بدون تعارف: فرهنگ جنگ... قدرت حال و آینده
در دوران درگیریها، جامعه در حالتی از تنش به سر میبرد؛ زندگی جریان دارد و مردم به فعالیتهای خود ادامه میدهند، اما در درون، احساسات و افکار با هم آمیخته میشوند. حتی زمانی که آژیر خطر را نمیشنویم، از بازگشت آنها هراس داریم و از خداوند میخواهیم که ما را در امان نگه دارد، سرزمینمان را حفظ کند و بر قلبهای نیروهای مسلح ما استواری بخشد.
با شرایط جنگ، مفاهیم جدیدی متولد شده و الگوهای رفتاری شکل میگیرند که بر رفتار مردم تأثیر میگذارند و در وجدان آنها ریشه میدوانند؛ ردپایی بسیار ویژه در تاریخ و تولیدات هنری و ادبی آنها به جای میگذارند. جنگ مرحلهای سخت و دورهای گذار در نگاه ملتها به واقعیت و مسیر آیندهشان است.
بدترین اتفاق امروز، برخورد با جنگ جاری با بیتوجهی، میان تجملگرایی و انکار است! جنگ نیازمند پیگیری مستمر وقایع همراه با درک علل آنها، و ایمان راسخ به ارزشهای حق و عدالت، و نفرت از ظلم و تجاوز در تمامی اشکال آن است؛ و نیز پرهیز از دوگانگی معیارها و تعقیب منافع شخصی، و تکیه بر روشنگری در بیان و پاسخهای عقلانی. جنگ آزمونی برای ملتها، انسجام بافت اجتماعی آنها، عمق دانششان و تواناییشان در اتخاذ مواضع است.
وقتی نسل جوان در مادیات غرق باشد، از اصطلاحات چیزی نداند، دغدغهاش یک فنجان قهوه و یک عکس باشد، و توهین و تعمیمدهی افراطی را پیشه کند، این فاجعهای است که پیامدهای سنگینی خواهد داشت.
ما به اقدامات جدی نیاز داریم که همگام با شرایطی باشد که از سر میگذرانیم. دستگاههای دولتی و نهادهای مربوطه نقش بزرگی در فرهنگسازی عمومی ایفا میکنند. باید برنامههای تخلیه مشخصی برای اماکن عمومی و محلهای کار وجود داشته باشد و پناهگاههایی در مناطق مسکونی و تجاری تأمین شود. رسانههای رسمی باید با بهرهگیری از مربیان، متخصصان علوم اجتماعی و خطباء، با تمام اقشار جامعه سخن بگویند؛ به گونهای که همه، فارغ از تفاوتهای زبانی و شرایطشان، احساس حمایت و پذیرش کنند. باید از مشارکت و همکاری دعوت شود، خطوط تماس برای پرسشها و پشتیبانی معنوی باز گردد. رفاه و آسایش نباید مسئولیت ما را در این دوره حساس فراموش کند؛ شایسته است که این رفاه محرکی برای انسجام و رویارویی با واقعیت با ایمان، نیکوکاری و اراده باشد.
فرهنگ جنگ، خواه ناخواه، با آگاهی یا بیآگاهی شکل میگیرد و عملیاتی میشود؛ بنابراین توجه به آن یک ضرورت فوری و کار بر روی آن مسألهای سرنوشتساز است. ساخت این فرهنگ فرآیندی مدون است که نیازمند تلاشها، پیوندها، طبقهبندیها، سازماندهی، مشارکت، صداقت و دقت است.
فرهنگ جنگ بخشی از تاریخ کشور و مستندی از موضعگیری مردم و هر کسی که در خاک آن زندگی میکند است؛ این فرهنگ، وضعیت روانی و حرکت انسانی در حال حاضر را نشان میدهد و همچنین آینده، روایتهای میراث و چشماندازی برای دوران پس از آن را ترسیم میکند.
