد به یک پروژه ملی تبدیل میگردد که اقتصادی قدرتمندتر و پایدارتر میسازد.
