اجازه ندادم این حادثه بدون واکنش بگذرد
چرا مقالهای با عنوان «روزی که هیچ کویتی در آن نمرده است» ننویسی؟ این پیشنهاد را عبداللطیع الدعیج، همکار عزیزم، زمانی که از طریق پیامک با او تماس گرفتم – که امروزه آسانترین و رایجترین روش است – برای تسلیت درگذشت یکی از بستگان نزدیکش مطرح کرد.
«ابو رکان» مرا به اوایل دهه ۱۹۹۰ بازگرداند؛ زمانی که استاد محمد جاسم الصقر سردبیر روزنامه «القبس» بود. در آن زمان، یکی از مالکان با عصبانیت با «ابو عبدالله» تماس گرفت و پرسید چرا اسامی فوتشدگان را منتشر نمیکنید؟ پاسخ او این بود: «دیروز هیچ شهروند کویتیای نمرده است»، به همین دلیل روزنامه «القبس» و سایر روزنامهها از بخش فوتشدگان خالی بودند؛ موردی که واقعاً نادر است.
من این ماجرا را رها نکردم و از افراد باتجربه و آگاه درباره روز، ماه و سالی که این اتفاق افتاده است تحقیق و پرسوجو کردم. مشخص شد که این رویداد احتمالاً بین سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۱۳ رخ داده و اولین بار نبوده است. فیصل العوضی به من اطلاع داد که موارد مشابهی نیز وجود داشته، هرچند که اینها از نادرههایی هستند که کویت در طول سالها دیده است.
از گاه تا گاه، در سوگ رفتگان از این دنیا با رفتن به قبرستان تسلیت میگوییم، با دوستان و همکارانی که با آنها پیوندی داریم دیدار میکنیم، نوار خاطراتی را پخش میکنیم و در یک لحظه کوتاه، صفحهای را میبندیم و به زندگی عادی خود بازمیگردیم.
سرعت زندگی، طعم آن را از ما گرفته است و چه بسیار دوست و همکارانی که ما را ترک گفته و به جایی رفتهاند که ما نیز به آنجا خواهیم رسید... رابطهات با او را با جملهای مانند «خداوند پاداش شما را بزرگ گرداند» به پایان میرسانی و صفحهای از عمر را تنها با یک جمله میبندی.
یادبود رفتگان و وحشت مرگ، ذهن تو را برای لحظهای متوقف میکند؛ خیالپردازی میکنی و تلاش میکنی در میان شلوغی مشغولیات روزمره، آرامش را به خود بازگردانی. گویی با شاعر و همکارم حمود البغيلی گفتوگو میکنم که هرگاه خبر فوت کسی را میشنود که با او پیوندی داریم، جمله معروفش را تکرار میکند: «بوی قبر را در او حس میکنم.»
من از قلم خود نترسیدم که مسیری را طی کند که پیشتر نرفتهام؛ بلکه همکارم نجیب صالح (خداوند او را بیامرزد) پیش از من گام برداشته است. او در سرودن داستانی درباره مرگش، در حالی که زنده بود، مهارت داشت و این یکی از زیباترین داستانهایی بود که صاحبش پیش از رفتن نوشت.
زیباترین بخش زندگی این است که آن را زندگی کنی و آنچه خداوند به تو عطا کرده است، پیش از آنکه از آن دنیا بروی، ببخشی.
